alternative action, alternative thinking

Haute Route_2014 | Η διάσχιση των Άλπεων | Activities

5.3K 3

-O Γιώργος Σπυράκης καταγράφει την κάθε στιγμή, με λέξεις και εικόνες σε αυτό το υπέροχο ταξίδι. Θα ενημερώνεστε σχεδόν καθημερινά για την διαδρομή προς τις Άλπεις μέσω του Αlternactive-

Ένα ατελείωτο ταξίδι και άλλα πολλά…

[Αθήνα – Πάτρα – AnconaChamonix]

Παρασκευή & Σάββατο [1-2/08]:

Και η παρέα απλά μαζεύτηκε. Όλοι ενθουσιασμένοι για τη αναχώρηση και η αίσθηση απλά διαφορετική. Το πούλμαν γέμισε με πολύχρωμα ορειβατικά σακίδια και ξεκινήσαμε με τις καλύτερες διαθέσεις. Αφήνοντας πίσω μας την καλοκαιρινή Αθήνα και τις αυξημένες θερμοκρασίες, κινηθήκαμε οδικώς προς την Πάτρα και από εκεί… επιβίβαση στο καράβι για την Ancona.

Αρκετές ώρες πλεύσης κράτησαν την παρέα ενωμένη, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους μας να γνωριστούμε ακόμα καλύτερα και να ανταλλάξουμε ποικίλα σχόλια σχετικά με την αποστολή, αλλά και τις παρόμοιες εμπειρίες μας. Σκόρπιες κουβέντες, ξεκούραση στις κουκέτες, ατελείωτες συζητήσεις για τα πάντα και χαμόγελα ανυπομονησίας από όλους μας.

Η επόμενη μέρα μας βρήκε στην εξίσου καλοκαιρινή Ancona, να ξεκινάμε την οδική διάσχιση της Ιταλίας μέχρι και τα σύνορα με την Γαλλία. Οι ώρες μέσα στο λεωφορείο ήταν απλά ατελείωτες, αλλά για ακόμα μια φορά η παρέα ανέδειξε την δυναμική και το χιούμορ της για να ξεπεραστεί το τουλάχιστον δεκάωρο ταξίδι μέχρι τον προορισμό μας. Γρήγορη στάση για φαγητό στο γραφικό χωριό CasaneMonferrato, συνοδευόμενη από υπαίθριες χορευτικές φιγούρες και με πολύ καλή διάθεση από τους ντόπιους. Για λίγο όλη η παρέα χαλάρωσε και αφέθηκε στην μουσική αυτή αύρα, αποσυμπιέζοντας έστω και πρόχειρα το μυαλό από την σωρευτική κόπωση. Το υπόλοιπο της βραδιάς μας βρήκε να διασχίζουμε τα αλλεπάλληλα τούνελ λίγο πριν τα σύνορα με την Γαλλία, καταλήγοντας στο Chamonix. Η νύχτα ήταν ήδη εκεί και μας περίμενε…

Κυριακή [03/08]:

Νωρίς το πρωί στο Chamonix και η βροχή ήταν η πρώτη μας παρέα. Φορέσαμε τα αδιάβροχά μας και κινηθήκαμε προς το κέντρο της πόλης… εκεί που είναι οι εγκαταστάσεις για το τελεφερίκ για το Aguille de Midi. Παρ’ όλο που ο καιρός δεν ήταν με το μέρος μας, κάποιοι ανεβήκαμε ψηλά για να απολαύσουμε τη θέα, αλλά και την αίσθηση από τα 3.842 μέτρα ψηλά.

Η ανάβαση με το τελεφερίκ ήταν εντυπωσιακή. Η καμπίνα ανέβαινε σχεδόν κάθετα στα απότομα βράχια, κόβοντας την ανάσα στους περισσότερους, αλλά και αποζημιώνοντας τους πάντες. Ψηλά, λοιπόν, εκεί που η «Βελόνα στον Βορρά» αποτελεί μνημειώδες ιστορικό σημείο της, όλοι μας σταθήκαμε για τις απαραίτητες φωτογραφίες. Με τη θερμοκρασία να είναι υπό το μηδέν και την ομίχλη να καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος από την εντυπωσιακή θέα, μείναμε εκτεθειμένοι στο… χιόνι. Μικρές πυκνές νιφάδες κάλυπταν τα πάντα, αφήνοντάς μας όλους άναυδους και υπενθυμίζοντάς μας ότι… το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ!

