alternative action, alternative thinking

«Η Ελένη Ουζουνίδου είναι ένας πολύ χαρούμενος άνθρωπος» | Interviews

3.13K 0

Μια συνέντευξη με την Ε.Ουζουνίδου πρωταγωνίστρια της παράστασης «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου», που παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και σπάει ταμεία το φετινό θεατρικό χειμώνα.

Συνέντευξη: Γιώργος Σπυράκης, Βάσω Χόντου

Κείμενο: Βάσω Χόντου

Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή γίνεται κάτι μαγικό. Οι θεατές συναντάνε την «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου» και κάνουν μαζί της ένα μεγάλο ταξίδι στην μεταπολεμική Ελλάδα των τελευταίων εξήντα χρόνων. Η ηρωίδα στο μονόλογο του Κώστα Σωτηρίου είναι μια γυναίκα βαθιά συντηρητική, με σεξουαλικά απωθημένα, κολλημένη στο παρελθόν και πολλαπλά ηττημένη. Όμως η Σταματία δεν σε καταθλίβει. Θυμίζει μια γερασμένη ενζενί, με χιούμορ, αθωότητα, καταπιεσμένη θηλυκότητα κι έχει μια γλώσσα ιδιαίτερη. Άλλοτε γελάς μαζί της και διασκεδάζεις, κι άλλοτε σε συγκινεί τόσο βαθιά που θες να σηκωθείς απ’ τη θέση σου και την πάρεις αγκαλιά. Αναγνωρίζεις στο πρόσωπο της τη γεροντοκόρη του διπλανού διαμερίσματος, μια μακρινή θεία, τη φίλη της μάνας σου.

Η Ελένη Ουζουνίδου, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ενσαρκώνει τον ομώνυμο ρόλο. Τη συναντήσαμε μετά το τέλος της παράστασης και κάναμε μια κουβέντα για τις Σταματίες του χθες και του σήμερα, το ελληνικό θέατρο και τα όνειρά της. Εκτός σκηνής, είδαμε μια νέα και φωτεινή γυναίκα, που όμως την ώρα της παράστασης γερνάει, ξεχειλίζει απωθημένα, βγάζει μια τρυφερή υστερία και χαρίζει απλόχερα την αλήθεια της. Σ’ ένα ευρηματικό σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού, όπου τα σεμεδάκια γίνονται μέρος της παράστασης, η ηθοποιός ανεβαίνει στην σκηνή και την εξαφανίζει. Γιατί η Σταματία της Ουζουνίδου είναι τόσο αληθινή, όσο η σάρκα απ’ το δέρμα της.

Πώς προσεγγίσατε τη Σταματία; Ψάξατε να βρείτε μέσα σας δικά της κομμάτια ή προσπαθήσατε να γίνετε αυτή;
Κυρίως προσπαθώ να είμαι παρατηρήτρια. Να παρατηρώ τους ανθρώπους και τους ρόλους. Ξεκινάω πρώτα από μέσα μου γιατί με το δικό μου σώμα και το δικό μου μυαλό θα παιχτεί ο ρόλος. Ύστερα αναζητώ το χαρακτήρα στις εμπειρίες μου ή στους ανθρώπους που έχω δει και οι οποίοι πιστεύω ότι είναι κοντά σ’ αυτό που ψάχνω. Έπειτα υπάρχει κι ο σκηνοθέτης που σε οδηγεί. Ο Βαγγέλης (Θεοδωρόπουλος) μου έλεγε «ψάξε αυτές τις γυναίκες, βρες τις άλλες, θυμίσου εκείνες της εκκλησίας στο κατηχητικό». Έτσι κι εγώ άρχισα να ανακαλώ διάφορες κυρίες από τα παιδικά μου χρόνια στην επαρχία που ήταν αθώες, χαμογελαστές και λίγο ενζενί, κι έτσι μπήκε το μυαλό σε άλλα μονοπάτια. Όπως λένε και στα μαθηματικά, που τ’ αγαπάω πάρα πολύ, «στα δεδομένα βρίσκεται η λύση», κι εδώ μέσω του κειμένου, των δικών μου εμπειριών και των εμπειρών του σκηνοθέτη, βρήκαμε το δρόμο.

