alternative action, alternative thinking

Χάνοντας την εργασιακή παρθενιά

1.95K 0

κείμενο: Poca 

φωτογραφία-σκίτσο: Στάθης

Είσαι 23. Σου συμβαίνει το απίστευτο. Παίρνεις πτυχίο! Μετά φανών και λαμπάδων ορκίζεσαι και ορκίζεσαι ότι θα περάσεις το πιο γαμάτο καλοκαίρι. (το κοπροσκύλιασμα δεν είναι ποτέ αρκετό). Κάνεις λες και είναι το τελευταίο σου. Η μήπως είναι;

Επιστροφή στα πάτρια. Ζέστη, αναζήτηση εργασίας. Πρώτη συνέντευξη για θέση γραμματέως. Τα σκατώνεις. Με το κεφάλι ψηλά όμως!Το παρ ολίγον αφεντικό σου δήλωσε: “σπανίζει τέτοια ειλικρίνεια, μπράβο”, αλλά το μπούλο. Κράξιμο η μάνα, εσένα όμως δεν σε νοιάζει. Ακολουθεί κωλοβάρεμα για ένα μήνα- ωραία η ανεργία στην αρχή.

Και σκάει από το πουθενά τηλέφωνο για δουλειά! Κουλό τέρμα, εκεί που όλοι γύρω σου γκρινιάζουν , ψάχνονται, σιχτιρίζουν, ξαναψάχνονται, μεταναστεύουν, εσύ… Κιουρία! Σκέφτεσαι: τι σκατά, τόσο πολύ γαμάω;

Χαλάρωσε το κορμάκι σου! δεν πρόλαβες να μπεις στα 24 και ξεκινάει μία παράνοια που δεν περίμενες ποτέ στη ζωή σου να ζήσεις, Και που τόσα χρόνια στα κινήματα φαίνεται να έμαθες τίποτα. Απέκτησες μόνο τα κατάλληλα αντανακλαστικά και τη διαύγεια να διακρίνεις επί τόπου ότι η δουλειά είναι σάπια όταν την κάνεις για κάποιον άλλον.

job less

Ξεκινάει λοιπόν η εργασιακή σου σταδιοδρομία (σιχαίνεσαι αυτή τη λέξη, σιγουράκι) σε Μουσείο της πιο ερωτικής πολης του Βορρά (θα τους θίξεις ανοιχτά σε κάποια άλλη δημοσίευση, το ξέρω). Να’ναι καλά η πρακτική, σου είναι οικεία η φάση, ξέρεις ήδη ποιους δεν πας και τι ακριβώς είναι σάπιο και βρωμάει εκεί μέσα. Δεν σε νοιάζει ντουλίτσα είναι. Πρώτη μέρα,χάος κολύμπι σε βαθιά νερά με τη μία, ούτε στον ατλαντικό έτσι! Μα που πήγε η εμπειρία, η αυτοπεποίθηση;

Όπα! Η κουβέντα για το οικονομικό; Κουκουρούκου ακόμα δεν ξεκινήσαμε…

Και κάπως έτσι κυλάει όλο το πεντάμηνο (όχι δεν πρόκειται για πρόγραμμα του ΟΑΕΔ)… Μέσα στην άγνοια, κυνηγώντας το διευθυντή για τα αυτονόητα δηλαδή την πληρωμή, την ασφάλιση και τέτοια υποτυπώδη ζητήματα για τους ανθρώπους της τέχνης… Με άλλα ξεκίνησες με άλλα έκλεισες.

Στην πορεία σου σκάσαν και κάτι ωραιότατα μαργαριτάρια- ατάκες το δίχως άλλο- του τύπου: « δυστυχώς δεν μπoρούμε να σας προσλάβουμε» , μπορούμε όμως να σας προσβάλλουμε, σκέφτηκες, «δεν δικαιούμαστε άλλες οργανικές θέσεις» , ποτς γκένεν αυτό και τι σε νοιάζει βέβαια, «επίσης πρόκειται για μία πολύ μεγάλη διαδικασία. Καταλήξαμε λοιπόν να σας προτείνουμε το εξής μοντέλο:

«Μπορείτε να ανοίξετε ΤΕΒΕ …» whatthefuck? O man έχει ξεφύγει τελείως!