Ακόμα και με την παγερή ομίχλη, η αίσθηση ήταν μοναδική. Εκεί ψηλά βρεθήκαμε και στο “step into the void”… μια γυάλινη προεξοχή στο κενό. Κάποιοι ήταν πιο τολμηροί, κάποιοι το αποφάσισαν μετά από λίγα λεπτά, κάποιοι άλλοι αν και σκέφτηκαν δειλά, τελικά τόλμησαν να σταθούν εκεί και να φωτογραφηθούν με φόντο, το απέραντο κενό.

Η επιστροφή στην πόλη συγκέντρωσε και πάλι την ομάδα ώστε να γίνουν οι απαραίτητες συνεννοήσεις και προετοιμασίες για την επόμενη μέρα… την πρώτη μέρα του trek.

Ο ουρανός άνοιξε, η βροχή σκόρπισε παντού και όλοι μας ξαπλώσαμε με την ελπίδα ότι αύριο, θα έχει εκτονωθεί για τα καλά.

Trek day 1: Le Tour – Forclaz

Δευτέρα [04/08]

Η στιγμή για να ξεκινήσουμε την ορειβατική μας δραστηριότητα είχε έρθει. Ξεκινήσαμε την πορεία μας από το Le Tour, λίγο πιο έξω από το Chamonix. Ο καιρός ήταν όμως με το μέρος μας. Ένας απέραντος ήλιος δικαίωνε τις προσδοκίες μας, φτιάχνοντας ακόμα περισσότερο τα διάθεσή μας.

Έπρεπε να διανύσουμε περίπου 10 χιλιόμετρα συνολικά και να καλύψουμε περίπου 950 μέτρα υψομετρική διαφορά. Όλοι μας έτοιμοι για την πρωινή ανάβαση και από τα πρώτα μόλις μέτρα, τα αντιανεμικά έδωσαν τη θέση τους στα κοντομάνικα και τις αντηλιακές κρέμες.

Με τις ανάσες μας να ζορίζονται στην παρατεταμένη ανάβαση, η οποία σε αρκετά σημεία είχε κλήση ακόμα και 10%, συγκεντρωθήκαμε και σαν μια ομάδα, κινηθήκαμε προς το Col de Balme, στα 2.195 μέτρα υψόμετρο. Παρ’ όλο που υπήρχε αρκετή υπομονή, αλλά και η δύναμη της πρώτης μέρας, προτιμήσαμε να κινηθούμε αργά και να περιορίσουμε τον ενθουσιασμό μας, έτσι ώστε να κάνουμε μια πρώτη διαχείριση δυνάμεων.

Καταπράσινα τοπία, δροσερός αέρας και η πανοραμική θέα του Mont Blanc ήταν ένας καλό λόγος όχι μόνο για φωτογραφίες, αλλά και για να σταθούμε άναυδοι, απολαμβάνοντας την φύση.

Στην κορυφή του Col de Balme η ομάδα ανασυγκροτήθηκε. Όλοι μας χαμογελαστοί βρήκαμε χρόνο για να ξεκουραστούμε και να γεμίσουμε τους εαυτούς μας με ενέργεια. Αποξηραμένα φρούτα, μπάρες δημητριακών, ισοτονικά ροφήματα και ξηροί καρποί απλώθηκαν στις ξύλινες τάβλες και όλοι από κάτι τσιμπήσαμε. Προφυλαγμένοι από τον πιο έντονο πλέον αέρα, φορέσαμε και πάλι τα σακίδιά μας για να συνεχίσουμε την πορεία.

