Του Βασίλη Μιχαλακέα ●
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών και σε ένα πλαίσιο γενικής αβεβαιότητας, όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας αναζητούν τρόπους διαφυγής στο εξωτερικό. Παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις που ακούστηκαν προεκλογικά σχετικά με την ανάσχεση του τεράστιου κύματος φυγής νέων επιστημόνων, δεν φαίνεται κάποια λύση στον ορίζοντα. Και πώς να υπάρξει όταν δεν έχει εκπονηθεί κανέναν απολύτως σχέδιο; Πώς να πείσεις έναν απόφοιτο πανεπιστημίου που έχει ξοδέψει άπειρο χρόνο και χρήμα να μείνει στην Ελλάδα με στόχο την ανεύρεση εργασίας όταν η ανεργία στους νέους έχει ανέλθει στα ύψη;
Η οικονομική κρίση κατέχει σίγουρα πρωτεύοντα ρόλο για την ανεργία, όχι όμως τον μοναδικό, και επειδή θα μας συντροφεύει για κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα καλό θα ήταν να αναζητηθούν λύσεις. Γιατί όσο δεν βρίσκονται τόσο θα διογκώνεται αυτό το κύμα φυγής. Για αρχή θα μπορούσαμε να αναθεωρήσουμε και να επιβραβεύσουμε επιτέλους σαν χώρα την δημιουργικότητα, την καινοτομία, την αριστεία.
Τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, που θα μπορούσα να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο, δεν προσφέρουν καμία βοήθεια στην αποκατάσταση των αποφοίτων τους, φανερώνοντας το μέγεθος του προβλήματος. Κι όχι μόνο δεν προσφέρουν βοήθεια, αλλά φαίνεται να μην τους απασχολεί κιόλας. Πως αλλιώς να ερμηνευτεί η άγνοια για το ποσοστό απορροφητικότητας των σπουδαστών τους; Σίγουρα δεν βρίσκεται εδώ η ρίζα του προβλήματος, αλλά αποτυπώνει την τάση στην ελληνική κοινωνία.
Μια κοινωνία που όσο περνά ο καιρός βλέπει την ελπίδα να απομακρύνεται, να ξεθωριάζει. Που τα παιδιά της αναζητούν την τύχη τους κάπου αλλού, μακριά από τις οικογένειες και τους φίλους τους. Θα ισχυριστεί κάποιος ότι μπορούν να μείνουν εδώ και να παλέψουν. Όταν όμως τους προσφέρονται δουλειές των πεντακοσίων ευρώ πως άραγε να τους κρατήσεις; Γιατί το να ζήσεις με πεντακόσια ευρώ είναι υπερβολικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον. Πόσο μάλλον σε ένα εργασιακό περιβάλλον ανασφάλειας και αναξιοκρατίας.
Από αυτούς που διαλέγουν, για διάφορους λόγους, να μείνουν στο τόπο τους, ελάχιστοι είναι οι τυχεροί που θα απορροφηθούν στο κλάδο τους και ακόμα λιγότεροι αυτοί που θα λαμβάνουν έναν ικανοποιητικό μισθό. Οι περισσότεροι θα βρουν δουλειά σε κάποια καφετέρια ή κάποιο μπαράκι. Εκεί είναι, για μένα, που έγκειται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ότι σπουδασμένοι νέοι λόγω ανάγκης και όχι προτίμησης θάβουν τα όνειρα τους. Πιάνουν δουλειές, άσχετες με αυτό που θέλουν να ασχοληθούν, που τους παρέχουν ένα εισόδημα, χωρίς όμως καμία προοπτική ανέλιξης και εξέλιξης, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απομάκρυνσή τους από το επάγγελμα που τόσο πολύ ήθελαν να ακολουθήσουν.
Για όσους λένε «έλα μωρέ, το μεροκάματο να βγαίνει», καλό θα ήταν να αναλογιστούν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτού του φαινομένου. Η νοοτροπία αυτή κρύβει κινδύνους, ιδιαίτερα για μια χώρα σαν την Ελλάδα που δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τα καλύτερα και καινοτόμα “μυαλά”. Γιατί σ’ αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να στηριχθείς για να έρθει η ανάπτυξη, γιατί αυτοί αποτελούν την πραγματική ελπίδα για το αύριο του τόπου μας. Κι αν δεν τους κρατήσεις, πώς θα καλύψεις το κενό;
Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.
Πολύ καλό άρθρο, συμφωνώ απόλυτα. Δεν μπορούσες να το θέσεις πιο κατανοητά.