Δεν ήταν μια έκθεση σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή ένα στεγνό πολιτιστικό δρώμενο, με κάποια όμορφα θεάματα, αλλά και αρκετά ακατανόητα εικαστικά δημιουργήματα, που «βαφτίζονται» αριστουργήματα στο βωμό της τέχνης. Ήταν μία έκθεση αλλόκοτη, πανέμορφη και εξοργιστική ταυτόχρονα.
Πανέμορφη γιατί απεικόνιζε γλαφυρά, με διαφορετικά μέσα και υλικά, αληθινές ιστορίες προσφύγων. Ανθρώπων που βρήκαν το θάρρος να δραπετεύσουν από εμπόλεμες χώρες για να βρεθούν σε εξίσου αφιλόξενους τόπους, αν και περισσότερο… πολιτισμένους. Και εξοργιστική για την απάθεια, για την ανεπάρκεια, για το έλλειμμα ανθρωπιάς όλων εκείνων που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους αυτούς σαν παράσιτα, σαν ξένα σώματα κι όχι σαν «έναν από εμάς».
Το μήνυμα της έκθεσης «It could be me, it could be you», που φιλοξενήθηκε από τις 17-25 Ιουνίου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, φανερώνει την ανάγκη των καλλιτεχνών να ταυτιστεί ο κόσμος με αυτές τις εικόνες, με αυτές τις μικρές και μεγάλες ιστορίες προσφύγων, βάζοντας τον καθένα από εμάς να αναλογιστεί τι θα γινόταν εάν βρισκόταν σ’ αυτή τη θέση. Στη θέση συνηθισμένων ανθρώπων που βρέθηκαν σε ασυνήθιστα δύσκολες συνθήκες.
Αφορμή για την αλλιώτικη αυτή έκθεση που διοργάνωσε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ στάθηκε ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων στις 20 Ιουνίου. Αν και ποτέ δεν κατάλαβα το νόημα των επετειακών παγκοσμίων ημερών, πάντα μου φαίνονταν ανούσιες, υπάρχουν και περιπτώσεις που αποδεικνύονται χρήσιμες, κυρίως για να διαδώσουν ένα μήνυμα.
Κι επειδή οι εικόνες μιλούν δυνατότερα από τις λέξεις, το φωτογραφικό αφιέρωμα που ακολουθεί, θα σας ταξιδέψει στους διαδρόμους της έκθεσης και, γιατί όχι, νοερά σε πραγματικές προσφυγικές ιστορίες.
Φωτογραφίες: Χρήστος Τόλης