Αφού, λοιπόν, η ανάβαση είχε ολοκληρωθεί και το διάσελο ήταν «δικό μας», απέμενε μια ατελείωτη κατάβαση προς το Trient. Με τα μπατόν στα χέρια και το ηθικό μας αναπτερωμένο κινηθήκαμε στο λασπώδες – βραχώδες μονοπάτι για την κατάβαση. Με την κλήση να είναι πάνω από το 10%, όλοι μας νοιώθαμε ότι η διαδρομή ήταν πια εύκολη υπόθεση. Το φιδωτό μονοπάτι μας οδήγησε μέσα από ένα καταπράσινο, πυκνό δάσος, με εντυπωσιακές μυρωδιές, απίστευτα χρώματα και σκόρπιες αγριοφράουλες.

Η μοναδική αυτή φύση, μας οδήγησε στο Trient, από όπου και απέμεναν μόνο λίγα χιλιόμετρα ανάβασης για το Forclaz. Με τον ενθουσιασμό στο μυαλό όλων, η ομάδα κάλυψε και τα τελευταία αυτά μέτρα καταλήγοντας στον ξενώνα που θα μας φιλοξενούσε. Δευτερόλεπτα μετά από την ολοκλήρωση της ημερήσιας πορείας μας και ο καιρός έκανε απλά τα δικά του… ακόμα και ψιλόβροχο.

Τίποτα, όμως, δεν έσβηνε το χαμόγελο από τις εκφράσεις όλων μας… το υπόλοιπο της μέρας θα μας έβρισκε εκεί… στα 1.527 μέτρα ψηλά, να προετοιμάζουμε σάκους και τη διάθεσή μας για την δεύτερη μέρα της ορειβατικής αποστολής μας.

 

Trek day 2: Forclaz – Champex

Τρίτη [05/08]

Δεύτερη μέρα ορειβατικής δραστηριότητας και η ομάδα ήταν έτοιμη από νωρίς το πρωί. Τελευταίες γουλιές από τον πρωινό καφέ και με τον καιρό απόλυτο σύμμαχο ξεκινήσαμε για τα μονοπάτια μας.

Η σημερινή ανάβαση ήταν απλά ατελείωτη. Μας περίμεναν περίπου 1.200 μέτρα για τα υψομετρικά μας, σε συνεχόμενη ανάβαση για τα πρώτα επτά χιλιόμετρα. Από την αρχή, όμως, φάνηκε ότι κάτι το ενδιαφέρον υπήρχε. Μετά από τα πρώτα μας δραστήρια βήματα και καθώς απομακρυνόμασταν από το Forclaz, η θέα επιβλήθηκε σε όλες μας τις αισθήσεις. Από εκεί στα χαμηλά ξεπρόβαλε παγετώνας του Trient. Απίστευτος όγκος πάγου, με ποικίλες αποχρώσεις του γαλάζιου ανάμεσα στο χαοτικό λευκό και σε σχηματισμούς που μόνο η πάροδος των δεκαετιών και της φύσης θα μπορούσε να φτιάξει.

Οι πρώτες στάσεις έγιναν νωρίς, αφού επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφοι απασχόλησαν τους φακούς τους και προσπάθησαν να αποθανατίσουν όλα αυτά για τα οποία είχαν μείνει άναυδοι. Η αίσθηση, όμως και η συγκίνηση για το μεγαλείο αυτό δεν μπορούσε να περιοριστεί πίσω από τον φακό…

Ο χρόνος κυλούσε και η σημερινή διαδρομή εκτός από απαιτητική, ήταν και μεγάλη… σε απόσταση και προφανώς σε διάρκεια. Συνεχίσαμε την ανάβαση με στόχο το διάσελο στις απόκρημνες κορυφές, έχοντας πάντα στο δεξί μας χέρι το μαγευτικό αυτό τοπίο.