Η Σταματία είναι ένας ενιαίος χαρακτήρας;
Η αλήθεια είναι πως όχι. Είναι ένα παζλ πολλών γυναικών. Ωστόσο έχω γνωρίσει την σύγχρονη της μορφή. Πρόκειται για μια κοπέλα στην ηλικία μου, που έχει τελειώσει το πανεπιστήμιο, προέρχεται από μια μικροαστική οικογένεια, κι όμως έχει τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις με τη Σταματία, πολλά πάρε δώσε με την εκκλησία και θέλει να παντρευτεί παπά. Η γυναίκα αυτή έχει και την ίδια αθωότητα με την ηρωίδα μου. Υπάρχει λοιπόν η Σταματία. Ζει ανάμεσά μας.

Τελικά η ηρωίδα σας ήταν θύτης ή θύμα;
Η Σταματία κατά βάσιν υπήρξε θύμα. Θύτης μπορεί και να έγινε σε κάποιες στιγμές. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω πως ήταν ταυτόχρονα θύτης και θύμα του εαυτού της. Γιατί ενώ προσφέρει απλόχερα, τα δίνει, για παράδειγμα, όλα για τα ανήψια της, καταδικάζεται από την ίδια της τη νοοτροπία και μένει μόνη.

Υπάρχει κάτι που δε συμπαθήσατε στη Σταματία;
Πολλά στοιχεία του χαρακτήρα της δεν συμπάθησα. Όπως για παράδειγμα το ότι δεν αντέδρασε όταν έδιωξαν την αδερφή της απ’ το σπίτι, δεν προχώρησε μετά το θάνατο του αρραβωνιαστικού της, προσπάθησε να πατρονάρει τον ανηψιό της. Είχε πολλές αδυναμίες η Σταματία. Όμως γενικά, τα αρνητικά ενός χαρακτήρα δε με δυσκολεύουν. Βγαίνω έξω από αυτά, γι αυτό και σας είπα ότι παρατηρώ. Πάντα, η παρατήρηση εμπεριέχει και μια απόσταση. Προκειμένου να αποδώσεις, πρέπει να αγαπήσεις και να ενσωματώσεις σωστά, όλα τα στοιχεία του ρόλου. Αν ο θεατής νοιώσει ότι το κείμενο σε φοράει, ότι σου είναι ξένο σώμα, έχεις χάσει το στοίχημα. Ο στόχος είναι να πεις την αλήθεια. Ναι μεν ως χαρακτήρας διαφωνώ σε άπειρα πράγματα με τη Σταματία, δε μπορώ όμως να μην αγαπήσω όλα τα κομμάτια της.

Αν την είχατε μπροστά σας τί θα της λέγατε και που θα την πηγαίνατε;
Θα της μιλούσα για τις χαρές τις ζωής. Ότι ζωή δεν είναι μόνο η αυλή του σπιτιού και τα βιβλία της γεωγραφίας που είχε ο πατέρας της. Υπάρχει το πνεύμα, η ψυχή αλλά και το σώμα. Αυτά τα τρία πρέπει να είναι σε ισορροπία, να τα γεμίζουμε και να τα κρατάμε ευχαριστημένα. Και πού θα την πήγαινα; (γέλια) Στις Κούκλες εδώ απέναντι (στη Λ. Συγγρού). Νομίζω ότι θα πάθαινε σοκ.

Όταν φεύγετε από εδώ, την κουβαλάτε μαζί σας ή την αφήνετε στο καμαρίνι;
Νομίζω πως την αφήνω στο καμαρίνι (γέλια). Την ώρα της παράστασης, η βιολογία του σώματος, οι χτύποι της καρδιάς είναι σε άλλη λειτουργία. Ακόμα και λίγο μετά την έχω μαζί μου. Τώρα, να την κουβαλήσω έξω από το θέατρο, μου είναι λίγο δύσκολο. Απλά, άνθρωποι που έχουν δει την παράσταση και με ξέρουν καλά, μου λένε καμιά φορά «αυτό το είπες λίγο σαν τη Σταματία». Επίσης είναι μερικές στιγμές που μου ξεφεύγουν ατάκες στη δική της γλώσσα, αυτή την τσάτρα-πάτρα καθαρεύουσα. Λέω για παράδειγμα στους φίλους μου, «ουδέποτε θα συνέβαινε αυτό» και γελάμε.

