alternative action, alternative thinking

εδώ graffitεχνείο!

1.57K 0

κείμενο: Γιώργος Σπυράκης

Ο δρόμος είναι εδώ. Δίπλα μου, όπως πάντα. Από εκεί ήρθαν, αλλά δεν τους είδα.

Ποτέ δεν τους βλέπω, μόνο νιώθω.

Αρκούσε που με είδαν εκείνοι. Εκείνοι τους.

Αυτήν τη φορά δεν πόνεσε· δεν άφησε σημάδι.

Τίποτα σαν τις άλλοτε εσωτερικές πληγές, καθώς ξεσπούσαν στα τοιχώματά μου.

Όλοι τους.

Χρόνια αρκετά και υπήρχα δύσπεπτα ακόμα εκεί·

στη γωνία μου.

Ήταν αλλιώς τώρα.

Σαν χάδι. Σκληρό, αλλά δροσερό μαζί.

Και με έπιασε στον ύπνο.

Όλους μας· σας.

Μια χαρά.

Δεν άλλαξαν πολλά, μόνο οι αποχρώσεις στη γωνία.

Εκεί που χρόνια τώρα όλοι σας σκορπάτε σκόνη και καυσαέριο.

Κάποιες νύχτες, όμως, ίσως και δαχτυλιές ή σημάδια απ’ την πλάτη σας.

Σε μια γωνία που προσπερνάτε χωρίς να ξέρετε την ιστορία της. Δεν την διαβάσατε. Μόνο κρυφτήκατε εκεί να κάνετε τα δικά σας.

Αυτήν την γωνία έπιασαν.

Την έπιασαν και την χάιδεψαν κι ας μην αρέσει.

Τώρα την κοιτάτε και δεν αρέσει.

Δεν ταιριάζει, δεν αρμόζει.

Εμένα, όμως, μου αρκεί! Κι ας μην το βλέπω.

Πώς αλλιώς να το πω; μου κάνει.

Τώρα η γωνιά μου έχει ενδιαφέρον.

Προκαλεί όποιον περάσει από εκεί.

Στέκεστε μακριά για να χωρέσει στο οπτικό σας πεδίο.

Εκείνοι την απαθανατίζουν.

Στη συνέχεια, λοιπόν, θανατίζουν την άποψη, το ξεχωριστό,

το μη ίδιο με τον νου τους…

με το καυσαέριό τους…

με τα, επί τόσα χρόνια, άχαρα συνθήματα…

με την άτεχνη βρόμα που ξεχάσανε επάνω μου…

με το να υπάρχω εκεί ιστορικά και να με πληγώνουν.

Κάθε χρόνο, ίδια μέρα!

Τώρα, όμως, κάποιος με χάιδεψε. Για πρώτη φορά.

Έτσι το αισθάνθηκα. Λες και με ξεθόλωσαν.

Όλο το βράδυ είχα κλειστά τα μάτια μου και αφέθηκα.

Τα άνοιξα μόνο στης επόμενης μέρας τα φλας· τα δικά σας.

Γιατί μόνο τότε ψάξατε για εμένα και την γωνιά μου, κι ας σπέρνετε ακόμα λόγια και απειλές.

Κάτι απ’ την καθημερινή σας βρομιά να κολλά επάνω μου.

Τουλάχιστον κάπως έτσι μας σύστησαν καλύτερα.

 

Όσο κρατήσει κι αυτό.

Όσο χάδι απομείνει.

Εγώ και ο δρόμος μου θα υπάρχουμε εκεί, μέχρι την επόμενη φορά που θα αφεθώ στο χάδι τους.

Κι ας μην μάθω ποτέ ποιοι είναι· ούτε κι εσείς όμως.

ε.γώ

 

φωτογραφία: Νίκος Χριστοφάκης

note: η ιδέα, για τον συγκεκριμένο τρόπο απόδοσης, είναι βασισμένη στο θεατρικό κείμενο της Πένυς Φυλακτάκη, με τίτλο «Το Κτίριο» [εκδόσεις Δίγαμμα]

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DART Το cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων. Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close