alternative action, alternative thinking

Via Ferrata @ Dolomites_2015 | Η διαδρομή | Activities

1.59K 0

– O Γιώργος Σπυράκης καταγράφει την κάθε στιγμή, με λέξεις και εικόνες σε αυτό το υπέροχο ταξίδι. Θα ενημερώνεστε σχεδόν καθημερινά για την διαδρομή προς τις ιταλικές Άλπεις μέσω του Αlternactive

Για ακόμα μια φορά η παρέα των ορειβατών θα ακολουθήσει την αποστολή του ΕΟΣ Αχαρνών στις κορυφές των Άλπεων. Ο στόχος αυτήν τη φορά είναι οι Δολομίτες και διαδρομές via ferrata στις ιταλικές Άλπεις.

05 Ιουνίου 2015: Arco [via ferrata Rio Sallagoni & via ferrata Colodri]

Πρώτη μέρα μετά το ταξίδι και η ομάδα από νωρίς το πρωί φάνηκε έτοιμη. Έχοντας συμπληρώσει τον εξοπλισμό μας, στην ορειβατική αγορά του Arco, κινηθήκαμε βόρεια για να ξεκινήσουμε δύο σύντομες χρονικά via ferrata, αλλά και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Το πρωινό, λοιπόν, μας βρίσκει στο προάστιο του Dro και στην αφετηρία της via ferrata Rio Sallagoni. Μετά και την απαραίτητη ενημέρωση των ορειβατών για θα πρακτικά ζητήματα χειρισμού, αλλά και ασφαλείας, οι πιο τολμηροί ξεκίνησαν την πορεία.

Τα πρώτα carabiners περάστηκαν στα συρματόσχοινα και η αδρεναλίνη απλώθηκε στο αίμα μας. Καθ’ όσον οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες βρίσκονταν για πρώτη φορά σε via ferrata, ο ρυθμός ήταν συνειδητά αργός. Μετά από κάποιο ύψος δεν υπήρχαν περιθώρια ούτε για λάθη, ούτε για παιχνίδια. Όλοι ήμασταν συγκεντρωμένοι στη διαδικασία και στο να απολαύσουμε με ασφάλεια την πορεία.

P1080919 - Copy P1080911 - Copy P1080898 - Copy P1080897 - Copy

Κινηθήκαμε σε ένα πανέμορφο σκιερό μικρό φαράγγι, με το ποτάμι να υπάρχει στα περάσματα από κάτω μας. Κάθετοι βράχοι, πρόχειρα σκαλοπάτια στην άκρη, αρνητικές κλήσεις σε διάφορα σημεία, αλλά και κάθετα περάσματα, ήταν ένας καλός λόγος για να συνειδητοποιήσει η ομάδα ότι όλα είναι μια ιδέα στο μυαλό και όλα μπορούν να γίνουν εύκολα, όταν δεν υπάρχει ρίσκο.

Η πορεία μας συνεχίστηκε σε καταπράσινα τοπία, όπου υπήρχε απλή πεζοπορία, αλλά για λίγο. Η προσέγγιση της απέναντι πλευράς γινόταν με γέφυρες τριων συρματόσχοινων, όπου οι αισθήσεις όλων και πάλι ξύπνησαν. Ισορροπιστική διαδρομή πάνω σε ένα συρματόσχοινο και με διπλή ασφάλιση αλλά και πολλές… ταλαντεύσεις. Ευκαιρία για ξεκούραση και πολλές φωτογραφίες!
Η ομάδα ανταποκρίθηκε στο έπακρο και κάλυψε όλη την ανάβαση μέχρι το κάστρο της Drena. Εκεί τερμάτισε και η πρώτη σημερινή μας πορεία. Στο αρχικό αυτό test, όλοι είχαν περάσει με επιτυχία.

