Της Ηλιάνας Φασόλη ●
Σε διακατέχει μια χαρά όταν θα πας να δεις ταινία της Marvel. Έχει μια τάση το ασήμαντο να το κάνει σημαντικό. Καταφέρνει όλα αυτά τα χρόνια να συναγωνισθεί τη DC και τον πιο δημοφιλή υπερήρωα, τον Superman. Και το μοναδικό είναι ότι η Marvel τα πηγαίνει πάρα πολύ καλά κάθε φορά.
Ναι είναι πιο εμπορική από τους χαρακτήρες της DC αλλά καταφέρνει πάντα να προσέχει τη λεπτομέρεια και να δίνει ένταση τις σωστές στιγμές. Όμως το X- Men: Apocalypse διαφέρει. Ήταν καλό μα όχι έντονο. Δε φεύγεις από την αίθουσα εντελώς απογοητευμένος αλλά έχεις μια γλυκόπικρη γεύση από αυτό που σου έδωσε.
Και σκέφτεσαι αν αυτό ήταν το καλύτερο από τον σκηνοθέτη Bryan Singer. Η συνεργασία Marvel και Bryan Singer κρατάει χρόνια έχοντας αναλάβει κάποιο ρόλο σε όλες τις ταινίες της εταιρείας που είναι σχετικές με τους X- Men. Έχει συνεισφέρει σε όλες τους και αν και όλες ήταν ικανοποιητικές, δεν είχαν αυτή τη σπίθα.
Αυτό που περιμένει τώρα το κοινό είναι να το πάει λίγο παρακάτω. Και το πηγαίνει αλλά πολύ αργά και δίχως κλιμάκωση. Υπάρχει ανακύκλωση ιδεών με φανερή την έλλειψη φαντασίας. Υποτίθεται πως όλοι οι υπερήρωες ενώνονται για να σταματήσουν τον ΑΠOΛΥΤΟ κακό όλων των εποχών ο οποίος είναι παντοδύναμος. Θα έπρεπε να υπάρχουν επικές μάχες και ήττα των καλών στην αρχή για την τελικά ανάδειξη της πιο επικής μάχης.
Και τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν. Μια φούσκα φαντασίας που έσκασε μες τον εγκέφαλό μας.