Όταν διαβάσατε το κείμενο είπατε από μέσα σας «εδώ κάτι θα συμβεί»;
Το κείμενο μου άρεσε πάρα πολύ και γέλασα πολύ με τη Σταματία. Είδα και την συγκινητική πλευρά της, αλλά η ιστορία του Κώστα Σωτηρίου είναι γραμμένη μ’ έναν ανάλαφρο τρόπο που μ’ αρέσει. Λέει πράγματα, περνάει έμμεσα πολιτικά μηνύματα και είναι πάρα πολύ μέσα στην επικαιρότητα. Βέβαια, όταν διάβαζα το κείμενο δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα μου ταίριαζε η Σταματία. Εγώ την είχα πλάσει στο μυαλό μου ως μια γυναίκα πολύ αυστηρής μορφής, ξερακιανή, στεγνή, κι όταν ο Βαγγέλης μου ανέθεσε το ρόλο έπεσα απ’ τα σύννεφα. Μου εξήγησε μετά όταν τον ρώτησα «γιατί εγώ;», ότι ήθελε το ανάποδο, το μη προφανές. Ήθελε να υπάρχει κι αυτή η ζωντάνια της Σταματίας.

Αυτό που λένε ότι υπάρχει καλό και κακό κοινό, ισχύει;
Ναι, ισχύει. Να ξέρετε ότι βλέπω όλους τους θεατές και τα παρατηρώ όλα. Όπως είμαι εγώ εκτεθείμενη σε ‘σας, έτσι είναι κι όλοι εκτεθειμένοι σε ‘μενα. Είναι κάτι πάρα πολύ περίεργο. Και όντως μερικές φορές το κοινό είναι παγωμένο. Μπορεί αυτό να σε διαλύσει αλλά έχω μάθει να είμαι Ρόμποκοπ, να είμαι συγκεντρωμένη, να μην με αποσυντονίζει τίποτα. Γιατί συμβαίνουν και διάφορα. Βλέπω καμιά φορά κάποιους άντρες που έρχονται μαζί με τις γυναίκες τους και στην αρχή χασμουριούνται ή φαίνονται να βαριούνται. Όμως εκεί είναι το προσωπικό μου στοίχημα και θέλω να τους πάρω μαζί.
Από την άλλη, έχω δει ότι το πιο δύσκολο κοινό, που την ώρα της παράστασης δεν αντιδρά όπως θα περίμενα, εκτονώνεται με το χειροκρότημα. Κι αυτό το βλέπω περισσότερο στους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν κι έναν κάπως πιο μεγάλο σεβασμό για το θέατρο. Τους παρατηρώ και βλέπω ότι δε θέλουν να ενοχλήσουν, δε γελάνε, δε μιλάνε, δεν είναι καθόλου εκφραστικοί. Όμως μου το ξεπληρώνουν μετά στο χειροκρότημα κι αυτό είναι για ‘μενα μεγάλη ευτυχία.

Στο φινάλε τί γίνεται; Πώς αισθάνεστε;
Τότε συμβαίνει κάτι μαγικό. Εκεί που νομίζω ότι δεν έχει περάσει τίποτα κάτω, σηκώνονται όρθιοι, φωνάζουν μπράβο και τρελαίνομαι. Δεν υπάρχει αυτό το συναίσθημα. Αυτή είναι η πληρωμή μου, αυτό είναι το φαγάκι μου και τίποτε άλλο. Νοιώθω μεγάλη χαρά κι αισθάνομαι πολύ γεμάτη. Και σκέψου, βλέπω τη χαρά των ανθρώπων και ξέρω ότι έχω προσφέρει ένα κομμάτι της.
Ήρθε πριν λίγο στα καμαρίνια μια κυρία που δεν την ήξερα και δεν την είχα δει ποτέ μου. Δε μου είπε ούτε συγχαρητήρια, ούτε τίποτα, μόνο έπεσε στην αγκαλιά μου κι άρχισε να με φιλάει. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό για ‘μενα.

