alternative action, alternative thinking

Midnight Summer Dream | Θεσσαλονίκη edition

1.81K 0

Μετά από βαθιά και πάνω απ’ όλα ώριμη περισυλλογή, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το καλοκαίρι είναι η χειρότερη εποχή του χρόνου. Το καλοκαίρι εμπεριέχει πολλές αλλαγές σε μικρό χρονικό διάστημα. Και εφόσον δεν διαθέτεις προσαρμοστικότητα χαμαιλέοντα τα πράματα είναι δύσκολα. Επιπλέον τα ταξίδια είναι πολύ καλύτερα τον χειμώνα. Και φυσικά το καλοκαίρι με “τρώνε” τρελά τα γένια μου!

Ας δούμε όμως πως κυλάει μια όμορφη καλοκαιρινή ημέρα στην Θεσσαλονίκη. Ξυπνάς το πρωί. Παρόλο που νομίζεις ότι κοιμήθηκες έναν επαρκή αριθμό ωρών, η υγρασία κάνει το κεφάλι σου να ζυγίζει ενάμιση τόνο. Και φυσικά εάν δεν διαθέτεις κλιματισμό ή κάτι παρεμφερές, ξυπνάς μέσα σε μία λίμνη ιδρώτα (εγώ προσωπικά βγάζω και σάλια!). Σηκώνεσαι με τα πολλά, με όρεξη να απολαύσεις ένα χορταστικό πρωινό. Διαπιστώνεις ότι τα δημητριακά τελείωσαν. Προτού αρχίσεις να βρίζεις θεούς και δαίμονες, έχεις ανοίξει το ψυγείο και έχεις παρατηρήσει το μελαγχολικό μισό λεμόνι που έχει μέσα, ένα τάπερ που δεν έχεις το κουράγιο να διαπιστώσεις το περιεχόμενο του, ένα γάλα που έληξε πριν από τρεις ημέρες και μια σακούλα ροδάκινα που σου έστειλαν από το χωριό. Δεν έχει νόημα να χάσεις το κουράγιο σου με το καλημέρα και τσιμπάς να φας τρία ροδάκινα. Με την φλούδα γιατί ποτέ δεν έμαθες να καθαρίζεις σωστά. Ντύνεσαι, φοράς το τυχερό σου πουκάμισο, παίρνεις τον φάκελο με το χαρτομάνι και ορμάς να αδράξεις την μέρα…

Επειδή φυσικά άνοιξες τον υπολογιστή όσο ετοιμαζόσουν, δήθεν για να τσεκάρεις κάτι, σκάλωσες καμιά ώρα στο facebook κοιτώντας που βγήκε ο κόσμος το προηγούμενο βράδυ. Όχι ότι σε νοιάζει πραγματικά, να ‘χαμε να λέγαμε. Ο ήλιος όμως είναι ήδη ψηλά, οι 42 βαθμοί υπό σκιάν είναι γεγονός και αναρωτιέσαι πόσο φρόνιμο ήταν να φορέσεις πουκάμισο στην κουφόβραση. Πηγαίνεις στη στάση. Έρχεται το 11άρι για κέντρο.  Όχι οποιοδήποτε 11άρι. Το τελευταίο κόκκινο αστικό παλαιάς κοπής που κυκλοφορεί, στο κέντρο της πόλης τουλάχιστον. Το επόμενο αστικό έρχεται σε 13΄ και οι υποψίες σκιάς έχουν καταληφθεί από άτομα μιας άλλης εποχής… Μπαίνεις μέσα. Πατείς με πατώ σε η κατάσταση και σκέφτεσαι αν πρέπει να σας ρίξουν λίγο αλάτι για να μην χαλάσετε από το πάστωμα. Για κλιματισμό ούτε λόγος. Με χειρουργικές κινήσεις ξεμπλέκεις τα ακουστικά και βυθίζεσαι στη μουσική. Κάπου από την λαοθάλασσα ακούγονται οι λέξεις “εκλογές” “Τσίπρας” και “μετανάστες”. Δυναμώνεις την ένταση της μουσικής στα τέρματα…

