alternative action, alternative thinking

DaNi: Γνωρίζοντας μια comic artist! | Interviews

2.53K 0

Της Ευγενίας Χορού ●

Comics. Ένα ιδιαίτερο είδος τέχνης, το οποίο μπορεί να σε κερδίσει από παιδί και να αποτελεί ένα από τα αγαπημένα σου αναγνώσματα μέχρι και πολύ πιο μετά από την ενηλικίωσή σου. Αν και το comic για ένα μεγάλο κομμάτι τις μάζας έχει συνδεθεί άμεσα με τους υπερήρωες, τις φανταστικές περιπέτειες φίλων με τα κατοικίδιά τους και τις πάπιες με 3 ανίψια και έναν τσιγκούνη θείο (σε εσένα αναφέρομαι Ντόναλντ), οι συλλέκτες και πιστοί του είδους μπορούν να απαριθμήσουν άπειρες εκδόσεις και τεύχη που σκιαγραφούν ιστορίες και καταστάσεις που ανταποκρίνονται περισσότερο στον πραγματικό κόσμο, περνώντας αρκετές φορές και σημαντικά κοινωνικό-πολιτικά μηνύματα. Ένα comic βέβαια μπορεί απλά να υφίσταται όχι για να περάσει κάποιο μήνυμα, αλλά για να εκθέσει άψογο illustration και σχέδιο που να το καθιστά μοναδικό μόνο και μόνο για αυτούς τους λόγους.

Είτε φανταστικό είτε όχι, είτε έγχρωμο είτε ασπρόμαυρο, είτε είσαι συλλέκτης είτε όχι, το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξία της φαντασίας και του ταλέντου, και την μαγεία της περιπλοκότητας του σχεδίου ενός comic. Φυσικά πίσω από κάθε τεύχος, υπάρχει ένας comic artist που ζορίζεται να τα χωρέσει όλα αυτά «αρμονικά» σε μια σελίδα. H Dani, γνωστή και ως Dani Strips, είναι μια από αυτούς τους comic artists που καταφέρνει να σε κερδίσει με το ταλέντο της και τα σχέδια της (και τον χαρακτήρα της). Παρέα με την Gizmo και την Τσιτσίνα – τις δυο υπέροχες γάτες της – μιλήσαμε για comics και το πώς είναι να είσαι ένας comic artist στην Ελλάδα.

Από ποια ηλικία άρχισες να διαβάζει comics και πώς έφτασες στο σήμερα;

Πάντα διάβαζα comics, μου άρεσαν και σχεδίαζα – δηλαδή, αυτό που κάνουν όλα τα παιδάκια που σχεδιάζουν και ζωγραφίζουν και κάποια στιγμή σταματάνε, εγώ δεν σταμάτησα. Με βοήθησε και η μητέρα μου πάρα πολύ, και με πήγαινε σε παιδικά εργαστήρια ζωγραφικής του Δήμου. Ε, όταν ήρθε η στιγμή να σπουδάσω, δεν ήξερα τι να κάνω – ήξερα ότι ήθελα να συνεχίσω να σχεδιάζω comics, αλλά έπρεπε να κάνω και ένα πτυχίο. Αποφάσισα λοιπόν να δώσω Καλών Τεχνών και μπήκα! Βέβαια, ο τομέας που πήρα ήταν γλυπτική, γιατί ο καθηγητής μου ήταν πολύ καλός και με στήριζε – του έδειχνα τα comics μου και του άρεσαν. Συνέχισα όμως όλα αυτά τα χρόνια να κάνω comics και μέσα από τη σχολή.

Όσο ήσουν μικρή, είχες επιρροή από κάποιον άλλον που σε «ώθησε» στο να διαβάζεις comic;

Όχι. Διάβαζα πολύ το «9», γιατί έπαιρναν οι γονείς μου εφημερίδα και ήταν το μόνο που έπαιζε τότε εκεί πέρα, και μετά ότι άλλο έπαιρνα από το περίπτερο. Όταν ήμουν μικρή ήταν πιο δύσκολο να κατεβαίνω κέντρο,  γιατί μεγάλωσα στον Διόνυσο, αλλά αργότερα άνοιξε ένα κομιξάδικο στο Μαρούσι που ήταν πιο κοντά σε εμένα και είχα την ευκαιρία να πηγαίνω εκεί. Φυσικά αργότερα άρχισα να κατεβαίνω και κέντρο.