P1080881 - Copy P1080874 - Copy P1080862 - Copyb P1080862 - Copy P1080860 - Copy P1080858 - Copy

Με το λεωφορείο κινηθήκαμε προς το Arco, όπου είχαμε ακόμα μια via ferrata για σήμερα. Στη βάση της διαδρομής, όλα έμοιαζαν ήρεμα και απλά. Πιο βραχώδης περιοχή, με το μονοπάτι να ξεκινά απότομα, αλλά ανάμεσα από δέντρα, δίνοντας την ευκαιρία για λίγες δροσερές ανάσες. Η ήλιος υπήρχε για τα καλά εκεί ψηλά και η θερμοκρασία ήταν σχεδόν απαγορευτική. Φτάσαμε στην έναρξη της via ferrata Colodri και η παρέα ανασυγκροτήθηκε. Σφίξαμε τα κορδόνια στα μποτάκια μας, φορέσαμε τα σακίδια στην πλάτη, ασφαλίσαμε τα κράνη και ξεκινήσαμε την ανάβαση. Σε ένα διαφορετικό εντελώς τοπίο, με τη διαδρομή να έχει χαρακτήρα βουνήσιου μονοπατιού, ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε προς την κορυφή. Ο αργός μας ρυθμός είχε μόνο ένα αρνητικό παράγοντα. Την αφόρητη ζέστη. Μικρά σημεία για ανασυγκρότηση και ξεκούραση σε όσα σκιερά σημεία υπήρχαν και μετά όλη η τεχνική και η δύναμη για τα πλάγια γλιστερά και εν τέλει κάθετα σημεία της Colodri. Η κορυφή μας αποζημίωσε με την υπέροχη θέα της περιοχής. Σύντομη ξεκούραση, αρκετές γουλιές από τα παγούρια μας και συνεχίσαμε να ακολουθούμε το μονοπάτι για την τραβέρσα της κορυφής. Ευτυχώς για όλους μας τα σκιερά σημεία ήταν πολύ περισσότερα και μετά… απότομη κατηφόρα. Εντυπωσιακά τοπία και πολύ καλά σηματοδοτημένα σημεία μας κατέβασαν στην βόρεια πλευρά του Arco και για την ακρίβεια στην αφετηρία του Sentiero dei Lecci.

P1080852 - Copy P1080850 - Copy P1080847 - Copy P1080845 - Copy P1080924 - Copy

Οι πρώτες διαδρομές είχαν ολοκληρωθεί με επιτυχία. Τα κουρασμένα μας χαμόγελα ήταν μια μικρή αλήθεια. Επιστροφή για ξεκούραση στη Riva del Gardia και ελεύθερος χρόνος για όλους μας… ξεκούραση, καλό ιταλικό φαγητό και για κάποιους πιο ορεξάτους, μπάνιο στη λίμνη.

06 Αυγούστου 2015: Mori [via ferrata Monte Albano]

Η πρώτη μέρα είχε αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων από τις «εισαγωγικές» διαδρομές και πλέον το πλάνο ήταν να δοκιμάσουμε μια via ferrata πιο απαιτητική, πολύ καλά ασφαλισμένη, αλλά και μια ουσιαστική πρόκληση για όλους μας.

Μεταβήκαμε στο Mori για να κάνουμε την via ferrata Monte Albano. Από την αρχή έδειξε ότι δεν θα είναι απλή υπόθεση. Οι οδηγοί που είχαμε συμβουλευτεί την κατέγραφαν μέτριας δυσκολίας, αλλά πολύωρη. Έχοντας μαζί μας ένα ορειβατικό σχοινί, προπορεύτηκε ο Γιάννης και το έστησε μετά το πρώτο πέρασμα, ώστε να βοηθηθούν όλα τα μέλη της ομάδας… και όλα ξεκίνησαν μια χαρά.

P1080984 P1080990 P1090003 P1090005 P1090011

Σύντομα βρεθήκαμε να σχηματίζουμε μια εκτεταμένη γραμμή, με τις κατάλληλες αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ μας, πάνω στον βράχο και από κάτω μας, το απόλυτο κενό. Η συγκεκριμένη διαδρομή είχε διάφορα σημεία που είχαν να κάνουν με το να είμαστε εκτεθειμένοι στα κάθετα σημεία του βράχου, αλλά και πολλές ανηφορικές σκάλες για να περάσουμε σε ψηλότερα επίπεδα. Ακολούθησε μια σύντομη τραβέρσα για να καταλήξει στο τμήμα της διαδρομής που ονομάζεται «cobra». Κάθετη ανηφορική σκάλα, με αυτοσχέδια σκαλοπάτια και τελείωμα σε μικρό πατάρι. Το καλύτερο σημείο για θέα!

