alternative action, alternative thinking

Brovet III: Mission Accomplished | Activities

1.68K 0

κείμενο: Γιώργος Σπυράκης

φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Σουβατζόγλου

BrovetIII, λοιπόν και η ποδηλατική παρέα σκόρπισε πεταλιές για ακόμα μια φορά στην όμορφη Πελοπόννησο. Δυνατοί ποδηλάτες που κατάφεραν με υπομονή και χαμόγελο να δαμάσουν, έστω και παροδικά, κάποιες από τις αναβάσεις της περιοχής.

Η φετινή διοργάνωση ήταν υπόδειγμα για την παρέα και τη συλλογική ποδηλατική προσπάθεια. Χωρίς χρονόμετρα, χωρίς ανταγωνισμό, αλλά με πολύ πείσμα και συντροφική διάθεση, οι brovetistes ήταν εκεί, πιστοί στο ραντεβού με την πρόκληση.

 day 1 [χιλ. 126]:

Πρωινή συγκέντρωση έξω από το μαγαζί των διοργανωτών “”48×17 Cycles” για γρήγορες γουλιές καφεΐνης και συντονισμό όλων των συμμετεχόντων. Τα πράγματα φορτώθηκαν στο αμάξι υποστήριξης και οι πρώτες φωτογραφικές στιγμές αποτυπώθηκαν πίσω από την κάμερα του Κωνσταντίνου. Χωρίς χάσιμο χρόνου και με διάφορα σχόλια, όλοι μας ξεκινήσαμε για το ποδηλατικό ride μέχρι το λιμάνι του Πειραιά… καράβι και μετάβαση στα Μέθανα… δύο ώρες ύπνου, χαβαλέ, συζητήσεων και προετοιμασίας για την ημερήσια διαδρομή.

Πριν καλά – καλά δέσει το καράβι, όλοι ήμασταν έτοιμοι… πάνω στις σέλες και “κουμπωμένοι” στα ποδήλατά μας. Η διαδρομή είχε ως αφετηρία το λιμάνι και κατέληγε… στο Δρέπανο, 126 χιλ. μακριά. Ποδηλατικές φορεσιές κάθε είδους, αντηλιακό παντού, παγούρια γεμάτα ηλεκτρολύτες και… ζέστη. Μετά από όλη την αναμονή και την προετοιμασία, η ζέστη ήταν η κυρίαρχη παρέα μας. Τίποτα, όμως, δεν μπορούσε να πτοήσει το ηθικό όλων μας. Συντονισμένος ρυθμός στο πετάλι και τα χιλιόμετρα απλά έσβηναν κάτω από τους τροχούς μας. Όσο ποδηλατούσαμε, τόσο πιο καλά ήταν… η φίλη μας, όμως, ήταν εκεί… να μας ζεσταίνει όπως ποτέ. Στις πρώτες αναβάσεις (με κλίση που άγγιζε και το 9-10%), τα ορθοπέταλα ήταν η μοναδική σωτηρία, ενώ τα κεφάλια μας ήταν έτοιμα να εκραγούν μέσα από τα κράνη. Ο ήλιος υπήρχε παντού… πριν, μετά, πάνω μας, ακόμα και στη φαντασία μας… τόσο κυρίαρχη ήταν αυτή η αίσθηση.