Έχει συμβεί κάτι περίεργο/παράξενο με το κοινό;
Έχει συμβεί. Τις προάλλες, άλλη κυρία μεγάλης ηλικίας λιποθύμησε αλλά αυτό συνέβει όταν κι η Σταματία ήταν σε κατάσταση λιποθυμίας. Της προσέφερα λοιπόν βοήθεια με τον τρόπο που θα μιλούσε η Σταματία για να μην ανησυχήσουν και οι υπόλοιποι. Πολλοί νόμιζαν ότι ήταν κομμάτι της παράστασης (γέλια).

Σεντόνι έχετε πάθει ποτέ;
Ναι ειδικά τις πρώτες μέρες κι επειδή είναι πολύ μεγάλο το κείμενο, αγχωνόμουν και σκεφτόμουνα «τώρα τί θα συμβεί αν ξεχάσω τα λόγια». Με τον καιρό εντόπισα που κολλάω κι έβαλα κινησιολογικά σημάδια. Βέβαια, συμβαίνει συχνά και στη Σταματία να παθαίνει διαφορα εγκεφαλικά, οπότε αυτό με διευκολύνει κάπως (γέλια).

Μέσα σε μια σαιζόν, πόσο απέχουν η πρώτη απ’ την τελευταία ερμηνεία;
Δεν υπάρχει μεγάλο χάσμα, αλλά αυτές οι ερμηνείες έχουν διαφορά. Οι πρώτες παραστάσεις είχαν λίγο αμηχανία. Έψαχνα τους ρυθμούς μου, δεν είχα προλάβει να δω πως επικοινωνεί η ιστορία και γενικά ήμουν περισσότερο φοβισμένη. Αν κι έχω παίξει ξανά μονολογους, αυτή είναι η πρώτη φορά που δεν υπάρχει σκοτάδι κι απόσταση από το κοινό. Κι επειδή το κείμενο αποτελεί ένα ζωντανό οργανισμό, ένα διάλογο με τον κόσμο, παρατήρησα διαφορά με τον καιρό. Στην αρχή οι άνθρωποι μου μιλούσαν κανονικά κι εγώ τα έχανα. Μετά κατάλαβα ότι αυτό που συμβαίνει είναι κάτι απλό και προσαρμόστηκα γρήγορα. Τώρα μ’ ευχαριστεί πολύ αυτό που γίνεται.

Ανάμεσα σ’ ένα κείμενο του Αισχύλου, της Σάρα Κέιν, του Ταχτσή και του Τσέχωφ ποιο θα διαλέγατε;
Θα τα διάλεγα όλα. Μ’ αρέσουν αυτοί οι συγγραφείς και γενικά αγαπώ πολύ τα κείμενα τους. Νομίζω πως θα προσπαθούσα να τα επικοινωνήσω όλα με μεγάλο μεράκι.

Εσείς γράφετε; Σκηνοθετείτε;
Όχι γενικά δεν γράφω, ούτε σκηνοθετώ. Δε θέλω, αλλά δεν έχω και το ταλέντο. Αφήστε που δεν έγραφα και καλές εκθέσεις στο σχολείο. Είχα σε όλα 20 και στην έκθεση 17. Μου το έβαζαν επειδή ήμουν καλή μαθήτρια. Γενικά έχω πολύ χαοτικό λόγο. Δε μπορώ να εκφραστώ μέσω της γραφής κι επίσης δε θα δοκίμαζα ποτέ να σκηνοθετήσω. Δεν έχω εκπαιδευτεί κιόλας σ’ αυτό. Υπάρχουν τρομερά αξιόλογοι σκηνοθέτες και συγγραφείς, οπότε εγώ μένω με χαρά στην ιδιότητα του ηθοποιού.

Μεταξύ ενός μεγάλου πρωταγωνιστικού ρόλου και μιας καλής συνεργασίας, τί θα διαλέγατε;
Θα προτιμούσα την καλή συνεργασία. Αν μου λέγανε «παίξε έναν καταπληκτικό ρόλο με τον τάδε σκηνοθέτη» με τον οποίο ξέρω ότι δεν ταιριάζω, δεν θα επικοινωνήσω ή δε θα μπορέσω να συντονιστώ με την υπόλοιπη διανομή, θα προτιμούσα χίλιες φορές να συνεργαστώ με κάποιον που αγαπώ και έχω σημεία επαφής, κι ας κρατούσα ένα μικρότερο ρόλο.