P1090034 P1090025 P1090038 P1090040 P1090045 P1090052

Και όμως τίποτα δεν είχε τελειώσει εκεί. Πλάγια κίνηση σε εκτεθειμένα πεδία πάνω στον κοκκινωπό βράχο, περάσματα σε γωνίες σχεδόν 300 μοιρών και λίγο πριν το τέλος το περίφημο βιβλίο των υπογραφών. Οι ανάσες όλων είχαν αλλάξει ρυθμό, αλλά η αίσθηση του ύψους και η επαφή με την επιβλητική φύση, ήταν ένας καλός λόγος για να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος.

Από το σημείο που βρισκόταν το βιβλίο υπογραφών, η κορυφή απείχε μόλις λίγα μέτρα σε σχέση με την ανάβαση που είχαμε κάνει. Τόσο όμως η εξαντλητική παρατεταμένη πορεία, όσο και η αφόρητη ζέστη, είχαν καταπονήσει αρκετά άτομα απ’ την ομάδα. Έπρεπε να ξεπεράσουμε όλοι λίγο τους εαυτούς μας και στην υπέρβαση να καλύψουμε δύο τελευταία κάθετα πεδία. Τα αυτοσχέδια σκαλοπάτια ήταν εκεί μπροστά μας και στην κορυφή, το τελείωμα της via ferrata.

Ο Γιάννης προπορεύτηκε με τους πρώτους, δίνοντάς μου σήμα ότι έχουν φτάσει στην κορυφή. Οι υπόλοιποι ανέβαιναν, ο καθένας με τον ρυθμό του, αργά και σταθερά και στην ουρά της αποστολής είχαμε ξεμείνει δύο άτομα. Μετά από ήδη έξι ώρες via ferrata στο βουνό και απόλυτα εκτεθειμένοι στον ήλιο και ο συνορειβάτης μου χρειάστηκε βοήθεια. Μετά από ανάσες ξεκούρασης και με εμφανή την αδυναμία του στον τρόπο που αντιδρούσε, ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε μαζί πλέον, το πρώτο μέρος απ’ το κάθετο πεδίο των σκαλοπατιών. Δεδομένου βέβαια ότι η κούραση ήταν αισθητή, αλλά και η καθυστέρηση για την ολοκλήρωση της διαδρομής μεγάλη, αυτασφαλιστήκαμε σε κάποιο σημείο της διαδρομής και μέσω του ασυρμάτου ειδοποίησα για περαιτέρω βοήθεια.

P1090062 Photo 6-8-15 - 13 08 30 Photo 6-8-15 - 12 57 18

Λίγα λεπτά μετά μας προσέγγισε ο Γιάννης, στήθηκε το σχοινί από ψηλά και με την βοήθεια και τον δύο μας, αλλά και το πείσμα και θέληση που τον διακατείχε, το μέλος της αποστολής κατάφερε να ολοκληρώσει την via ferrata. Ήμασταν όλοι πλέον στην κορυφή και ενθουσιασμένοι. Το μόνο που απέμενε ήταν να επιστρέψουμε από το μονοπάτι στην αφετηρία, να βρούμε δροσερό νερό και να ξεκουραστούμε. Οι μέρες στα βουνά είχαν και συνέχεια…

 

07 Αυγούστου 2015: Riva del Garda [via ferrata Sussati & via ferrata Foletti]

 Η ομάδα είχε την ευκαιρία λίγο να χαλαρώσει σε ένταση και ρυθμούς. Η προηγούμενη μέρα είχε πολλά να μας δώσει σε όλα τα επίπεδα, αλλά δεν υπήρχε λόγος για ζοριστούμε το ίδιο. Η σημερινή μέρα είχε ως σκοπό μια «ενεργητική ξεκούραση» και με τον Γιάννη αποφασίσαμε να οδηγήσουμε την ομάδα σε μια ημερήσια πορεία που θα είχε αρκετό περπάτημα στο βουνό, αλλά και δύο σχετικά σύντομες vie ferrate.

