,
η Ειρήνη | People are Strange
Κάπου στην πόλη ζούν οι αλκοολικοί τα χνώτα τους θαμπώνουν τα γυαλιά μιας σπασμένης πραγματικότητας ζεσταίνουν στη φάτνη το βρέφος του δικού τους μηδέν. …
,
ο Γιώργος | People are strange
Στην Κομοτηνή ο Γιοκτού λέει στην δασκάλα του -Ξεχάσατε ανοιχτό το βιβλίο κυρία. Δεν πρέπει να αφήνουμε ανοιχτά τα βιβλία έρχεται ο έξω απο …
,
η Μυρσίνη | People are strange
Ο ήλιος σήμερα λάμπει ο καιρός είναι γλυκός σε κάνει να θέλεις να κινήσεις τα πόδια σου χορεύοντας. Μια καινούρια μέρα ανατέλλει σήκω είναι …
,
o Νίκος | People are strange
σύνθεση κειμένου: Αθανάσιος Τσαρούχας Ένα χαμόγελο αρκεί. Η αποστροφή, η υποτίμηση, η δυσαρέσκεια, η περιέργεια, καταστάσεις οι μύες του προσώπου ανταποκρίνοται στη σκέψη την …
,
η Μελιά | People are strange
σύνθεση κειμένου: Αθανάσιος Τσαρούχας η Γυναίκα είπε: Κάνε αυτό που θέλεις. ο Άνδρας είπε: Η ζωή είναι σαν τον ταύρο. Δεν μπορείς να την …
,
ο Γιάννης | People are strange
σύνθεση κειμένου: Αθανάσιος Τσαρούχας Ήταν κάποιος που δεν ήξερε καμιά ιστορία κι όλο έλεγε: -Ξέρω πολλές ιστορίες. Μια από αυτές έλεγε πως ήταν κάποιος …
,
η Ελένη | People are strange
σύνθεση κειμένου: Αθανάσιος Τσαρούχας “Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες …
,
η Κατερίνα | People are strange
κείμενο: Αθανάσιος Τσαρούχας Η ελευθερία της στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών της. Έφερνε τον κόσμο άνω κάτω. Μπορούσε να σεργιανίσει ότι ώρα της γούσταρε. Κολοκυθάκια …
,
ο Ορφέας | People are strange
κείμενο: Αθανάσιος Τσαρούχας “Το λευκό κουνέλι του Jostein Gaarder μέσα στο καπέλο, βλέπει τον εαυτό του με χρυσό ρολόι στις περιπέτειες της Αλίκης” Επτά …
,
ο Δημήτρης | People are Strange
κείμενο: Αθανάσιος Τσαρούχας Ζητούσε να του δείξεις τον δρόμο για το επόμενο μπάρ. Τον ρωτούσες γιατί. Μην ρωτάς γιατί, απαντούσε. Εάν δεν βρούμε το …