Τα φανάρια στην Αγ.Σοφίας μάλλον το καλοκαίρι έχουν μόνιμα περίοδο και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι και τα αποσμητικά έχουν πέσει θύματα της κρίσης, σε σπρώχνουν να κατέβεις 3-4 στάσεις πριν τον προορισμό σου να πάρεις λίγο αέρα. Πρώτη στάση ΟΑΕΔ. Αίτηση για voucher τουρισμού. Ανάθεμα και αν κατάλαβε κανείς τι είναι τα voucher. Ανάθεμα και για ποιον τουρισμό μιλάμε στα τελειώματα του Αυγούστου. Και γιατί για όλα αυτά πρέπει να τρέξει κανείς μέχρι τη Δωδεκανήσου; Σε στέλνουν στον πρώτο όροφο όπου περιμένουν ήδη μια ντουζίνα άτομα. Συνήθως σε τέτοιες ομάδες ατόμων πάντα υπάρχει κάποιος τύπος που θα κάνει ένα ηλίθια αμήχανο αστείο. Ο τύπος αυτός τυχαίνει να είσαι εσύ. Δεν γελάει κανείς. Κανείς όμως! Αποφεύγεις την οπτική επαφή με οποιονδήποτε. Ανεβαίνει ακόμα ένας με ρυθμό δεκαθλητή που τερματίζει εξαντλημένος στα 1.500μ., στο τελευταίο αγώνισμα του διημέρου. Αναρωτιέσαι αν κατέφθασες σαν και αυτόν. Βασικά αναρωτιέσαι αν έχεις το ύφος όλων των υπόλοιπων. Αυτό το “αν μπορούσα να ήμουν οπουδήποτε αλλού αυτή τη στιγμή, θα ήμουν”. Ξέρεις την απάντηση…

Δίνεις με συνοπτικές διαδικασίες τα χαρτιά σου και αποχωρείς. Δεν θυμάσαι καν τι σε ρώτησαν. Έχεις σημειώσει κάποια μέρη να περάσεις να αφήσεις βιογραφικό. Έχεις αρχίσει να ιδρώνεις. Από τη ζέστη. Η διαδικασία είναι πια γνωστή. Αλλού σε υποδέχονται με χαμόγελο, αλλού σκυθρωπά δεν σε κοιτάν καν. Πουθενά χρόνος για τον εκάστοτε υπεύθυνο να σου μιλήσει. Κάπου σου λένε με ύφος να μην αφήσεις καν βιογραφικό… “Ε ΠΑΡΤΟ ΚΑΙ ΧΩΣΤΟ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΡΤΑΡΙ  Ή ΣΚΙΣΤΟ ΜΟΛΙΣ ΦΥΓΩ ΜΩΡΗ %$^&#@[email protected]#$ ”. Αυτό σκέφτεσαι. Αλλά κάποιος σου είπε πως η ευγένεια ανοίγει πόρτες. Τρίζουν τα δόντια σου από το σφιγμένο χαμόγελο. Αποφασίζεις πως αυτό ήταν για σήμερα, ώρα να γυρίσεις σπίτι. Το πουκάμισο τείνει να αλλάξει χρώμα από τον ιδρώτα!

Φτάνεις μες την αφυδάτωση και νιώθεις υποσιτισμένος. Πετάς το πουκάμισο και ανοίγεις το ψυγείο. Οπλίζεσαι με θάρρος και παίρνεις το τάπερ που είδες και το πρωί. Φακές! Αναρωτιέσαι από πότε είναι εκεί αλλά τι σημασία έχει. Βρίσκεις και ένα ψωμί που εάν το κουβαλούσες σε διαδήλωση θα μπορούσες να ανοίξεις πολλά κεφάλια! Μετά από δυο λεπτά στα μικροκύματα όλα μοιάζουν πιο όμορφα…

Ανοίγεις το PC. Τσεκάρεις που ήπιε τον freddo του ο περίγυρος σου. Όχι ότι σε νοιάζει πραγματικά, να ‘χαμε να λέγαμε. Τσεκάρεις τις αγγελίες. Ζητούνται ξυλοκόποι στην Νέα Ζηλανδία. Και μόνο η διαδικασία να βγάλεις βίζα σου φαίνεται βουνό και το αφήνεις το θέμα προς το παρόν. Μιλάς με φίλους και γνωστούς. Άλλοι εδώ, άλλοι παραπέρα, άλλοι σε άλλες πολιτείες και ημισφαίρια. Πέφτεις για ύπνο για καμιά ώρα να στανιάρεις. Ο ύπνος στην Θεσσαλονίκη είναι τελικά πολύ μυστήριο πράμα. Σαν το ΜΕΤΡΟ. Πας να κάνεις ένα καλό για τον εαυτό σου και καταλήγεις σχεδόν κατεστραμμένος…

Αποφασίζεις πως έχεις τελειώσει με το PC και ότι αυτό συνεπάγεται και κάνεις μια απέλπιδα προσπάθεια να ανοίξεις την τηλεόραση. Εκλογές, χαμός στη Συρία, χαμός στη Χίο, ο Μειμαράκης με μια γραβάτα τόσο μακριά που νομίζει ότι θα κρύψει την κοιλιά του, η Έλλη Παπαγγελή πίνει υγρό κολλαγόνο και αποκαλύπτει τον αριθμό των ερωτικών της συντρόφων και άλλα πολλά και ακόμη καλύτερα. Έφτασε η ώρα να βγεις για καμιά βόλτα.