 P1090099 P1090109 P1090120 P1090137

Ξεκινήσαμε απ’ την Biascesa (δυτικά της λίμνης Garda) και με τα μπατόν στα χέρια περπατήσαμε σε ένα μαγευτικό τοπίο. Σκιερά μονοπάτια, πυκνή βλάστηση, ακόμα και περάσματα κάτω από πελώριους βράχους, έκαναν την πορεία μας ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Όσο η ώρα περνούσε η ζέστη ήταν τόσο έντονη και σε λίγο θα έπρεπε να συνεχίσουμε στην κορυφογραμμή. Τίποτα όμως δεν θα μας σταματούσε απ’ την πορεία μας, ούτε ο καύσωνας και η αφόρητη υγρασία της Riva del Garda.

Το περπάτημα για να προσεγγίσουμε την via ferrata Sussati ήταν ένα μικρό δώρο για όλους μας. Σκιερή πορεία στις πλαγιές του βουνού και εύκολη ανάβαση, μας έδωσε χρόνο για κουβέντα, αστεία σχόλια, αλλά και απολογισμό των δύο προηγούμενων ημερών. Είχαμε πολλά να πούμε, αρκετά να μοιραστούμε μεταξύ μας, αλλά και να φανταστούμε τι μας περίμενε τις επόμενες μέρες στο βουνό.

P1090151 P1090153 P1090162 P1090163 P1090164  P1090180P1090203 P1090205 P1090207  Photo 7-8-15 - 11 35 58

Από τα πρώτα περάσματα της via ferrata Sussati φάνηκε ότι θα ήταν μια απολαυστική πορεία με υπέροχη θέα. Σχεδόν μας έβγαλε σε μια κορυφογραμμή με θέα το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης Gardia αλλά και της Riva del Gardia. Περάσαμε από την κορυφή Cima Capi και συνεχίσαμε το μονοπάτι ακριβώς πάνω στο όριο του βράχου. Πλέον η θέα ήταν και από τις δύο πλευρές της διαδρομής μας. Γρήγορες ματιές παντού και έτοιμοι για τη συνέχεια.

Περάσαμε μέσα απ’ τα πολεμικά κανάλια για να ξεκινήσουμε τη δεύτερη via ferrata της ημέρας και να κατηφορίσουμε για την επιστροφή. Όπως είχαμε προβλέψει και η via ferrata Folezzi ήταν σχετικά εύκολη και με λογική διάρκεια. Όλη η ομάδα την κάλυψε με επιτυχία, οπότε και συγκεντρωθήκαμε για να απαλλαγούμε από το βάρος του εξοπλισμού και να ξεκινήσουμε το μονοπάτι της επιστροφής… και πάλι μέσα απ’ το δάσος. Απότομη και παρατεταμένη κατηφόρα ταλαιπωρούσε τα γόνατά μας, καθώς η υψομετρική είχε πλέον αρνητικό πρόσημο. Η ζέστη ήταν ακόμα έντονη, παρ’ όλο που το δάσος ήταν πυκνό από οξιές και έντονη βλάστηση.

P1090179 P1090217

Καταλήξαμε στη βάση και όλοι μας βρήκαμε χρόνο για μια δροσερή στάση στις πηγές του βουνού, αλλά και για μια κρύα μπύρα ή ένα Aperrol Spriz, μαζί με σπιτικές τάρτες με φρούτα του δάσους. Η ενέργεια έπρεπε να αποκατασταθεί για όλους.

08 Αυγούστου 2015: passo Gardena [via ferrata Brigata Tridentina]

Μετά από μια πιο χαλαρή μέρα στα βουνά, η ορειβατική ομάδα ετοίμασε αυτήν τη φορά τα μποτάκια της για μια από τις πιο κλασσικές διαδρομές via ferrata, την Brigata Tridentina.

Έχοντας όλοι μας ακούσει πολλά για την διαδρομή αυτή, η αγωνία και η ανυπομονησία ήταν έκδηλη. Περάσαμε οδικώς από το passo Gardena για να βρεθούμε λίγο πιο κάτω, στη βάση της Tridentina. Το βουνό για ακόμα μια φορά ορθώθηκε επιβλητικό μπροστά μας. Χωρίς πολλές καθυστερήσεις, καθώς ο καιρός ήταν οριακός για βροχή με βάση τα προγνωστικά, όλοι μας ξεκινήσαμε την ανάβαση. Από τα πρώτα κιόλας μέτρα οι κουβέντες και τα σχόλια σταμάτησαν, ενώ το μόνο που ακουγόταν ήταν ο επαναλαμβανόμενος ήχος από τα κλιπαρίσματα στις ασφάλειές μας και βήματα πάνω στο βράχο.

