alternative action, alternative thinking

στην φτωχεια της ψυχής μου

κείμενο: Γιώργος Σπυράκης

φωτογραφία: Φώτης Στεργιάκης

Τελικά αυτή η πόλη είναι γεμάτη εκφραστικά πιτσιρίκια, αν και σχεδόν κατεστραμμένη. Τα κτίσματά της γέρνουν στον χρόνο και στιγμή με τη στιγμή αποσυντίθενται, ακριβώς όπως συμβαίνει και στα νωχελικά μας όνειρα. Για την ακρίβεια υπάρχουν εκεί να συντηρούν αναμνήσεις και αισθήματα με τον ίδιο τρόπο που λίγο πριν εκφράστηκαν μες στα σπλάχνα τους· τότε που κι αυτά είχαν ζωή, παλμό αλλά και κάτι για το μέλλον. Τριγύρω τους απλώς στέκουν όλα τα υπόλοιπα. Κομμάτια απ’ τον χρόνο, στίγματα έκφρασης και πάθος. Κάτι από ρυθμό, πρόχειρες μελωδίες και κίνηση στο δέρμα. Κι εκείνες οι νωπές φλέβες, ποτισμένες με όλα τα μικρά πράγματα που μόνο υπάρχουν.
Μια απ’ όλες τους –η πιο κυρία– τινάζει στιγμιαία τους καρπούς της και η απάντηση στέκει εκεί, στο νόημα της κίνησης. Άλλοι προτιμούν να εκτονωθούν και να πλημμυρίσουν τη γεμάτη χαλάσματα άσφαλτο με χνάρια, βηματισμούς και χωρίς περιττές κινήσεις να κάνουν τη γη να δονείται ρυθμικά. Μόνο έτσι θα γίνουν όλοι ένα και μετά θα υπάρχει να ποτίζει ζωή, τέμπο και ακατανόητα χαμόγελα τα σπλάχνα των κτιρίων. Ό,τι και να είναι, όμως, αυτό θα πει ζωή κι ας φαίνεται από εκεί έξω σαν κατεστραμμένη.
— Ζωή όπως δεν έζησαν για εμάς, αλλά βίωσαν γι’ αυτούς. Νοοτροπία του ζην με άλλον τρόπο. Έτσι όπως ποτέ εμείς δεν θα το καταφέρουμε αφού –αρκετά χρόνια μετά– απλώς απολαμβάνουμε στο άγχος τις καθημερινές στιγμές και γουρλώνουμε με έμφαση τα μάτια μας σε ό,τι διαφορετικό – ίσως και ξεχασμένο απ’ τον χρόνο και το τώρα. Όλα αποτυπώνονται στη δύναμη του νου, αλλά και στα σκάρτα φιλμάκια εκείνων που σέρνουν μαζί τους κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό που τους χαρίσαμε εμείς οι υπόλοιποι· το έμφυτο ταλέντο.
Ο χρόνος έχει σταματήσει πάνω τους κι ας μην το γνωρίζουν, ας βράζουν από θυμό τα γερασμένα σωθικά τους. Αναστατώνουν το εικονικό κατεστημένο αλλά ακόμα και τα πιο δυνατά τους λόγια δεν ξεπερνούν τον ήχο του εαυτού τους. Μόνο όσοι μιλάνε τ’ ακούν κιόλας. Οι λοιποί αδιαφορούν και στρέφουν την περιέργειά τους στη δίψα για τη στιγμή. Δεν τη χάνουν ποτέ. Ούτε αυτή, ούτε όμως εκείνη, ούτε και την άλλη. Καμία στιγμή. Τουλάχιστον αυτές είναι όλες δικές τους.
— Εμείς;
Εμείς κατά καιρούς γινόμαστε φτωχοί· φτωχοί και ανήμποροι για καθετί που μας πλησιάζει, που ζυγώνει και χαμογελά δίπλα μας. Χαμογελά όπως ακριβώς αυτές οι μικρές σπίθες στις ματιές των παιδιών που στέκονται χαμηλά –δίπλα στα μπατζάκια μας– και διεκδικούν, με τον τρόπο τους, κάτι περισσότερο από ένα νεύμα ή κάποιο μειδίαμα. Κάτι πιο πολύ από συμπόνια, λύπηση και μια κίνηση με συγκατάβαση. Παρ’ όλα αυτά εμείς επιλέγουμε να γίνουμε τυπικοί για ακόμα μια φορά. Απλώνουμε με στοργή το χέρι μας και αποφεύγουμε. Τουλάχιστον κάναμε κάτι, μορφάσαμε δήθεν.
