alternative action, alternative thinking

Το σκοτεινό κυνήγι της ματαιοδοξίας | Think

1.02K 0

Του Βασίλη Μαργαριτιάδη ●

Προσφάτως έπεσε η ερώτηση σε πηγαδάκι φίλων ο γνωστός προβληματισμός “Τι έκανε ο κόσμος πριν το Facebook” για να έρθει η εύλογη απάντηση πως προφανώς έβλεπε τηλεόραση. Και πριν την τηλεόραση; Τότε ο κόσμος ήταν μάλλον καλύτερος.

Φίλος που ασχολείται με το marketing (πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο οι φίλοι αυτοί παρεμπιπτόντως) μου έδειξε μια φωτογραφία από το μετρό της Νέας Υόρκης όπου ένα ολόκληρο βαγόνι είναι καθηλωμένο στις οθόνες των smartphones τους. Πριν με αφήσει να ξεκινήσω τη συνήθη λογοδιάρροια μου για την κατάντια της εποχής μας, μου έδειξε μια φωτογραφία από την ίδια πόλη, 50 χρόνια πριν όπου σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο όλοι -μηδενός εξαιρουμένου-  είναι καρφωμένοι σε μία εφημερίδα. Η εξάρτηση είναι ίδια. Απλά αλλάζει το ναρκωτικό.

Έστω πως το παραπάνω παράδειγμα αφορά μόνο τον τομέα της προσωπικής ενημέρωσης του καθενός. Τι γίνεται όμως με την προσωπική προβολή. Το πώς πασάρει ο καθένας τον εαυτό του βρε αδερφέ. Όλοι θεωρούν πως τα social media στο γενικό τους σύνολο παρέσυραν τον μέσο άνθρωπο σε ένα αδυσώπητο κυνήγι. Είναι όμως έτσι; Ο κάγκουρας του 2004 με την φτιαγμένη εξάτμιση στο παπί που ξεσήκωνε τη γειτονιά μεσημεριάτικα, επίδειξη δεν ήθελε να κάνει; Με σκοπό να προσελκύσει αθώες και μη κορασίδες αντίστοιχου διανοητικού προσανατολισμού δεν το έκανε και αυτός; Απλά το 2016 το παπί έγινε τατουάζ και η βόλτα στη γειτονιά, φωτογραφία στο Instagram (από αυτές που τις κατεβάζει αυτόματα αν δεν μπουν μια εκατοστή καρδούλες σε μία ώρα).

Εμείς δεν είμαστε μαρκετίστες όμως ούτε αναλυτές της προσπάθειας που κάνει ο καθένας να ενημερωθεί, να αυτοπροβληθεί ή γενικότερα να κάψει τη ψυχούλα του στον μαγικό κόσμο των social media. Απλά θα δούμε πως διαμορφώνονται και εκφράζονται οι απόψεις σε διάφορους πλην θεμελιώδεις τομείς της ζωής.

Πολιτική

Το απόλυτο trend των τελευταίων δύο τουλάχιστον χρόνων, η ενασχόληση με τα κοινά της ταλαίπωρης, επί μονίμου βάσεως, χώρας μας. Αρχικά το διαδίκτυο είχε δώσει στον καθένα τη δυνατότητα  να εκφραστεί μέσα από τα προσωπικά blogs. Αλλά τι να το κάνεις ένα δύσμοιρο blog που δεν σου δίνει τη ευχαρίστηση να μετράς τα like και φυσικά τη δυνατότητα να σε μισήσει κάποιος για τις απόψεις του, κατάσταση που για κάποιους αγγίζει τα επίπεδα της ηδονής. Παρ’όλη την ικανοποίηση που ο κόσμος πλέον ρωτά, ψάχνει και ενημερώνεται για τα πολιτικά τεκταινόμενα, οι πολιτικές απόψεις των περισσότερων στα social media δυστυχώς είναι σαν τα γεννητικά όργανα! Η συνεχής (τονίζω) και άνευ ουσίας επίδειξη τους καταντάει βαρετή, η σύγκριση με των άλλων είναι ξεκάθαρο δείγμα ανασφάλειας και τέλος το γεγονός ότι διαθέτεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα τρίψεις στα μούτρα του άλλου/της άλλης (εκτός φυσικά εάν στο ζήτησε). Επιπρόσθετα δεν πρέπει να παραλείψουμε την μεγάλη επιρροή που έχει όλη αυτή η κατάσταση, την οποία πρέπει μάλιστα να ευγνωμονεί, συμπαθέστατος κατά τα άλλα πολιτικός, που κατάφερε να μπει στην βουλή μετά από προσπάθεια 30 χρόνων περίπου. Γιατί το να εύχεσαι καρκίνους δεξιά και αριστερά δεν σου προσφέρει τη δύναμη μιας fan page στο Facebook. Special guest star στην όλη κατάσταση αποτελεί το Twitter καθώς ο περιορισμός των 140 χαρακτήρων δίνει μια intellectual πινελιά στον πολιτικό σχολιασμό. Αφού δεν μπορούμε να γράψουμε ολόκληρη έκθεση, πρέπει να μας βγει ψαγμένο το τιτίβισμα!