Με αργά αλλά σταθερά βήματα όλοι οι ορειβάτες βρεθήκαμε να πλησιάζουμε προς την κορυφή Fenetred’ Arpette, όταν ο καιρός απλά άλλαξε. Πυκνά σύννεφα κάλυψαν τον παγετώνα και σύντομα η ομίχλη σκέπασε τα πάντα. Η ομάδα συσπειρώθηκε και με μεγάλη προσοχή συνεχίσαμε για την κορυφή με όση ορατότητα υπήρχε. Τίποτα δεν φαινόταν από το σημείο που ήμασταν για περίπου μία ώρα, όταν και πάλι ο καιρός αποφάσισε να αλλάξει… δεν χρειάστηκαν περισσότερα από τρία με τέσσερα λεπτά για να εξαφανιστεί η ομίχλη και η φύση πάλι να ξεπροβάλλει. Στρέψαμε το βλέμμα μας προς τα ψηλά και η κορυφή ήταν εκεί… σχεδόν δίπλα μας. Χαμόγελα σκόρπισαν παντού και η ομάδα εμψυχώθηκε. Τα τελευταία μέτρα ήταν βραχώδη και απότομα, αλλά όλοι μας φτάσαμε ψηλά… στα 2.665 μέτρα υψόμετρο.

Με την θέα να μαγεύει τους πάντες, χαλαρώσαμε, εκτονωθήκαμε γελώντας από ικανοποίηση και γεμίσαμε το μυαλό μας με εικόνες και φωτογραφικές αναμνήσεις.

Πριν καλά – καλά η κούραση αρχίσει να μας επηρεάσει, η ομάδα συνέχισε την πορεία της και η κατάβαση ήταν η επόμενη πρόκληση. Απότομες κλίσεις, γλιστερό πεδίο και σαθρά περάσματα ήταν ένας καλός λόγος να είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί. Το πείσμα, όμως, όλων και η συμπαράσταση στους λιγότερο έμπειρους μας οδήγησαν στο συνεχόμενο μονοπάτι μέχρι και τον προορισμό μας… την λίμνη στο Champex.

Τριγύρω μας το τοπίο ήταν πλέον διαφορετικό. Αφήνοντας στην άλλη πλευρά του βουνού τον επιβλητικό παγετώνα, τώρα μας είχαν περικλείσει ανάγλυφα μυτίκια, μικρές χιονούρες και ατελείωτες σάρες. Ακόμα και η σύντομη βροχή δεν άλλαξε τίποτα από την διάθεσή μας… απλά δρόσισε κάτι από τις στιγμές μας. Στα πιο χαμηλά, κινηθήκαμε ανάμεσα σε περάσματα με πυκνή βλάστηση, ψηλά δέντρα και ορμητικά ποτάμια… εκεί όλα ήταν αλλιώς. Ακόμα πιο ήρεμα και πιο ιδιαίτερα.

Όση κούραση κι αν είχε συσσωρευτεί σε όλους μας, ήταν τόσο έντονες οι εικόνες και ζωντανές οι εμπειρίες που πραγματικά τίποτα δεν μπορούσε να μας σταματήσει. Διαχειριστήκαμε όσες δυνάμεις είχαμε και απλά περπατήσαμε όλη τη διαδρομή μέχρι το τέλος… 16 περίπου χιλιόμετρα μετά και μας περίμενε ένα λαχταριστό γεύμα στον ξενώνα, δίπλα από την ήρεμη λίμνη του Champex.

Το μόνο που έμενε ήταν να προετοιμαστούμε για την αυριανή ορειβατική μας πρόκληση και τη διαμονή για την αυριανή βραδιά στο καταφύγιο του Prafleuri κάπου στα 2.662 μέτρα ψηλά. Αυτό, όμως, ήταν απλά η επόμενη ορειβατική μας μέρα…

Trek day 3: Ruinettes – Prafleuri

Τετάρτη [06/08]

Η τρίτη μας ορειβατική μέρα ήταν γεμάτη εκπλήξεις και εντυπωσιακές στιγμές.