P1090277 P1090279 P1090281 P1090286 P1090289 P1090293 P1090297

Για αρκετές ώρες υπήρχε μόνο ανάβαση στον βράχο, με μικρά πλάγια περάσματα και πάλι κάθετη πορεία. Η δυναμική της ομάδας άλλαξε μετά από περίπου δύο ώρες στον βράχο και οι πιο γρήγοροι ορειβάτες κινήθηκαν μαζί με τον Γιάννη προς την κορυφή, ενώ οι υπόλοιποι, έμειναν μαζί μου στο τέλος.

Ο χρόνος κυλούσε και ο καιρός φαινόταν να αλλάζει εκεί ψηλά. Ήδη οι πρώτες στάλες ήταν αισθητές σε όλους, χωρίς ακόμα να χρειαστεί να αλλάξουμε ρούχα και να προφυλαχθούμε κατάλληλα. Ο Γιάννης με ενημέρωσε ότι κάποιοι από την πρώτη ομάδα ήταν ήδη στην κορυφή της via ferrata και απέμενε μόνο μια μικρή πορεία προς το καταφύγιο Pisciadu. Μέσω των ασυρμάτων ενημερώθηκα ότι τα δύο τελευταία περάσματα ήταν απαιτητικά, ενώ για την κορυφή υπήρχε και μια κάθετη σκάλα.

P1090305 P1090306 P1090320 P1090321 P1090323 P1090328 P1090344 P1090355

Με την δεύτερη ομάδα συγκεντρωθήκαμε στην τελευταία διασταύρωση, ώστε να τους ενημερώσω για τη δυσκολία των περασμάτων προς την κορυφή. Ήμασταν ήδη αρκετές ώρες δράσης στο βράχο και η κούραση σε κάποιους ήταν εμφανής. Δευτερόλεπτα αφού λήφθηκε η απόφαση να μην κάνουμε το τελευταίο αυτό κομμάτι, αλλά να ακολουθήσουμε το παρακαμπτήριο μονοπάτι για το καταφύγιο, ο καιρός έκανε τα δικά του. Μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό η βροχή ήταν πλέον παρούσα. Η ομάδα φόρεσε τον αδιάβροχο εξοπλισμό και όλοι μαζί συγκεντρωμένοι ακολουθήσαμε το μονοπάτι. Οι κεραυνοί υπήρχαν τριγύρω μας, ακόμα και μέσα στο νου μας. Με σταθερά βήματα, όμως, όλοι μαζί συνεχίσαμε την πορεία μας.

Από τον ασύρματο άκουσα τον Γιάννη να με διαβεβαιώνει ότι είναι όλοι ασφαλείς και ότι είχαν συγκεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο για να προφυλαχθούν απ’ την έντονη βροχή. Κάποια στιγμή η ομίχλη άνοιξε, έφτιαξε ένα μικρό παράθυρο και μπορέσαμε να τους αντικρίσουμε στην απέναντι κόψη του βουνού.

P1090361 P1090364 P1090368 P1090378 P1090385 P1090386 P1090387 P1090388 P1090397 P1090399 P1090405 Photo 8-8-15 - 14 24 53 Photo 8-8-15 - 14 25 20

Και οι δύο ομάδες καταλήξαμε, από διαφορετικό δρόμο, στο καταφύγιο Pisciadu όπου βρήκαμε χρόνο και χώρο για ξεκούραση, να απαλλαγούμε απ’ τα βρεγμένα ρούχα, αλλά και να ζεσταθούμε με σούπα και τσάι.

Περίπου μισή ώρα μετά και η βροχή είχε πια σταματήσει. Ο καιρός άνοιξε και μόνο κάποια λίγα σύννεφα υπήρχαν για να δικαιολογούν την εμμονή στους «φωτογράφους» της παρέας. Η ομάδα ξεκίνησε την κατάβαση, διασχίζοντας ένα μοναδικό σεληνιακό τοπίο, με περάσματα από κάθετες vie ferrate, αλλά και σημεία δίπλα από σάρες και μικρές χιονούρες. Το απότομο μονοπάτι μας οδήγησε ακριβώς στο σημείο εκκίνησης, κλείνοντας την κυκλική μας πορεία, αλλά και μια μοναδική εμπειρία για όλους μας.