Περπατάς την παραλία Θεσσαλονίκης. Αναρωτιέσαι την χρησιμότητα ύπαρξης ποδηλατοδρόμου πλάτους ενός μέτρου σε χώρο πλάτους τριών μέτρων. Το να το συζητήσεις με το ποδηλάτη που μόλις σε στόλισε με διάφορα κοσμητικά επίθετα είναι γενικά μια διαδικασία που κάνει την ονομασία των Σκοπίων να φαίνεται εύκολη υπόθεση. Κοντοζυγώνεις τον Λευκό Πύργο. Ένα πιτσιρίκι με μαλλί ανέμελο αλά Pidgeotto σηκώνει ένα σελφομπάστουνο να βγει φωτογραφία με τρεις φίλες του οι οποίες μισοκλείνουν λάγνα τα μάτια τους λες και έχουν τέσσερις βαθμούς μυωπία η καθεμία. Τα μυαλά αλλάζουν, οι καρδιές διστάζουν, η ανθρώπινη ματαιοδοξία όμως συνεχίζει να οδηγεί το είδος σε limit down.

Η συνέχεια θα σε βρει να λιώνεις στον καφέ αναρωτώμενος εάν θα μπει ο Λεβέντης στη βουλή ή λοιπά μείζονος σημασίας θέματα όπως πως οι γυναίκες φοράν στο καταχείμωνο ότι πιο κοντό και στενό υπάρχει ενώ καταμεσής του Αυγούστου ότι πιο μακρύ διαθέτει η γκαρνταρόμπα τους και πότε επιτέλους θα τελειώσει αυτή η κακιά μόδα με τις χοντρές άσπρες σόλες που φοράνε όλες. Σε πιο σπορ παρέα είναι πιθανό κάποιο 5Χ5 όπου θα είσαι ο πάντα αγαπητός τύπος με την αυτογνωσία “Eγώ θα παίζω άμυνα”, αν και συχνά δεν είναι θέμα ταπεινότητας αλλά μειωμένης αντοχής και κινδύνου εμφράγματος του μυοκαρδίου αν χρειαστεί να αρχίσεις να τρέχεις. Ο αθλητισμός μπορεί να είναι υγεία-το κάπνισμα πάλι όχι. Βραδάκι θα προτιμήσεις τσιπουροκατάσταση ή καμιά βόλτα στην Ικτίνου. Χωρίς να κουβαλάς ταυτότητα. Γιατί YOLO. Χαιρετούρες με κόσμο που γνώρισες πρώτη φορά εκεί ξεκινάνε με “παιδιά εγώ φεύγω” – “καλό βράδυ μεγάλε, να τα ξαναπούμε” και μετά από λίγα δευτερόλεπτα αρχίζουν τα: “μα ποιος τον έφερε αυτόν τον μ@λ@κα;” “Εμ μας έδιωξε τις γκόμενες, εμ μας τσάκισε στην τράκα”. Γιατί οι ανδρικές φιλίες δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Γυρνάς σπίτι μόνος, από επιλογή γιατί αύριο σε περιμένει ακόμα ένας πόλεμος ενάντια στην πραγματικότητα. Ανοίγεις το PC. Κανά δύο mail με απορρίψεις αιτήσεων δεν σε πτοούν. Μπαίνεις στο Facebook να δεις κανένα μαγιό από αυτά τα καινούρια τα Ζήνα η βασίλισσα του πολέμου-style με τα πολλά κορδόνια στα πλάγια. Αν μη τι άλλο έχεις βρει τρόπους να αυτό-ντοπάρεσαι και να συνεχίσεις να χαμογελάς. Κοιτάς για εργασία στη Μπρατισλάβα, για εθελοντισμό στη Βαρκελώνη, για λάντζα στην Θεσσαλονίκη. Η Νέα Ζηλανδία πέφτει τελικά λίγο μακριά για τα γούστα σου. Κοιμάσαι με όνειρα, ξυπνάς με ευθύνες. Να τα παρατήσεις ποτέ δεν ήταν επιλογή. Το να μην προσπαθήσεις επίσης. Να σταματήσεις να χαμογελάς, ούτε κατά διάνοια.

Καλό χειμώνα σε όλους

(Ω ναι, είμαι από αυτούς!)

κείμενο: Βασίλης Μαργαριτιάδης

 Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DART Το cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων. Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close