μια τσιγγάνα
ανδαλουσιανή πόρνη
του καταπίνει την καρδιά
κάθε μέρα
τι θα κάνει;
δεν ξέρει
τι θα κάνει;
είναι χαμένος
ρωτάει την καρδιά του
τι ώρα είναι;
ψέμα
ρωτάει την καρδιά του
τι ώρα είναι;
ψέμα
τι άλλο θέλεις;
θέλεις περισσότερα;
ψέμα η αλήθεια
ψέμα το ψέμα
ψέμα αυτό που δίνει
ψέμα αυτό που πάει
διαβάζει την Ουτοπία
ποτέ δεν τελειώνει
στιχάκια του Αρθούρου
ποτέ δεν τελειώνουν
το ψέμα δεν φεύγει
ποτέ δεν τελειώνει
τα πάντα είναι ψέμα
ο Βίκτωρ
φωνάζει
¡μικρή του Γιβραλτάρ!
σε φωνάζουνε δρόμο
τσιμέντο πατημένο
δρόμο της νύχτας
δρόμο της μέρας
πηγαίνεις τόσο κουρασμένη
πηγαίνεις τόσο άδεια
δρόμος πληγωμένος
δρόμος λυπημένος
κλόουν
που κάνει
πολύ φασαρία
βασιλιάς δίχως στέμμα
πορεύεται μόνος
παρέα με την ποινή του
μια γραμμή στη θάλασσα
ένα φάντασμα της πόλης
με απαγορευμένη ζωή
χωρίς χαρτιά
λαθραίος
μετανάστης
ο Βίκτωρ
το πράσινο δάσος
το ξύλινο πιάνο
κι ασκείται
με το ξυράφι
στο χέρι
στερείται γραμμής
η ζωή του
ματώνει την παλάμη
ορίζει ο ίδιος
κουβαλά στο σώμα
έναν πόνο
έρχεται πετώντας
πετώντας φεύγει
όταν φτάνει
έχει ήδη χαθεί
δεν είναι αχάριστος
είναι χαμένος
χαμένος στον αιώνα
στις μπαλάντες της αλμυρής θάλασσας
στην μυρωδιά της κανέλας
χαμένος
στα όνειρα
χαμένος
στη βροχή
χαμένος στη φωτιά
στη βροχή
στον άνεμο
το πρωί
στο δείπνο της γειτόνισσας
στη μαγειρική
του αρέσει η φωτιά
του αρέσεις εσύ
Άνθρωποι είμαστε, όλοι στη γή
Comment