Της Κλέλιας Πάππου
Εικόνες που σοκάρουν. Παιδιά νεκρά, σαπιοκάραβα με στοιβαγμένα κορμιά, άνθρωποι σε απόγνωση, μάτια γεμάτα πόνο και στο βάθος ελπίδα. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να πεθάνεις στη διαδρομή, μπορεί όμως και να φτάσεις, να δουλέψεις, να επιζήσεις, να μην φοβάσαι πια. Εκτός κι αν εκεί που θα δέσει ο σκυλοπνίχτης έχουν εκλογές ή δημοψήφισμα ή μνημόνιο. Τότε πρόσφυγα την πάτησες, γιατί εκεί έχουν δικά τους προβλήματα να λύσουν. Που είναι πιο σημαντικά από τον πόλεμο της πατρίδας σου, την πείνα τον παιδιών σου, τον ξεριζωμό σου.
Γιατί εντάξει αδερφέ, σε νιώθω και μπορώ να πω πως συγκινήθηκα κιόλας. Το συζήτησα με φίλους, έκανα update το προφίλ μου με φωτογραφίες σου, αλλά και τί παραπάνω να κάνω; Γιατί στην τελική βρε αδερφέ, δεν χωράμε όλοι εδώ. Πήγαινε και πουθενά αλλού. Τί θα πει δεν είναι επιλογή σου; Δεν επέλεξες τον πόλεμο; Ούτε την πείνα σου; Ούτε να πνιγείς στην Μεσόγειο διάλεξες;
Προτίμησες όμως, να πεθάνεις στην διαδρομή από το να μείνεις στην χώρα σου. Κι εγώ σε καταδικάζω γιατί σκέφτομαι την κρίση και δεν μπορώ ούτε να φανταστώ πώς είναι να είσαι από την Συρία, το Κόσοβο, την Τσετσενία. Και δεν μπορώ να το φανταστώ, γιατί εκτός του ότι δεν βλέπω πέρα από τον εαυτό μου, είμαι και ρατσιστής. Γιατί ρατσιστής είναι αυτός που μισεί ότι τυχαία δεν είναι. Και τότε σκέφτομαι, πως αυτό το παιδί τυχαία δεν ήταν το δικό μου παιδί. Τυχαία δεν ήταν το δικό σου παιδί.
κείμενο: Κλέλια Πάππου
Φωτογραφία: Νίκος Χριστοφάκης
Comment