Είχες κάποιον αγαπημένο χαρακτήρα όταν ήσουν μικρή;

Μου άρεσαν οι X-Men πάρα πολύ – μάλλον επειδή ήταν το πιο προσβάσιμο και είχα ενθουσιαστεί, είχαν βγει και οι ταινίες, οπότε… Γενικά ο αγαπημένος μου είναι ο Hellboy. Έχω μεγάλη αγάπη, και μετά όταν τον γνώρισα είχα κολλήσει εκεί πέρα. Γενικά, ο Mike Mignola, ο σχεδιαστής του είναι ο top για μένα σχεδιαστικά.

Εσύ σε ποια ηλικία άρχισες κάνεις comics και τα strips που κάνεις τώρα;

Σε διαγωνισμούς έστελνα από μικρή. Το πρώτο ολοκληρωμένο που έκανα και έστειλα και το έβαλα και σε έκθεση στην Πάτρα, ήταν όταν ήμουν 14. Έστελνα γενικότερα δεξιά και αριστερά αλλά δεν είχα κάνει ποτέ κάτι δικό μου, μια  αυτοέκδοση, γιατί όλοι από αυτοεκδόσεις ξεκινάνε – στην Ελλάδα τουλάχιστον. Την πρώτη μου αυτοέκδοση την έκανα πριν από 3 χρόνια, όπου μια κοπέλα από τη σχολή με παρότρυνε να κάνω κάτι μιας και ερχόταν το Comicdom Con στην Αθήνα και είπα πώς δεν έχω τίποτα να χάσω. Είχα ένα μήνα να το κάνω και έβγαλα 200 αντίτυπα (τεύχη) και είχε επιτυχία – δεν το περίμενα. Ε, μετά άρχισα να βγάζω κάθε χρόνο!

Σε ποια φεστιβάλ έχεις συμμετάσχει μέχρι στιγμής;

Το πρώτο που συμμετείχα ήταν στης Αθήνας το Comicdom Con και μετά στις Θεσσαλονίκης στο Thessaloniki Comic Con. Μετά άρχισα να πηγαίνω και στου εξωτερικού, που πήγα πρώτα στο London Super Comic Convention όπου πλέον πάω κάθε χρόνο, μετά πήγα στο Cyprus Comic Con όπου θα πάω και φέτος και στη Μάλτα στο Malta Comic Con. Το κοκομπλόκο φυσικά το έπαθα όταν πήγα στη Νέα Υόρκη πέρυσι στο New York Comic Con, που δεν συμμετείχα αλλά πήγα απλά σαν επισκέπτρια για να δείξω portfolio.

Αγαπημένοι καλλιτέχνες;

Mike Mignola και Eduardo Risso, που έχει σχεδιάσει το 100 Bullets. Σχεδιαστικά είναι αυτά μάλλον που μ’ αρέσουν οπότε…

Απ’ ότι έχω καταλάβει εσένα σου αρέσει να παίζεις πολύ με άσπρο-μαύρο και πολύ μελάνι.

Ναι, μου αρέσει να παίζω με φόρμες λίγο πιο παχιές. Φέτος στην αρχή της χρονιάς άλλαξα λίγο στυλ και το έκανα λίγο πιο λεπτομερές, αλλά γενικά στο background κρατάω τα στοιχεία που μου αρέσουν, έτσι τα λίγο πιο πλακάτα, μαύρα – είναι πιο «μπουμ!», πιο άμεσα. Έχω δει και τα σχέδια μου με χρώμα, αλλά και πάλι πιο απλά. Στα δικά μου σχέδια δεν θα επέλεγα να βάλω χρώμα – στα περισσότερα τουλάχιστον. Ή προς το παρόν τουλάχιστον, γιατί μου αρέσει να πειραματίζομαι.

Τι είδους διαδικασία ακολουθείς όσον αφορά τον σχεδιασμό;

Όλα τα κάνω στο χέρι. Τα μόνα που πειράζω ψηφιακά είναι το contrast στο Photoshop. Για αρχή γράφω το μικρό μου απλό σενάριο και μετά κάνω thumbnails για να στήσω την σελίδα και όλο το έντυπο. Μετά ξεκινάω με μολύβι και στη συνέχεια στη φωτοτράπεζα τα περνάω σε άλλο χαρτί με μελάνι.

Πόσο σου παίρνει μια σελίδα πάνω κάτω για να την ολοκληρώσεις;

Ο χρόνος που πρέπει να σου παίρνει κανονικά είναι μια μέρα, αν δουλέψεις στη σειρά. Γενικά αν κάνεις τα δικά σου πράγματα είναι πιο χαλαρά, αν και δεν θα έπρεπε γιατί είναι λίγο δύσκολο να πειθαρχήσεις τον εαυτό σου!