Κοινωνική ζωή

Ίσως το κομμάτι που παρουσιάζει την μεγαλύτερη απόκλιση από την πραγματικότητα, η κοινωνική ζωή κάθε χρήστη social media απαρτίζεται από πολλά και διαφορετικά παρακλάδια. Από απόψεις περί ποδοσφαίρου και την μεταγραφική πολιτική του Ιβάν Σαββίδη μέχρι σχόλια για το υποκριτικό ταλέντο του Σάκη Ρουβά. Η εμφάνιση του περιβόητου check-in προκάλεσε παλιρροϊκά κύματα ενθουσιασμού σε όσους αδυνατούν να είναι εχέμυθοι για το τι κάνουν όταν βγαίνουν από το σπίτι, στους επίδοξους κατασκόπους των παραπάνω αλλά και σε όσους ιδιοκτήτες χώρων εστίασης αντιλήφθηκαν νωρίς ότι μπορεί να στηριχτεί ένας αξιοπρεπείς τζίρος από αυτή την κατάσταση. Το επόμενο και λογικό βήμα ήταν η έκρηξη της φωτογραφίας  που  μεταδόθηκε με την 4G ταχύτητα της εποχής (που σε λίγο καιρό θα αντικατασταθεί ολοκληρωτικά από το βίντεο). Φωτογραφίες από φαγητά, γλυκά, κοκτέιλ κ.ο.κ. ήρθαν να συμπληρώσουν αρμονικά το φαινόμενο του check-in. Επιπρόσθετα, ο ενθουσιασμός από ένα ταξίδι, δεν αρκεί η γλύκα της ανάμνησης για να τον κρατήσει. Εφόσον δεν σκάσει μύτη η φωτογραφία στο μνημείο-σταθμός του τόπου που βρίσκεσαι, το ταξίδι θεωρείται ως μη γενόμενο. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στο Instagram. Κάποιοι το χαρακτηρίζουν ολίγον επιφανειακό. Σκλαβοπάζαρο λευκής σαρκός θα το βαφτίσουμε εμείς. Θα πρέπει να διδαχθεί κάποια στιγμή στα πανεπιστήμια το σεμιναριακού επιπέδου marketing που οδήγησε τους απανταχού φαν, να του αποδώσουν καλλιτεχνική υπόσταση. Σε σημείο “ποστάρουμε όλη τη σαβούρα στο Facebook αλλά στο Ιnstagram που δεν μας βλέπει ο πολύς ο λαουτζίκος ας ταΐσουμε την ματαιοδοξία μας ντύνοντας το κορμάκι μας με ποιοτικό φίλτρο σέπια(!)”. Tέλος είναι πρακτικά αδύνατον να προσπεράσουμε το διαχωρισμό, στα όρια του ρατσισμού, με τον οποίο επιλέγουμε τις χώρες που θα γίνουν δέκτες της συμπόνιας μας. Και την άλλη εβδομάδα συμπόνια σε Sith ή Jedi αντίστοιχα…

Προσωπική ζωή

Όπως ήταν αναμενόμενο θα αφήναμε το καλύτερο για το τέλος. Την απόλυτη κλειδαρότρυπα που φροντίσαμε ευλαβικά να ξεβουλώνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Για να μην αφήνουμε καμία αμφιβολία περί της ευτυχίας. Ή της δυστυχίας ενίοτε. Η αρχή έγινε με την άμεση δήλωση της προσωπικής σου κατάστασης στο Facebook (το λεγόμενο και Relationship Status). Ζευγάρια που χώριζαν και τα ξαναέβρισκαν σε χρονικό διάστημα ίσο με ποδοσφαιρικό αγώνα χωρίς καθυστερήσεις. Αλλά φυσικά το ανυπόφορο της υπόθεσης κλιμακώθηκε και εδώ με την ύπαρξη check-in και φωτογραφιών. Check-in στον καφέ, check-in στο φαί, στο γυμναστήριο, στη βιβλιοθήκη, στην Τούμπα, στο κ@λόμπαρο της γειτονιάς και πάει λέγοντας. Με απαραίτητη φωτογραφία και το ανάλογο σχόλιο από κάτω “glic00l1ia iste” ή ακόμα χειρότερα με σχόλιο γονιών των συμμετεχόντων. Όχι, αυτό δεν είναι πολιτισμός. Σε άλλες πτυχές, αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζουν επικήδειες αποχαιρετισμοί συγγενικών και μη προσώπων που σε ένα-δυο εικοσιτετράωρα θάβονται από τραγούδια τύπου “Τίκα τάκα τίκα τακ” και άλλων παρεμφερή. Γιατί μια ζωή την έχουμε…

ΥΓ1. Προφανώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέσα σε όλη αυτή τη βαλτώδη κατάσταση, υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που καταφέρνουν να ενημερωθούν, να πολιτικοποιηθούν άρτια, να βρουν εργασία ή ακόμα και το έτερον τους ήμισυ σε μία βαθύτατα ώριμη χρήση του μαγικού κατά τα άλλα κόσμου των ιντερνέτς!

ΥΓ2. Ο γραφών προφανώς και έχει υπάρξει σημαιοφόρος πολλών εκ των παραπάνω καταστάσεων….

ΥΓ3. Το unfollow σώζει ζωές…

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close