Του Γιώργου Σπυράκη ●
Είναι στιγμές που και οι πιο σκληροί λυγίζουν. Κάνουν λάθη, διορθώνονται και εν τέλει συνειδητοποιούν ότι τελικά υπάρχουν και πιο σκληροί από τους ίδιους. Οι ιδεολογίες υπερτερούν σε όλους και όταν μια ιδεολογία στηρίζεται στη δύναμη των μονάδων, η μονάδα όταν μείνει μόνη της δεν υπάρχει εύκολη λύση.
Ο T.R. Smith κλείνει την τριλογία του αυτή με έναν μικρό ύμνο στην αλήθεια. Στο γεγονός ότι όσα κι αν κάνει κάποιος, όσο κι αν πιστέψει σε μια εμμονή, όσο κι αν θελήσει να βρεθεί κόντρα στο σύστημα, στο τέλος θα πρέπει να παλέψει με τον εαυτό του. Να μαλακώσει τα μέσα του και να ελπίζει. Ακόμα κι αν ποτέ μέχρι τώρα δεν θέλησε να χαρίσει ελπίδες στους υπολοίπους.
Ο ήρωάς μας μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Να βρει λύσεις, να προκαλέσει, να αντισταθεί, να καταρρεύσει, να παλέψει απ’ την αρχή και το βάθος των ετών να ελπίζει ότι θα κατακτήσει την αλήθεια. Μια αλήθεια που κρύβει συμβατικά δεδομένα και ένα τυχαίο περιστατικό, μια συγκυρία που εξυπηρέτησε το σύστημα… την ιδεολογία. Όπως ακριβώς και ο ίδιος θα είχε πράξει για το ύψιστο συμφέρον.
Η ζωή όμως είναι ένα διαρκές σχολείο και όταν όλα απομυθοποιούνται, τότε ακόμα και οι ήρωες παύουν να προκαλούν και αφήνονται στη ροή των πραγμάτων. Σε όλα όσα ελπίζουν για τους ίδιους και τους δικούς τους ανθρώπους. Και οι στιγμές έρχονται από μόνες τους, όπως ακριβώς τότε που κανείς δεν δίστασε να τις εγκαταλείψει, διατηρώντας την έπαρση της δύναμης και της κατάστασης.
Ο ήρωάς μας γίνεται ένα με τον εαυτό του, ένα με την αλήθεια και ένα με το συναίσθημα. Αυτό που κάποτε τον πρόδωσε, αλλά και εκείνο που τελικά αναζητά. Μια αλήθεια για τη γυναίκα του και μια “επαφή” με τις κόρες του.
Αυτό αρκεί.
Comment