Ισπανία, 1980. Μετά Φράγκο εποχή. Τουτέστιν, πολιτική αναφυλαξία, ανισόρραπα κοινωνικά ένστικτα, φόβος και ζόφος για μία υφέρπουσα ηθική λάσπη. Στον βάλτο της πολιτικής ηθικής έρχονται να δέσουν οι ελώδεις εκτάσεις στις όχθες του Γουαδαλκιβίρ που μυρίζουν εκτός των άλλων και φονικό. Δύο ντετέκτιβ, ο Χουαν και ο Πέδρο, δύο κόσμοι των δύο άκρων, παλεύουν να εξυγιανουν μία ιδιαίτερη υπόθεση που στο κέντρο της βρίσκεται ο φόνος δύο νεαρών κοριτσιών.
Παράλληλα λοιπόν με το κυνήγι του δράστη, ξεπροβάλουν αβίαστα οι συγκρουόμενες ηθικές των δύο αστυνομικών. Από την μία ο νεος, ανιδιοτελής και δημοκράτης και από την άλλη ο πρώην εκπρόσωπος της τάξης του παλαιού τυραννικού καθεστώτος, με βαμμένα τα χέρια από αίμα. Είναι μία από τις πολλές ταινίες που η υπόθεση είναι απλά η αφορμή για την απογύμνωση δύο χαρακτήρων που προσπαθούν να αποτυπώσουν με ακρίβεια και ειλικρίνεια ένα μεγάλο κομμάτι κάποιων κοινωνικών ομάδων σε μία συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Το υποδόριο σασπένς και η λασπούρα από τους βαλτους αναδύουν με ευκρινές τρόπο το χρονικό «τώρα» και ο κινηματογραφικός χρόνος απλά ακολουθεί την διαδικασία ανάπτυξης της ιστορίας σαν ακριβές συνεπακόλουθο των πράξεων.
Κλασικός στην ανάπτυξη των χαρακτήρων του, ο Αλμπέρτο Ροντρίγκες στην πρώτη του δυνατή- μεγάλη παραγωγή πετυχαίνει διάνα και φτιάχνει ένα θρίλερ που κινείται στα χνάρια του Chinatown και (όπως εύστοχα παρατήρησαν αρκετοί κριτικοί) στα αισθητικά και ρυθμικά κατατόπια του True Detective. Υπομονετικός στον ρυθμό του, χωρίς βιασύνες αλλά και χωρίς να χρονοτριβεί, ξεφορτώνεται το βαρύ φορτίο του «who done it» θρίλερ και διευρύνει ανακουφιστικά τους υπόστόχους του κάνοντας τελικά το δευτερεύον, κύριο. Στιβαροί στις ερμηνείες τους, οι Χαβιερ Γκουτιέρεζ και Ραούλ Αρεβάλο στοιχηματίζουν στην εσωτερικότητα τους και στην απρόσμενη εκρηκτικότητα της πλοκής, δένονται και παρασείρονται από την ιστορία και υπηρετούν την χρονική στιγμή με σεβασμό και με δεικτική διεισδυτικότητα. Δίπλα τους ένα πλήθος εξαιρετικών ερμηνειών, ζωγραφισμένων μέσα στην εξαιρετική φωτογραφία του Αλεξ Καταλάν και στην φιλοσοφημένη σεναριακή προσέγγιση του ίδιο του Ροντρίγκεζ και του Ράφαελ Κόμπος. Αδικεί την ταινία το τέλος της αλλά δεν της στερεί τελικά τον τίτλο του «ένα από τα καλύτερα θρίλερ της χρονιάς»
Βαθμολογία: 7/10
Γράφει ο Ευριπίδης Ταρασίδης