09 Αυγούστου 2015: Marmolada & Lago di Fedaia [via ferrata Trincee]

Εκείνο το πρωινό είχε κάτι το διαφορετικό. Είχαμε αφήσει πίσω μας μια ιδιαίτερη μέρα και ακόμα οι εικόνες απ’ την καταιγίδα στην via ferrata Tridentina ήταν νωπές μέσα στο νου μας. Όλοι ετοιμαστήκαμε για την ανάβαση στην αρχή της via ferrata Trincee. Ξεκινώντας απ’ την εντυπωσιακή λίμνη Fedaia, κινηθήκαμε στο ανηφορικό πεδίο μέχρι τους πρόποδες από τα βράχια των Δολομιτών. Ακριβώς από πάνω μας ορθώνονταν επιβλητικά τα μυτίκια της κορυφογραμμής. Σε όλη τη διαδρομή η λίμνη απλωνόταν μπροστά μας ενώ ακριβώς απέναντι η «Regina dei Dolomiti», βασίλισσα των Δολομιιτών όπως αποκαλούν την Marmolada, μας «παρακολουθούσε» νωχελικά. Η θέα της μας είχε αφήσει άφωνους.

P1090429 P1090430 P1090433 P1090439 P1090445 P1090453 P1090455 P1090458

Δεν υπήρχαν και πολλά χρονικά περιθώρια λόγω της πολύωρης πορείας και η ομάδα ετοίμασε τον ορειβατικό εξοπλισμό, ξεκινώντας την ανάβαση. Τα πρώτα περάσματα ήταν σχεδόν κάθετα, με πλάγια ανηφορική πορεία (traversa) και χωρίς πατήματα για υποβοήθηση. Όλοι μας έπρεπε να κινηθούμε πάνω στον βράχο με «τριβές». Οι ασφάλειες ήταν σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, γεγονός που υποχρέωνε όλους μας να είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί και εξ αρχής να διατηρήσουμε την επίγνωσή μας και να μπούμε στο «απαιτητικό κλίμα» της via ferrata.

Σύντομα η ομάδα βρήκε τον ρυθμό της και όλοι μας πατήσαμε στην κορυφή από το πρώτο σημείο της κορυφογραμμής. Στηριζόμενοι μόνο σε κάποια μικρά πατήματα, αλλά και με τον εξοπλισμό μας ασφαλισμένο, ήμασταν ακριβώς στο μεταίχμιο του βράχου. Και από τις δύο πλευρές το απόλυτο κενό! Η θέα επιβλητική και το συναίσθημά μας απερίγραπτο. Μόνο ένα πρωτοφανές ασυναίσθητο χαμόγελο υπήρχε στην έκφραση του καθενός μας και αυτό ήταν αρκετό.

Μετά την κόψη διασχίσαμε το πέρασμα της ξύλινης γέφυρας. Κάθε βήμα πάνω της ήταν και μια μικρή αιώρηση στο κενό, αλλά και πάλι όλα ήταν διαφορετικά. Ο φόβος και η αγωνία δεν υπήρχαν πια μέσα μας. Μόνο ένα έντονο καρδιοχτύπι για το τι μας περιμένει στη συνέχεια, με όση λαχτάρα και προσμονή κι αν «ακροβατούσαμε» ψηλά στα 2.450 περίπου μέτρα.

P1090495 P1090492 P1090488 P1090485 P1090461 P1090460

Απότομα κατηφορικά περάσματα μας θύμισαν ότι τίποτα δεν μπορεί να μας κρατήσει εκεί ψηλά και όλοι μας ασφαλιστήκαμε για τις καταβάσεις. Το πρώτο μυτίκι ήταν ήδη πίσω μας και η πορεία ακολουθούσε ένα μοναδικό μονοπάτι, συνδυαστικά με σύντομα περάσματα από via ferrata, απότομα ανηφορικά, αλλά και χωρίς να μας κουράζουν. Οι εναλλαγές στην πορεία και στο τοπίο ήταν ένας καλός λόγος για να εξακολουθεί το χαμόγελο αυτό να υπάρχει στις ανάσες μας.