Δεν είναι αρκετό, ούτε και ποτέ θα γίνει. Αυτή η πόλη ας παραμείνει έτσι· κατά πλάσμα ανενεργή στη μοναδικότητά της. Γεμάτη άκρατο εγωισμό και απολαύσεις στη σάρκα, αφού από εκεί πηγάζει η αλήθεια· η αλήθεια της στιγμής.
— Και μετά;
Μετά ας τολμήσουμε για ακόμα μια φορά να κρίνουμε, να χαρακτηρίσουμε και να πλαγιάσουμε δίπλα στις –ποτισμένες μ’ αλκοόλ– ανάσες τους. Ας τολμήσουμε να κάνουμε και πάλι μόνο όσα μπορούμε· τα δικά μας. Μέχρι το σημείο αυτό φτάνει και η αλήθεια μας. Εκεί που όλα έχουν μια λογική και προετοιμάζουν κινδύνους. Τα ασταθή κτίρια, τα δίχως φως σοκάκια, το επίμονο βλέμμα τους, εκείνη η απρόσμενη επαφή, ακόμα και η απλή χειραψία που δεν θα μπορείς ν’ αποφύγεις στον αυθορμητισμό της. Όπως και πριν, όλα αυτά θα θέτουν κινδύνους. Είναι και ο λόγος που κάποιοι από μας θα σπεύσουν να σκουπιστούν τ’ αποτυπώματά της.
— Αν όμως δεν ήταν απλή χειραψία αλλά μια ζεστή αγκαλιά;
— Μη μου πεις, ξέρω! Τότε όλα θα ήταν διαφορετικά. Θα ήταν μαγικά, γεμάτα παλμό και ζωή. Χωρίς ανάγκη απολύμανσης και χωρίς γκριμάτσες στην έκφρασή σου και δισταγμό για να σφίξεις το χέρι.
— Κι ας έδωσες το χέρι σου. Ας τήρησες τους τύπους. Όχι όμως και αυτοί εσένα. Εσένα δεν σε τηρεί κανείς· κανείς τους.
Ας αφήσουμε τις παλάμες τους χωρίς πλασματικές χειραψίες, μιας και δεν το αντέχουμε. Ας τις αφήσουμε να στηρίζουν τα τρελαμένα τους κτίρια και να λικνίζονται ρυθμικά στη σάρκα, ποτισμένες με φτηνό αλκοόλ και αυθεντικό ιδρώτα. Τουλάχιστον για όλους αυτούς υπάρχει –προς το παρόν– μια μικρή δόση αυθορμητισμού και ας αγωνιούν για το αύριο, όσο διαφορετικό κι αν το φαντάζονται και με την περιέργεια να τους δονεί το μυαλό.

Εμείς όμως κατά καιρούς γινόμαστε ακόμα πιο φτωχοί. Πιο φτωχοί και απ’ όσα μας προσφέρονται κάθε μέρα. Είμαστε πιο φτωχοί. Και η φτώχεια αυτή δεν μας επιτρέπει να κάνουμε έστω και μια μικρή βόλτα με τον εαυτό μας, αφού ξέρουμε μόνο να παρατηρούμε ανήμποροι και μετά να χανόμαστε σε όλες αυτές τις λέξεις που έχουμε το θράσος να σπέρνουμε με έμφαση. Ας μην ξεχνιόμαστε. Οι λέξεις πάνε ακριβώς εκεί που τις τραβάς κι ας ξεπερνούν τα όρια. Ακόμα κι αν δεν τα θέσαμε εμείς, παραμένουμε φτωχοί βαθιά μας, χωρίς ν’ αλλάζουμε και ζούμε χωρίς να το λέει η ψυχή μας.

 http://loco-ego.blogspot.gr/

 

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close