Αφήνοντας πίσω μας το γραφικό Champex ξεκινήσαμε οδικώς και βρεθήκαμε στο Verbier. Μετά από μια εκπληκτική ανάβαση με το τελεφερίκ στο Ruinettes, οργανωθήκαμε για τις τελευταίες λεπτομέρειες ώστε να βρούμε το μονοπάτι για την ημερήσια πορεία. Η αρχική χάραξη ακολουθούσε την ανάβαση στην Col de la Chaux (2.940 μέτρα), αλλά η πληροφόρηση που είχαμε εκείνη τη στιγμή ήταν ότι εκεί ψηλά τα χιόνια θα ήταν αποτρεπτικά για την διάσχιση ομάδας και ίσως επικίνδυνα. Δευτερόλεπτα μετά και αποφασίστηκε να μην το τολμήσουμε και να κινηθούμε τελικά περιμετρικά του βουνού, παρακάμπτοντας το διάσελο αυτό με κατεύθυνση προς το Col deTermin (2.648 μέτρα) κατά μήκος της Sentier des Chamois.

Περπατώντας, λοιπόν, στο καταπράσινο πεδίο και έχοντας στα δεξιά μας την χιονισμένη κορυφή του Bec des Roses (3.223 μέτρα), η θέα που μας συντρόφευε, εκτός από την εντυπωσιακή φύση και τα επιβλητικά βουνά, είχε γεμίσει από χρωματιστά αλεξίπτωτα. Πτήσεις από ψηλά που έκοβαν την ανάσα, αλλά παράλληλα μας έκαναν βαθειά μέσα μας να ζηλέψουμε κιόλας.

Περνώντας γρήγορα το ColdeTermin (2.648 μέτρα), για αρκετή ώρα κινούμασταν τραβερσάροντας τις απότομες πλαγιές των βουνών, σε κάποια μάλιστα σημεία με βραχώδες πεδίο και στενά μονοπάτια. Η ένταση, όμως και η καλή διάθεση της ομάδας ήταν το καλύτερο κίνητρο για όλους μας.

Επόμενο ψηλό διάσελο που έπρεπε να κατακτήσουμε ήταν το ColdeLouvie (2.921 μέτρα), αλλά ακόμα είχαμε αρκετό δρόμο μπροστά μας. Ήμασταν ήδη αρκετές ώρες σε πορεία και τα χιλιόμετρα κυλούσαν αργά για όλους. Τα μεγάλα υψομετρικά και οι αλλεπάλληλες εναλλαγές στην πορεία, απαιτούσαν μια διαφορετική διαχείριση δυνάμεων από όλους μας.

Μετά το πέρασμα από το Col de Louvie (2.921 μέτρα), το τοπίο και τα χρώματα τριγύρω μας άλλαξαν. Μεγάλοι γκριζωποί βράχοι, λίμνες που σχημάτιζαν τα νερά από τους παγετώνες και ατελείωτα βήματα ανάμεσα σε σκληρό πεδίο. Η διαδρομή έγινε ακόμα πιο επίπονη για όλους μας όταν κάποια περάσματα ήταν μέσα από ξεχασμένες χιονούρες, αλλά και βραχώδες έδαφος. Το ένα πέρασμα διαδεχόταν το άλλο και τριγύρω μας υπήρχε ένα σεληνιακό τοπίο, απόλυτα επιβλητικό.

Καθώς ο χρόνος κυλούσε και το φως της ημέρας λιγόστευε, η ομάδα κατέληξε να διασχίσει βιαστικά το Col de Prafleuri (2.965 μέτρα), αφού το κρύο ήταν πιο έντονο σε όλους, ο αέρας πάγωνε τις ανάσες μας και μικρές νιφάδες χιονιού συντρόφευαν την ύπαρξή μας εκεί ψηλά.

Οι πιο γρήγοροι από την ομάδα κινήθηκαν αυτόνομα για να προσεγγίσουν το καταφύγιο, πριν η νύχτα καλύψει τα πάντα. Οι υπόλοιποι βρέθηκαν με τους φακούς όλοι μαζί, να διανύουν τα τελευταία απότομα περάσματα και τις καταβάσεις για το Cabane de Prafleuri (2.624 μέτρα), συμπληρώνοντας συνολικά περίπου δώδεκα ώρες πεζοπορίας.

Η νύχτα υπήρχε ήδη εκεί όταν και το τελευταίο ζευγάρι ορειβατικά μποτάκια λάσπωσε την είσοδο από το καταφύγιο… όσο ψηλά κι αν ήταν αυτό.