Μίλα μου λίγο για το Tales from the Strips. Τι είναι αυτό που σε ενέπνευσε για την ιστορία σου και τους χαρακτήρες;

Γενικά δεν είμαι καθόλου καλή στις ιστορίες, είναι το χειρότερό μου να γράφω σενάριο. Μπορεί να έχω ένα γενικό story ότι θέλω να είναι αυτός και αυτός και να κάνουν αυτό και αυτό αλλά δεν είμαι καλή στο να το στήνω – άλλωστε αυτή ήταν και η πρώτη μου εμπειρία στο να γράψω γι’ αυτό και το έχω κρατήσει όσο πιο απλό μπορώ για να μην το περιπλέξω. Το συγκεκριμένο story είναι πράγματα που μου αρέσουν γενικά σαν αισθητική, τύπου «αμερικανίλα». Είχα φτιάξει παλιότερα στο 24hours Comics Day δυο χαρακτήρες που ήταν ένα ζόμπι και η κοπέλα του και δεν τους είχα αναπτύξει ποτέ. Οπότε, η ιστορία πάει ως εξής: τον είχαν σκοτώσει αυτόν μια φορά στο παρελθόν και τον είδαν ξανά τώρα που έχει πλέον αναστηθεί και είναι ζόμπι, ε και θέλουν να τον ξανασκοτώσουν!

Όσον αφορά τα commissions;

Παραγγελίες έχω και από Ελλάδα και από εξωτερικό, αλλά κυρίως από το εξωτερικό. Θα μου παραγγείλουν τα commissions που στην ουσία είναι original art όπως art work για μπάντες, κάποια logo κλπ. Στην Ελλάδα αγοράζουν κυρίως τις. Στο εξωτερικό είναι μάλλον περισσότερο collectors των original art. Άλλη μόδα που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι τα blanks, όπου στην ουσία είναι ένα τεύχος comic με κενό εξώφυλλο το οποίο έχει τον τίτλο και μπορείς να επιλέξεις έναν artist να σου φτιάξει το εξώφυλλο – οπότε στην ουσία παίρνεις και ένα original και ένα κανονικό τεύχος.

Πώς είναι να είσαι comic artist στην Ελλάδα;

Να περιμένεις από το ελληνικό κοινό να σε ζήσει δεν υπάρχει περίπτωση. Όσους artist ξέρω που μένουν στην Ελλάδα και δουλεύουν με εξωτερικό είναι εντάξει, προφανώς γιατί δουλεύεις με μισθούς εξωτερικού αλλά ζεις σε μια πιο φθηνή χώρα.

Το να είσαι γυναίκα comic artist στην Ελλάδα;

Είναι αρκετές σε σχέση με παλιότερα που έβλεπα ποιοι είναι οι artist στην Ελλάδα. Με τα fanzine που έχει γίνει ένα μπαμ, βλέπεις ότι υπάρχουν πάρα πολλές κοπέλες πλέον που ασχολούνται με αυτό. Επαγγελματικά, να ασχολούνται μόνο με αυτό βέβαια είναι παρά πολύ λίγες. Δεν νομίζω ότι έχει τόση μεγάλη διαφορά από το να είσαι comic artist γενικότερα. Θέλω να ελπίζω ότι τη δουλειά σου κοιτάνε πρώτα, ότι αυτό είναι που φτάνει σε αυτούς πρώτα και μετά σε ψάχνουν – γι’ αυτό ίσως μ’ αρέσει και το  Dani πιο πολύ, γιατί είναι «unisex».

Το Dani αλήθεια πώς προέκυψε;

Όταν ήμουν στο δημοτικό, η αδερφή μου που με περνάει 7 χρόνια άκουγε Cradle of Filth. Και επειδή πάντα «έπαιρνα» τη μουσική της ως μικρότερη, μ’ άρεσε πάρα πολύ ο τραγουδιστής τους, ο Dani Filth και προέκυψε από εκεί! Ήταν κάτι που ακόμη και στο σχολείο με φώναζαν έτσι. Ε, μετά έκατσε, άρχισα να υπογράφω έτσι και έμεινε!

Δείτε τη δουλειά της Dani στη σελίδα της στο Facebook και στο Instagram και μάθετε πώς μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της για το δικό σας comic!

 

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close