κείμενο: Μάνος Φραγκιουδάκης
Αν θέλουμε να εστιάσουμε καθαρά στην ιστορία, πιστεύω ότι είναι σημαντικό λάθος του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και του ΣΥΡΙΖΑ που δε βγήκαν αμέσως μετά τις εκλογές να μιλήσουν πρώτοι και να εξευτελίσουν τον Δημοσιογράφο. Άφησαν την ιστορία να σέρνεται και εξαρτώταν από τις ορέξεις του Τριανταφυλλόπουλου και από το πότε θα θελήσει να βγάλει το βίντεο. Από την άλλη, κανείς δε μπορεί να κρίνει και να μπει στη θέση του Σακελλαρίδη. Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε πώς θα αντιδρούσε ο καθένας μας μπροστά σε μια τέτοια άνευ προηγουμένου απειλή.
Δεν ξέρω πώς μπορεί κάποιος να έχει στα χέρια του ένα τέτοιο υλικό και να σκεφτεί να το δημοσιοποιήσει. Η αλήθεια είναι ότι αυτό ήταν το βασικό πρόβλημά μου. Πώς γίνεται να υπάρχουν τέτοιου είδους άνθρωποι; Όμως μάλλον εστίασα σε λάθος πρόβλημα. Μπαίνουμε στη σφαίρα του φανταστικού. Το θέμα δε θα ήταν το βίντεο. Το θέμα θα ήταν η αντιμετώπιση. Η αντιμετώπιση των “αποκαλύψεων” για την προσωπική ζωή κάποιου. Από το κοινό. Η αντιμετώπιση της καταστρατήγησης κάθε δημοσιογραφικής ηθικής. Από τους υπόλοιπους δημοσιογράφους. Η αντιμετώπιση της διαπόμπευσης ενός ανθρώπου. Από τα κόμματα (Όχι από τη Χ.Α. Ο Κασιδιάρης είχε βγει σε εκπομπή του και το είχε περιγράψει πριν από τον Τριανταφυλλόπουλο. Δε μπορούσε να συγκρατήσει τη χαρά του. Για τους υπόλοιπους πολιτικούς αντιπάλους του μιλάω).
Με την πραγματική ελπίδα να διαψευστώ, είμαι αρκετά σίγουρος ότι θα έχουμε καινούριο ανέκδοτο. Θα έχουμε καινούριο “πουτανάκι” όπως τότε με τον Κορκολή. Το site του Δημοσιογράφου θα γνωρίσει μέρες δόξας με τα χρήματα
από τις διαφημίσεις να εισρέουν στα ταμεία του και τον ίδιο να κυκλοφορεί ακούγοντας μεταξύ άλλων επευφημίες που ξεσκέπασε τον “ανώμαλο”. Και όλοι όσοι κάθονται μπροστά στους υπολογιστές του βλέποντας τσόντες τα βράδια, θα έχουν εξιλεωθεί που κάποιος άλλος βρίσκεται στο στόχαστρο. Γιατί αν η κάμερα ήταν στο δικό τους σπίτι…