Αρκετά χιλιόμετρα από την εκκίνηση και το πρώτο break ήρθε να μας χαλαρώσει κάπως. Σύντομο γεύμα με χυλοπίτες, αλμυρό τυρί και δροσερό νερό. Όλα τα άλλα ήταν απλά ανούσια. Η ομάδα ανασυγκροτήθηκε και οι δίσκοι των ποδηλάτων μας επανήλθαν στην τάση του πεταλαρίσματος. Η διαδρομή έκρυβε εκπλήξεις… υψομετρικά και περάσματα τα οποία ήταν εκεί για όλους μας. Και αυτό ήταν η καλύτερη δικαιολογία για στάση. Με τους 35 βαθμούς κελσίου να βράζουν παντού τον τόπο, αλλά και το δέρμα μας, κάποιοι βρήκαμε λίγο χρόνο σε μια σκιά να χαλαρώσουμε λίγο το τέμπο, αλλά και τη θερμοκρασία μας. Ακόμα και το νερό στα παγούρια ήταν δύσκολο να μας δροσίσει. Μικρές στάσεις, λοιπόν, για να αποφύγουμε τα χειρότερα και δυναμική επιστροφή στη διαδρομή. Δεν μας σταματούσε τίποτα… ούτε τα σκασμένα λάστιχα, ούτε η στραβωμένη ρόδα, ούτε η ηλίαση, ούτε καν η αφυδάτωση… ο τερματισμός ήταν κοντά… λίγο μετά την απόλυτη δικαίωση του ποδηλάτη… την παρατεταμένη κατηφόρα.

Η πρώτη μέρα πλέον ολοκληρώθηκε για όλους. Οι πιο γρήγοροι βρέθηκαν στο camping νωρίτερα και οι σκηνές ήταν ήδη στημένες. Για τους τελευταίους, υπήρχε ακόμα η ευκαιρία για απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα (η καλύτερη αποθεραπεία) και αρκετό φαγητό.

 day 2 [χιλ. 85]:

Όσο δύσκολο κι αν μας φαινόταν… ξυπνήσαμε. Το πρωινό ήταν έτοιμο από τα παιδιά της διοργάνωσης και αυτός ήταν ένας καλός λόγος για να επανέλθουμε σε ρυθμούς προετοιμασίας. Καυστικά σχόλια για τα περιστατικά της προηγούμενης μέρας, για τις αναβάσεις, πειράγματα γύρω από τις ποδηλατικές επιδόσεις όλων μας, αλλά πάνω απ’ όλα ένα χαλαρό κλίμα που σου έφτιαχνε τη διάθεση. Όλο το παρεάκι ήταν και πάλι έτοιμο για περισσότερα χιλιόμετρα.

Τεχνικές δυσκολίες και επιδιορθώσεις σε κάποια ποδήλατα, ήταν ο λόγος απλά για να καθυστερήσουμε την εκκίνηση. Για κάποιους λειτούργησε ως ταυτόχρονη αφορμή να ανεφοδιαστούν καλύτερα και να περάσουν την ώρα δίπλα στην παραλία, σχολιάζοντας οτιδήποτε “μη” ποδηλατικό… όλοι τους με τα μαγιό κι εμείς με τα ποδηλατικά κολάν και τα πολύχρωμα jerseys. Μόνο κοινό στοιχείο με τους τουρίστες; οι χρωματιστοί φακοί από τα γυαλιά μας!

Εκκίνηση λοιπόν και το Δρέπανο γέμισε ήχους από αλλαγές ταχυτήτων, τριβές ελαστικών και ακανόνιστα σχόλια. Όλοι μας είχαμε κάτι να πούμε, κάτι να πειράξει ο ένας τον άλλον, κάτι να προκαλέσουμε. Η παρέα, όμως, ήταν εκεί… σαν ένα σύνολο, μέχρι… την πρώτη ανηφόρα. Εκεί που η πρόκληση για τον καθένα μας έγινε προσωπική υπόθεση.

Η παρατεταμένη ανάβαση απλωνόταν σε 35 περίπου χιλιόμετρα… όσο πετάλι κι αν κάναμε, όσο κι αν μετράγαμε την απόσταση, απλά δεν τελείωνε… απλά δεν υπήρχε. Μόνη παρηγοριά, η συννεφιά ανάμεσα στον ήλιο και όλους εμάς! Δώρο εξ ουρανού. Πλέον για όλους, η ολοκλήρωση της διαδρομής ήταν προσωπική υπόθεση… είτε γρήγορα, είτε αργά. Και χωρίς δικαιολογίες.