Trek day 4: Prafleuri – Arolla

 Πέμπτη [07/08]

Με όση κούραση υπήρχε μέσα μας, νωρίς το πρωί η ομάδα ανηφόρησε για το Col des Roux (2.804 μέτρα), αφήνοντας πίσω της την ένταση της προηγούμενης μέρας. Από το ψηλότερο σημείο του διάσελου φάνηκε η θέα της τεχνητής λίμνης Lac de Dix.

Η παρατεταμένη κατάβαση μας οδήγησε στο πανέμορφο καταφύγιο La Barma. Ευκαιρία για σύντομη στάση με ζεστό τσάι και καφέ στον ήλιο και θέα την γαλήνια απόχρωση του γαλάζιου της λίμνης. Κινηθήκαμε κατά μήκος της μέχρι που ξεκίνησε η ανάβαση για το Pas de Cherves. Σεληνιακό τοπίο, πετρώδη περάσματα και λίγο πριν το δυσκολότερο σημείο της διάσχισης, όλη η ομάδα σχεδόν «σκαρφάλωσε» στους μεγάλους βράχους για να βρεθεί στη βάση του πάσου.

Η θέα εκεί ήταν για ακόμα μια φορά εκπληκτική. Στο βάθος ο παγετώνας Glacier de Cheilon, ακριβώς πίσω του το Mt. Blanc de Cheilonκαι απέναντι το καταφύγιο Dix. Παντού αποχρώσεις του γκρι και του γαλάζιου σε μια διαφορετική αισθητική από τα καταπράσινα περάσματα των προηγούμενων ημερών και τα δασικά όρια.

Στη βάση της περιβόητης «σκάλας» η ομάδα ανασυντάχθηκε. Απλώθηκαν τα σχοινιά, στήθηκε το ρελέ στην κορυφή της σκάλας και σφίχτηκαν οι ιμάντες από τα μποντριέ (ζώνες). Με υπομονή και ηρεμία όλοι μας ανεβήκαμε στην κορυφή, χαζεύοντας τη θέα από τα 2.855 μέτρα ψηλά.

Όλο το υπόλοιπο της διάσχισης είχε να κάνει με την συνεχόμενη κατάβαση για το χωριό Arolla (2.006 μέτρα), εκεί που τα κουρασμένα γόνατα όλων, μας οδήγησαν σε ένα από τα πιο φιλόξενα και όμορφα καταλύματα της πολυήμερης πορείας μας.

Λίγο κρασί, μπύρες για τους πιο απαιτητικούς και καλό φαγητό… ξεκούραση και ανάκτηση δυνάμεων για τη συνέχεια.

 Trek day 5: Villa – Barrage de Moiry

 Παρασκευή [08/08]

Νωρίς το πρωί και η ορειβατική παρέα μετακινήθηκε στο κοντινό χωριό Villa ώστε να ξεκινήσουμε από εκεί τη διάσχισή μας. Ο καιρός ήταν και πάλι με το μέρος μας, με τον ήλιο να μας θυμίζει ότι η αντιηλιακή προστασία ήταν απαραίτητη σε όλους.

Κινηθήκαμε ανάμεσα στα πλακόστρωτα σοκάκια του χωριού και ακολουθήσαμε τις ενδείξεις για το μονοπάτι. Η ανάβαση από τα πρώτα μέτρα μας έδειξε το δόντια της. Παρατεταμένη ανηφόρα για περίπου 3.5 χιλιόμετρα, ανάμεσα σε ένα καταπράσινο τοπίο και ξύλινους οικισμούς.

Ο αργός αλλά σταθερός ρυθμός μας οδήγησε όλους μαζί στο πρώτο σημείο για σύντομη στάση και ανεφοδιασμό νερού από τις φυσικές πηγές που έρρεαν παντού. Για λίγο η πορεία συνέχισε τραβερσάροντας το βουνό και μετά μας ξεκίνησε για το ψηλότερο σημείο στο διάσελο. Το Col de Torrent (2.919 μέτρα) δεν ήταν μακριά μας, αλλά για ακόμα μια φορά όλοι μας έπρεπε να συνεχίσουμε υπομονετικά, με την κατάλληλη διαχείριση δυνάμεων.

