Κυνηγά
αυτή τη μία
μη αιτιατή
συνεκτική
αρχή
της συγχρονικότητας
όπου
μη υπερβαίνοντας
τα όρια του αισθητού
συναντά κανείς
σε Αρτ Νουβώ
περιτύλιγμα
ένα βιβλίο για τα όνειρα
ένα φιλί του Κλίμτ
μια αφίσα του Λωτρέκ
δυό σταγόνες πόρτο
σε τραπέζι μαρμάρινο.
Περνά μπροστά μας
χάνεται
της αρέσει η αρετή
της συνωνυμίας
δίχως τούτο
δίχως άλλο
όλοι ομοιάζουν
τόσο όμοιοι
κι όμως μοιάζουν.
Της αρέσει να πετά
πέτρες στο ποτάμι
προσπαθώντας να πετύχει
αναπηδήσεις
της αρέσει να ανοίγει βιβλία
με άμμο
καλοκαιριού
να διαβάζει για πιγκουίνους
αυτοκρατορικούς
σε πορείες εμπρός
η απώλεια
κι έπειτα η επιστροφή
η σταθερότητα
των μεγάλων υπερβολών
οι εικασίες
της καθημερινότητας.
η Νεφέλη
συμπαγής μα διάφανη
ανοίγει την παλάμη
επιθυμεί
ελεημοσύνη
μεταφέρει αποφθεύγματα
για τη ζωή
που είναι ζωή και θα περάσει
διηγείται
περπατώντας
την αύξηση των ωρών
περιπλάνησης
στον ψηφιακό κόσμο
τόπος
όπου αόρατα δίχτυα
είναι ικανά
να τυλίξουν τους χωρίς
υποστήριξη
παγιδευμένους
σε προσωπικές διαφημίσεις
νουθεσίας
προς ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Σταμάτησε η ταλάντωση
ο χρόνος ορίστηκε
με βάση τον ήλιο και το φεγγάρι
κι η μνήμη
Κλωθώ
του νήματος
τοιούτου
μιας και
αυτού
αδυνατούμε.
η Νεφέλη
περπάτησε
άνοιξε το παράθυρο
και κοίταξε έναν κόσμο
πράσινο
ήσυχο
ελεύθερο
χωρίς τις επιταγές
κατανάλωσης πληροφοριών
δοσοληψίας
ενημερωτικών γνωματεύσεων
έναν κόσμο
υπέρβαση
δίχως ανήκειν
επικρατείν
έναν Κόσμο
για εκείνον κι αυτήν.
Comment