Και πάλι τα τελευταία χιλιόμετρα απλά μας χαλάρωσαν. Συμπληρώνοντας τη διαδρομή καταλήξαμε στην Επίδαυρο, όπου και θα διανυκτερεύαμε. Ξεκούραση, δροσερό μπανάκι και βόλτα στο λιμάνι. Λίγο πριν βραδιάσει, το τραπέζι στήθηκε για όλους και η ανάκτηση δυνάμεων ήρθε μέσα από γεύσεις και χαλαρή κουβέντα. Κληρώθηκαν τα δώρα της διοργάνωσης για τους συμμετέχοντες και ενδιαμέσου γέλιων και πειραγμάτων, όλα ήταν έτοιμα για την τελική αυριανή πορεία.

 day 3 [χιλ. 55]:

Τι κι αν ξεκινήσαμε νωρίς (σχετικά…) η φίλη μας ήταν και πάλι εκεί… καλημέρα ζέστη!

Η παρέα διασπάστηκε σε δύο ομάδες. Κάποιοι ακολούθησαν την παραλιακή διαδρομή και οι υπόλοιποι βρέθηκαν στην αρχική χάραξη, αυτή με τα περίεργα υψομετρικά.

Σκληρά ανηφορικά περάσματα, ορθοπέταλα στις στροφές και υπομονή για το τελείωμα της ημερήσιας ανάβασης. Κι όμως, τίποτα δεν ήταν πιο εύκολο. Λίγο η κούραση από τις προηγούμενες μέρες, λίγο η ζέστη που μας ακολουθούσε παντού, κάπως η αγωνία για τον τερματισμό και η μικρότερη διαδρομή, απλά φάνταζε ατελείωτη.

Η παρέα, όμως, ήταν εκεί. Το γκρουπάκι των ποδηλατών παρέμεινε ενωμένο σαν ένα και αυτό ήταν μια καλή δικαιολογία για όλους να προσπαθήσουν περισσότερο. Ο ένας παρακινούσε τον άλλον για τη συνέχεια και έτσι η δυναμική ήταν σε όλους.

Κι όμως, όλα ήταν υπέροχα. Η θερμή ανάβαση, οι καυστικοί διάλογοι όλων μας και η χιουμοριστική διάθεση, όπως επίσης και το γεγονός ότι τελικά όλοι μας τα καταφέραμε. Το δύσκολο κομμάτι της διαδρομής είχε ολοκληρωθεί. Το μόνο που απέμενε ήταν να συμπληρωθούν και τα τελευταία χιλιόμετρα… έντονο στροφάρισμα, δυνατές πεταλιές και ταχύτητα που άγγιξε ακόμα και τα 70 χιλιόμετρα την ώρα, καθώς κινούμασταν μπροστά από τον φωτογραφικό φακό του Κωνσταντίνου, ο οποίος με πείσμα και φαντασία αποτύπωνε την προσπάθεια όλων.

Το BrovetΙΙΙ ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η παρέα για ακόμα μια φορά είχε πολλά να πει… να ανταλλάξει εικόνες και σκέψεις, αλλά και να δεσμευθεί ότι θα είμαστε όλοι πιστοί στο επόμενο ποδηλατικό event… γιατί η δύναμη της παρέας είναι πιο σημαντική και πιο ψηλά ακόμα και από την πιο δύσκολη ανάβαση.

 Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές, στα παιδιά που ασχολήθηκαν για το στήσιμο του event, που πίστεψαν στη δυναμική του. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Ναστάζια που ήταν μαζί μας σε όλη τη διαδρομή, προσφέροντας κουράγιο και χαμόγελα από το όχημα υποστήριξης, αλλά και στον πρόθυμο Κωνσταντίνο που πίσω από τον φακό της μηχανής του φρόντισε να υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για τις αναμνήσεις μας αυτές.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close