Ψηλά στο διάσελο η θέα ήταν μοναδική. Από τη μια πλευρά το καταπράσινο τοπίο με τους παραδοσιακούς οικισμούς και τους πιο τολμηρούς να πετάνε με «παραπέντε» και από την άλλη η Lac de Moiry. Η καταγάλανη τεχνητή λίμνη που σημάδευε και το τελείωμα της διάσχισης.

Η παρέα χαλάρωσε και συνειδητοποιώντας ότι το σημερινό μονοπάτι ήταν ένα από τα καλύτερα ως προς την μορφολογία του, όλοι μας ξεκινήσαμε χαλαρά και ξεκούραστα για την κατάβαση.

Χωρίς, λοιπόν, τεχνικά περάσματα ή επικίνδυνα σημεία, όλοι μας αναλωθήκαμε σε ποικίλες συζητήσεις και σύντομες στάσεις για φωτογραφίες, κάτι που μας οδήγησε στο τελείωμα της διάσχισης σε χρονικό διάστημα πιο σύντομο από όσο φανταζόμασταν.

Είχαμε πλέον όλοι συγκεντρωθεί στο φράγμα της λίμνης (Baragge de Moiry) και η μοναδική σκέψη ήταν να συντροφέψουμε την μοναδική θέα με γουλιές από καφεΐνη. Η πιο χαλαρή ορειβατική μας μέρα είχε πλέον ολοκληρωθεί… το μόνο που έμενε ήταν δύο ακόμα διασχίσεις.

 

 Trek day 6: Zinal – Gruben

 Σάββατο [09/08]

Εκ του αποτελέσματος αντιληφθήκαμε ότι τελικά ήμασταν τυχεροί όλες τις προηγούμενες μέρες, σχετικά με τις καιρικές συνθήκες. Σηκωθήκαμε νωρίς το πρωί για το πρωινό και ο ουρανός ήταν σε άλλες αποχρώσεις… πιο σκούρες και απειλητικές. Τα έκτακτα προγνωστικά για τον καιρό και ειδικότερα οι καταιγίδες ήταν μια αλλαγή που μας ανάγκασε να μην το ρισκάρουμε και να ανεβούμε στα διάσελα.

Η παρέα αποφάσισε να μην κάνουμε τη σημερινή διάσχιση για λόγους ασφαλείας και έτσι η μέρα εξελίχθηκε σε βόλτα στα κοντινά χωριά, επίσκεψη σε ένα υπόγειο σπήλαιο – λίμνη (Lac Souterrain, St– Leonard), αλλά και λίγη παραπάνω ξεκούραση στο Gruben… εκεί δηλαδή που θα ξεκινούσαμε την πορεία μας για την τελευταία διάσχιση της αποστολής, με την ελπίδα ότι μια μέρα μετά ο καιρός θα είναι απλά διαφορετικός.

 

Trek day 7:  Gruben – Saint Niklaus – Zermatt

Κυριακή [10/08]

Για την τελευταία μέρα της αποστολής μας, όλοι μας ξυπνήσαμε και πάλι νωρίς. Δροσερές ανάσες με τη θερμοκρασία περίπου στους 17 βαθμούς, αλλά και αγωνία μέχρι να ελέγξουμε τα προγνωστικά του καιρού… συννεφιά, αλλά όχι βροχή.

Ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι. Αρπάξαμε τα σακίδιά μας, ετοιμάσαμε όλα τα απαραίτητα και με τα μπατόν στα χέρια ξεκινήσαμε για την τελική μας πορεία προς το διάσελο Augst bord pass (2.919 μέτρα).

Ανάμεικτα συναισθήματα στα μέλη της αποστολής, αφού από τη μια υπήρχε ενθουσιασμός και ικανοποίηση για την ολοκλήρωση της πολυήμερης πορείας μας, αλλά και στενοχώρια που όλο αυτό το projectέφτανε στο τέλος του.