Την καλή συνεργασία την ορίζετε σε επίπεδο ταλέντου ή διαπροσωπικών σχέσεων;
Νομίζω πως είναι και τα δύο. Είναι κατά βάσιν ένας συνδυασμός ταλέντου, εκτίμησης, αποδοχής και επικοινωνίας. Θεωρώ πολύ σημαντικό το να μπορέσεις να συντονιστείς με το σκηνοθέτη σου. Τότε για ‘μενα γίνεται πανηγύρι. Έτσι συνέβη κι εδώ με το Βαγγέλη. Δουλέψαμε αλληλεπιδραστικά, καταλάβαινα τις ιδέες του, δεχόταν τις δικές μου. Όπως ήταν για παράδειγμα το πώς θα σωματοποιήσω τα απωθημένα της Σταματίας, τη σεξουαλική της στέρηση, αυτό το κράτημα που είχε στις κινήσεις.

Δυο σαββατοκύριακα sold out στην Επίδαυρο ή μια ολόκληρη σαιζόν sold out σε αθηναϊκο θέατρο;
Είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Πιστεύω πως και τα δυο θα με γέμιζαν. Μια παράσταση sold-out στην Επίδαυρο είναι τρέλα. Αλλά αυτό που συμβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου είναι σπάνιο, μοναδικό και πολύ ακριβό. Δεν είμαι καμία σταρ, δεν έχω παίξει στην τηλεόραση, και πλην του θεατρικού κόσμου, δεν είμαι γνωστή στο μεγάλο κοινό. Κι όμως εδώ έγινε μια παράσταση, μ’ ένα υπέροχο κείμενο ενός πολιτικού μηχανικού, σ’ ένα από τα πολλά θέατρα της Αθήνας, και τα νέα διαδίδονται από στόμα σε στόμα και το θέατρο κάθε φορά γεμίζει. Είναι όνειρο αυτό που ζω.

Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα σας;
Η Σταματία θα κάνει μια μικρή βολτούλα. Θα πάμε στην Λάρισα (9 και 10/3) στο θέατρο του Μύλου, μετά το Πάσχα θα ανέβουμε για λίγες μέρες στην Κομοτηνή απ’ όπου κατάγομαι, και θα παίξουμε αρκετές παραστάσεις σε Θεσσαλονίκη και Κύπρο. Μετά από αυτό, θα ξεκινήσουμε πρόβες με το Βαγγέλη για τον Αίαντα, που θα ανέβει στην Επίδαυρο το καλοκαίρι.

«Εγώ η Ελένη Ουζουνίδου…..», τελειώστε μας τη φράση.
(Γελάει). Το σκεφτόμουν το πρωί αυτό. Σήμερα είναι Ψυχοσάββατο (η μέρα της συνέντευξης) και λένε πως είναι ημέρα έμπνευσης. Σκεφτόμουν λοιπόν ότι τελικά είμαι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος. Και να προσπαθήσω να πέσω σε κατάθλιψη, δε μου βγαίνει. Έχω βέβαια τις δικές μου στιγμές, τις σιωπές μου, καμιά φορά γίνομαι μοναχική. Κατά βάσιν όμως είμαι χαρούμενη και αγαπάω πολύ τους ανθρώπους. Έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και σ’ αυτό που κουβαλάνε. Οπότε παραδέχομαι ότι: «εγώ η Ελένη Ουζουνίδου είμαι ένας χαρούμενος άνθρωπος».

Σ’ ευχαριστούμε για όλα Ελένη!

Θέατρο του Νέου Κόσμου (Κεντρική Σκηνή)
Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος

http://nkt.gr/play/88/stamatia-genos-argyropoyloy/

Τηλ : 2109212900
Πληροφορίες : Πρωί.: Απόγ.: Τετ., Σάβ. 6.30 μ.μ. Βραδ.: Πέμ. 9.15 μ.μ., Κυρ. 9.30 μ.μ.
Τιμη : € 12, 10, 8.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DART Το cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων. Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close