Του Βασίλη Μιχαλακέα ●
Κάπως έτσι μοιάζουν τα όνειρα στις ημέρες μας. Όσο εύκολα χτίζονται, τόσο εύκολα μετατρέπονται σε συντρίμμια . Μιλώντας με συνανθρώπους σου καταλαβαίνεις πόσο άσχημα εκτυλίσσονται τα πράγματα. Δεν είναι μόνο τα μέτρα που έρχονται ή η έλλειψη χρημάτων. Είναι ότι η ψυχοσύνθεση του μέσου συμπολίτη μας έχει αρχίσει να διαβρώνεται.
Στην αρχή είχε τη μορφή αναταραχής και αγωνίας που με τον καιρό εξελίχθηκε σε μιζέρια και δυστυχία. Οι αξίες και τα ιδανικά έχουν πια παραμεριστεί. Περπατάς στο δρόμο, παρατηρείς τους ανθρώπους γύρω σου και βλέπεις στα πρόσωπα τους την απογοήτευση χαραγμένη. Τα χαμόγελα μοιάζουν ανάμνηση μιας άλλης, μακρινής εποχής.
Τείνουμε πλέον να αρκούμαστε στα λίγα, ξεχνώντας τους κόπους και τα όνειρα μας.
Αναλωνόμαστε, συμβιβαζόμαστε. Το pursuit of happiness θυμίζει πλέον μόνο τον τίτλο γνωστής ταινίας.
Και μάλλον μας αναγκάζουν σε αυτό τον συμβιβασμό. Τα επιδοτούμενα προγράμματα του ΟΑΕΔ και του ΕΣΠΑ, που κατά τα λεγόμενα των εκάστοτε κυβερνόντων θα αποτελέσουν λύση κατά της ανεργίας, φαντάζουν ως παρηγοριά στον άρρωστο.
Ναι μεν έχουν θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία, αλλά στο φτωχό μου μυαλό όχι μόνο δεν αποτελούν λύση, αλλά αναδεικνύουν το πρόβλημα που υπάρχει. Ένα μέσο να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου, να αποκτήσεις κάποια εργασιακή εμπειρία. Και μετά; Φτου κι απ’ την αρχή. Κάρτα ανεργίας, αποστολή βιογραφικών, ελπίδα για πρόσληψη ή προσμονή για προκήρυξη νέων προγραμμάτων επαγγελματικής απασχόλησης. Ένας φαύλος κύκλος που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ.
Ελλείψει ενός μακρόπνοου και καλά μελετημένου σχεδίου η μάστιγα της ανεργίας δύσκολα θα αντιμετωπιστεί και το κάθε 3μηνο ή 6μηνο πρόγραμμα θα φαντάζει σαν υποκατάστατο. Όπως ακριβώς μια θεραπεία που αδυνατεί να γιατρέψει την ασθένεια και απλώς την επιβραδύνει, αφήνοντας τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της πάλαι ποτέ «γενιάς των 700 ευρώ», που μετατράπηκε στη σημερινή «γενιά των voucher», μετέωρα, έτοιμα να καταρρεύσουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα…
Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.