Κάποιοι χαλάρωσαν τον ρυθμό τους για να παρατείνουν την ανάβαση και την πορεία τους προς το διάσελο… άλλοι ανέβαιναν αμίλητοι και σκεπτικοί… μερικοί αποσπάστηκαν από την παρέα, με ασφάλεια, για να το απολαύσουν λίγο πιο μόνοι τους όσο απέμενε και τέλος κάποιοι μονολογούσαν για την εμπειρία όλων αυτών των ημερών.

Με τα δέντρα να υπάρχουν μέχρι και τα 2.200 μέτρα περίπου και τη φύση να μας προσφέρει μυρωδιές από κάθε είδους καρπό της, βρεθήκαμε για το τελείωμα της ανάβασης σε ένα πετρώδες πλάτωμα με μικρές χιονούρες.

Κάπου στο βάθος και ψηλά ξεπρόβαλε και το τελευταίο μας διάσελο. Η σηματοδότησή του σκιαγραφήθηκε και όλοι μας για λίγο σταθήκαμε. Σταματήσαμε να περπατάμε και ο καθένας έκανε τις δικές τους ενδόμυχες σκέψεις. Ο άναρχος ήχος από τα μπατόν και το βηματισμό όλων μας, ξεκίνησε και πλέον ήμασταν κοντά στο τελείωμα.

Ένας – ένας πατήσαμε ψηλά και για ακόμα μια φορά η θέα ήταν ένα δώρο για όλους μας. Ικανοποίηση, χαμόγελα, φωτογραφίες και παιχνίδι στα μικρά χιονισμένα σημεία ήταν μια καλή εκτόνωση.

Το μόνο που απέμενε πλέον ήταν η συνεχόμενη κατάβαση. Απότομα μονοπάτια, στενά περάσματα στην άκρη του γκρεμού, βήματα πάνω σε μεγάλες κοτρόνες και ένα τελευταίο μαγικό σημείο, όπου το μονοπάτι διέσχιζε μια δασώδη έκταση στα χαμηλά.

Τα πρώτα σπίτια φάνηκαν και η αποστολή μας τελείωνε ακριβώς εκεί… εκεί που όλοι θα γινόμασταν και πάλι μια παρέα και τα έντονα χαμόγελά μας, προμήνυαν ότι όλοι μας το ζήσαμε μέσα από την καρδιά μας.

Οι μέρες τελείωσαν κάπως έτσι… οι αναμνήσεις, όμως, είναι ακόμα νωπές και θα παραμείνουν σε όλους μας σαν μια ονειρεμένη εμπειρία. Όλα τα παιδιά της αποστολής αυτής απέδειξαν ότι τελικά όλα είναι μια μικρή ιδέα, αρκεί να πιστέψουμε μέσα μας σε όλα όσα θέλουμε να κάνουμε και σε όλα όσα απλώνονται μπροστά μας. Για κάποιους ήταν μια ευκαιρία να ξεπεράσουν τα όριά τους, για κάποιους άλλους λειτούργησε σαν απόδραση από την καθημερινότητα, για μερικούς ήταν ένα βήμα πιο μπροστά… για όλους μας, όμως, ήταν μια αληθινή ιστορία την οποία κάθε φορά που θα ανακαλούμε στο μυαλό μας θα χαμογελάμε όπως κανένας άλλος.

Συγχαρητήρια σε όλους μας!

 

3 Comments

  • Ισαάκ Μοσχίδης says:

    Συγχαρητήρια, φίλε Γιώργο.\r\nΟι θαυμάσιες εικόνες και η γλαφυρή περιγραφή της τελευταίας αποστολής του Συλλόγου στο εξωτερικό, αλλά προπάντων η σκέψη σου να τα μοιραστείς μαζί μας, είναι από τις ευχάριστες εκπλήξεις που μάς έχεις συνηθίσει.\r\nΧαρά μας να σε παρακολουθούμε στις νοητικές σου πιρουέτες κι άς τις κάνεις όλο και πιό περίπλοκες …\r\nΝα είσαι καλά και να χαίρεσαι τη συντροφιά των καλών σου φίλων.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close