Της Ηλιάνας Φασόλη ●
Δεν υπάρχει άνθρωπος που κατά την πάροδο της ζωής του να μην έχει κάνει ένα λάθος και να μην έχει ζητήσει συγγνώμη για αυτό που έκανε. Το συγγνώμη όμως που ζήτησε έχει μεγάλο βάρος.
Πρώτον, πρέπει να το πιστεύει και να έχει καταλάβει που έφταιξε. Δεν έχει νόημα να ζητάει συγγνώμη και να απολογείται με αληθοφανείς δικαιολογίες προσπαθώντας να βρει εξιλέωση στις πράξεις του όσο ασήμαντες ή σημαντικές κι αν είναι. Οι άνθρωποι είναι άπληστα όντα και οδηγούνται τις περισσότερες φορές σε πράξεις που ικανοποιούν μόνο τον εαυτό τους δίχως να σκέφτονται τι λένε και τι πράττουν.
Δεύτερον, καλό είναι πριν ζητήσουν συγχώρεση από κάποιον άλλο, να έχουν συγχωρήσει οι ίδιοι. Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού , οι αδύναμοι ποτέ δε συγχωρούν, είχε δηλώσει ο σοφός Mahatma Gandhi. Είναι εύκολο να ζητάει κανείς τη συγγνώμη από το διπλανό του, αλλά είναι δύσκολο να τη δώσει ο ίδιος στο διπλανό του.
Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε γράψει μάλιστα πως δε φοβάται το Θεό γιατί και καταλαβαίνει και συγχωρεί, αλλά φοβάται τους ανθρώπους γιατί ούτε καταλαβαίνουν ούτε συγχωρούν. Και το να συγχωρέσει κάποιος δε τον κάνει ευάλωτο ή ανόητο ή αγαθό ή αφελή. Ίσα ίσα που τον κάνει πιο δυνατό και πιο έξυπνο.
Με το να δεχτεί τη συγγνώμη κάποιου με την καρδιά του ή να απολογηθεί και να το εννοεί πλήρως δε σημαίνει πως ξεχνάει, αλλά σημαίνει πως έχει τόση δύναμη, τόση αγάπη και τόσο πνεύμα μέσα του που αξίζει να τον έχει κανείς δίπλα του.
Για αυτό πριν προσευχηθείς, συγχώρεσε.