Περάσαμε από τα μικρά τούνελ που υπάρχουν μέσα στον βράχο, ξεχασμένα απ’ τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να καταλήξουμε σε μικρά περάσματα με via ferrata και στο μεγάλο τούνελ της σημερινής μας πορείας. Η ομάδα όλη συγκεντρώθηκε στην αρχή του τούνελ, ανάψαμε τους φακούς μας και κινηθήκαμε όλοι μαζί μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Δροσιά παντού και σταγόνες να στάζουν από τα έγκατα του βουνού. Ακολουθώντας την απαραίτητη σηματοδότηση, διασχίσαμε περίπου 300 μέτρα μέσα στο τούνελ, αφήνοντας πίσω μας αρκετές σκοτεινές διασταυρώσεις με άγνωστη κατάληξη, αλλά και πολλά χρόνια πολεμικής ιστορίας.

Η άλλη πλευρά του τούνελ μας έβγαλε στο καταφύγιο έκτακτης ανάγκης. Ακριβώς από κάτω μας ήταν το καταφύγιο Padon και η πορεία για την επιστροφή στην λίμνη Fedaia. Αποφασίσαμε με τον Γιάννη, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, να κάνουμε μια σύντομη χρονικά παράκαμψη και να περπατήσουμε μέχρι την μικρή κορυφή Mesolina (2.642 μ.). Για ακόμα μια φορά η θέα μας άφησε με το στόμα ανοιχτό. Όσες ώρες κι αν είχαν περάσει, όση κούραση και αν υπήρχε σε όλους μας, υπήρχαν αυτές οι μικρές στιγμές που το βουνό δικαίωνε την προσπάθεια όλων μας και πραγματικά αναζωογονούσε το είναι μας. Από την μια πλευρά η λίμνη υπήρχε εκεί, στη βάση του παγετώνα της Marmolada και από την άλλη φαινόταν όλη η πίσω πλευρά της πορείας που είχαμε σχεδόν ολοκληρώσει.

Δεν υπήρχαν λόγια για κανένα μας. Μόνο σκέψεις και συναισθήματα που δεν μπορούν να περιγράψουν ούτε οι πιο ιδιαίτερες ή απλές λέξεις. Λίγη ώρα μετά και ήδη όλοι μας επιστρέφαμε στη λίμνη, γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες και ελπίδες για την επόμενη φορά.

 υ.γ.: πέραν του ορειβατικού ενδιαφέροντος της διαδρομής, ένα ακόμα «δώρο» για όλους ήταν και η συνάντησή μας, στην πεζοπορική ανάβαση, με τον Michael Wadley, σκηνοθέτη του Woodstock!

10 Αυγούστου 2015: Lago di Misurina

Η τελευταία μέρα, μας βρήκε όλους στην Cortina να χαλαρώνουμε και να απολαμβάνουμε τα όμορφα τοπία, αλλά και την γραφική πόλη. Όλα τα μέλη της αποστολής επισκεφθήκαμε και την λίμνη Misurina για ξεκούραση και να αφεθούμε στην φύση.

IMG_6616 IMG_6617

Η αποστολή μας τελείωνε εκεί… κάπου ανάμεσα στα όσα ζήσαμε, στις αναμνήσεις από τις πορείες, στην υπέρβαση όλων μας, αλλά και σε μια εσωτερικά σιωπηλή υπόσχεση που δώσαμε, για να κρατήσουμε ζωντανό το ένστικτο που μας ξύπνησε η μαγική έλξη των Δολομιτών. Γιατί τα βουνά και η φύση μας ανέχονται, κάνοντάς μας πάντα καλύτερους ανθρώπους… ίσως και πιο ανθρώπινους μεταξύ μας.

Συγχαρητήρια σε όλα τα μέλη της αποστολής, τόσο για τη συμμετοχή, όσο και για την υπέρβαση σε κάθε βήμα τους πάνω στις κορυφές των Δολομιτών. Μπορεί οι αρχηγοί της αποστολής του ΕΟΣ Αχαρνών να είμαστε θεσμικά ε.γώ και ο Γιάννης Αποστόλου, αλλά εκεί ψηλά, ο καθένας είναι αρχηγός μόνο του εαυτού του. Και πέραν όλων των υπολοίπων, η σιωπηλή μας υπόσχεση έχει μείνει ανοιχτή.

κείμενο – φωτογραφίες: Γιώργος Σπυράκης

Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close