Έρχεται η άνοιξη και κάνεις την ανατροπή. Αποχωρείς. Άντε πάλι ψάξε το διευθυντή ο οποίος σου κρύβεται πολύ τελευταία, δεν σε κοιτάει στα μάτια ποτέ, και όταν σου μιλάει σου πετάει kάτι πίπες διανθισμένες με την αρτιστίκ του διάθεση και την βαθύτατη γνώση όπως: «Φανταστικό αυτό το τετράδιο! Διαφημιστικό ε; Απίστευτη σύλληψη!». Πλάκα μας κάνει έτσι; Λες και δεν το πήρες επειδή ήταν τζάμπα! By the way, το διαφημιζόμενο φροντιστήριο έκλεισε, παρόλο που η καμπάνια έσκισε…

Καλώς ήρθες ελευθερία! Επιτέλους ξέμπλεξες και ζεις σαν άνθρωπος, άνεργος όπως όλοι οι φίλοι σου. Βόλτες, καφέδες, άραγμα, χρόνος για τον εαυτό σου! Yay!

Πολλή φόρα πήρες δικέ μου, στάσου! Εσύ παιδάκι μου έχεις τριφύλλι στο φλιτζάνι είμαι σίγουρη! Πόσες μέρες πέρασαν; πέντε; Πολύ άραξες.. Τηλέφωνο από δουλειά για συνέντευξη! «Στείλατε βιογραφικό το Σεπτέμβριο» ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΤΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ!!!

Τέτοια τύχη όμως δεν μπορείς να την κλωτσήσεις, τα είπαμε 90% ανεργία στη χώρα, γκρίνια, ΟΑΕΔ και πάει λέγοντας. Οπότε την κλείνεις τη συνεντευξούλα. Όλο χαρά καταφθάνεις σε μια σάπια οικοδομή της ευρύτερης περιοχής του Βαρδάρη ,γνωστής (κατά τα λεγόμενά τους) εταιρείας.   Το λοιπόν. Θέση ψιλοσχετική με το αντικείμενό του, ημιαπασχόληση, 6ήμερο ( ΣΟΚ), bonus, 2 εβδομάδες εκπαίδευση αμισθί.

Οκ ζήσε το κι αυτό.

Γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι:

  • δεν παλεύεται το 6ήμερο
  • το πρωινό ξύπνημα γαμιέται ούτως ή άλλως πόσο μάλλον στις 5 το πρωί.
  • απλήρωτες υπερωρίες
  • τελικά τον πρώτο μήνα σε χρειάζονταν για 8ωρο (μαύρα) και πάει λέγοντας

Α! είσαι ακόμα 24; Λυπάμαι δικαιούσαι μόνο 3, 07€ την ώρα, μεικτά.

Ε, η φάση κάνει μπαμ ότι είναι για παραίτηση. Μπήκε κι Ιούλιος , με μία βδομάδα άδεια θα τη βγάλεις;

(Στο μεταξύ, Ω θεοί!,τέλη Μάη μετά από ένα μήνα καθημερινού τηλεφωνικού πρηξίματος στην πρότερη δουλεία σου είδα ότι τα τσεπώσαμε ε; άντε κι εις ανώτερα!)

Κεφάλαιο παραίτηση ξανά. Δεν πειράζει που σκέφτεσαι έτσι. Δεν είσαι κοπρόσκυλο απλά νορμάλ. Διάβασε το «Tα θέλουμε όλα» του Nanni Balestrini και ταυτίσου!

Βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι όλα τα παραπάνω γίνονται για να μην γκρινιάζει η μάνα σου, για να μην νιώθεις άχρηστος, και για διάφορες άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις που νομίζεις ότι οφείλεις στο μάταιο τούτο κόσμο. Καταλήγεις να θάβεις τη δημιουργικότητά σου, την ενέργεια, τα όνειρα, τη ζωή σου όλη. Καταδικάζεις την οικονομική κατάσταση της χώρας, το σύστημα, τον Άδωνι.

Επίσης όμως ξέρεις ότι η κρίση είναι μια πρόφαση. Η δουλειά ήταν πάντα δουλεία. Αξίζει άραγε να το υπομείνεις όλο αυτό;

Γιατί εμένα μου φαίνεται ακόμη ένα πολύ κακό deal.

 

 

 

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DART Το cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων. Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close