alternative action, alternative thinking

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη: Το ντιμπέιτ | Think

645 0

Της Βάσως Χόντου ●

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Σου γράφω πάλι γιατί έχω ένα καινούργιο πρόβλημα. Την Τετάρτη το βράδυ, εγώ, ο αδερφός μου, η μαμά μου, κι ο μπαμπάς μου, αυτός που μοιάζει λίγο με ιπποπόταμο, ήμασταν στο σαλόνι. Εγώ είχα μόλις φτιάξει μια μηλόπιτα, γιατί εκτός από παιδί-θαύμα είμαι και σεφ, και περίμενα να ψηθεί για να ταϊσω τον αδερφό μου. Βασικά δεν είχα βάλει μήλα, αλεύρι και ζάχαρη, αλλά ως γνωστόν ο αδερφός μου κάθεται όπου τον βάλεις, και καταπίνει ότι του δίνω. Εκεί λοιπόν που καθόμασταν στον καναπέ και του έφτιαχνα τα μαλλιά σαν της Μπιγιονσέ, ακούω τον μπαμπά μου να λέει στη μαμά μου: «Ελπινίκη πάμε λίγο μέσα στο δωμάτιο που θέλω κάτι να σου δείξω». Τότε η μαμά μου γυρνάει, τον κοιτάει μες τα νεύρα, και του λέει: «Πολύκαρπε, όλο εκεί έχεις το μυαλό σου. Σιχαμένε. Εδώ ο κόσμος καίγεται. Θέλω να δω το ντιμπέιτ».

«Ντιμπέιτ; Τί είναι το ντιμπέιτ;», αναρωτήθηκα από μέσα μου αλλά δεν είπα τίποτα, γιατί ο μπαμπάς μου εν τω μεταξύ σήκωσε το σώβρακο μέχρι τις μασχάλες, κι όταν σηκώνει το σώβρακο μέχρι τις μασχάλες, σημαίνει πως έχει νεύρα. Ήρθαν λοιπόν και κάθησαν μαζί μας στον καναπέ. Δηλαδή καθόμασταν οι τρεις μας, εκτός από τον αδερφό μου που καθόταν μισός στον καναπέ και μισός στον αέρα, γιατί ο μπαμπάς μου πού να χωρέσει στον διθέσιο. Και άρχισε το ντιμπέιτ. Τώρα τί ακριβώς ήταν αυτό που είδαμε, θα σε γελάσω. Από τη μια μεριά ήταν οι πολιτικοί, από την άλλη οι δημοσιογράφοι, και στη μέση καθόταν ένας γραβατωμένος που όλο έλεγε «τέλος χρόνου». Αυτός μου θύμισε τον άλλο κύριο στον Τηλεκύβο, που είχα πάρει τηλέφωνο για να πω τη λέξη «δαψιλώς», και πάνω που βγήκα στον αέρα αυτός μου λέει «τέλος χρόνου». «Της θειάς σου» ήθελα να του πω, αλλά κρατήθηκα γιατί ήμουν και στην τηλεόραση. Βέβαια «της θειάς σου» είπε η μαμά μου στον μπαμπά μου, όταν μας ήρθε ο λογαριασμός του ΟΤΕ τριακόσια πενήντα ευρώ. Η μαμά μου άρχισε να του φωνάζει ότι παίρνει ροζ τηλέφωνα, αλλά εγώ αυτό δεν το κατάλαβα γιατί το δικό μας τηλέφωνο είναι ένα μαύρο ασύρματο Panasonic Turbo Z-400.

Που λες Άγιε Βασίλη, από τη μια μεριά καθόταν η κυρία Τρέμη, ο κύριος Σρόιτερ, η κυρία Χούκλη, η κυρία Κοσιώνη και η κυρία Ζαχαρέα. Έχω να σου πω πως μόλις είδα την κυρία Τρέμη σοκαρίστηκα. Κατάλαβα πως στο κεφάλι της έχει γίνει ένα θαύμα. Βασικά είχαν φυτρώσει πολλά και μακριά μαλλιά, γιατί εγώ τον Ιούνιο την θυμάμαι με κοντό συμμετρικό καρέ και φιλαρισμένο τελείωμα, και τώρα αυτή είχε το μαλλί της Ραπουνζέλ. Αν την δω καμιά φορά στο δρόμο, θα την ρωτήσω σε ποια εκκλησία πήγε και προσκύνησε, για να το πω στον μπαμπά μου ο οποίος εκτός από ιπποπόταμος, είναι και σαν τον Σταβέντο. Δίπλα της καθόταν ο κύριος Σρόιτερ. Εδώ θα σταθώ λιγάκι γιατί κάθε φορά που μιλούσε αυτός, η μαμά μου αναστέναζε κι έλεγε «πες τα αγόρι μου». Μετά γυρνούσε, κοίταγε τον μπαμπά μου και τα μούτρα της ήταν λες κι είχε πατήσει σκατά. Παραδίπλα βρισκόταν η κυρία Χούκλη που φόραγε ένα άσπρο ρούχο, σαν το κουβερλί που στρώνει η μαμά μου στην κρεββατοκάμαρα ανήμερα του Αγίου Πολυκάρπου, που περιμένουμε τα σόγια. Την κυρία Ζαχαρέα με την πράσινη μπλούζα την προσπερνάω γιατί μου θύμιζε πουρέ αρακά κι εγώ ξέρεις πόσο τον μισώ τον πουρέ αρακά. Μετά καθόταν η κυρία Κοσιώνη, η «Μπακογιάνναινα» που έλεγε κι η μαμά μου. Γιατί την έλεγε έτσι θα σε γελάσω, αφού «Σία Κοσιώνη» έγραφε από κάτω. Που λες αυτή ήταν ντυμένη χιόνι και κάθε φορά που μιλούσε, ο μπαμπάς μου αναστέναζε και έλεγε «χώστα ρε Σιάρα». Έπειτα γυρνούσε, κοίταγε τη μαμά μου και κούναγε το κεφάλι του, όπως τα πλαστικά σκυλάκια που πουλάνε στα πανηγύρια και κολλάνε στα παρμπρίζ. Α ξέχασα, υπήρχε κι ένας που τον λέγανε Γιαφασολιά ή κάπως έτσι, αλλά ξέρεις τί μίσος έχω εγώ για τα φασόλια, οπότε ούτε μ’ αυτόν ασχολήθηκα.

 debate2015_669106318

Απέναντι από αυτούς άγιε Βασίλη, καθόντουσαν ο Αλέξης, ο Μεϊμαράκης, ο Καμμένος, ο Θοδωράκης, ο κύριος με τα γυαλιά του ΚΚΕ που ξεχνάω το όνομά του, αυτός ο Λαζάνης, και η Φώφη. Που λες ο Αλέξης κοιτούσε την κάμερα σαν δαρμένο κουτάβι. Τώρα ή τον είχαν μαλώσει πριν βγει στον αέρα ή του ‘χε κλέψει η Τρέμη το νερό. Αφού ο αδερφός μου, που εκτός των άλλων είναι και λίγο χαζούλης, πήρε ένα χαρτομάντηλο, πήγε μπροστά στην τηλεόραση κι άρχισε να του σκουπίζει τα μάτια. Και βέβαια τί να σου πω για τον Μεϊμαράκη. Αυτόν ναι μεν κάπως τον φοβάμαι γιατί μου θυμίζει τον χασάπη μας, αλλά σ’ αυτό το ντιμπέιτ πολύ τον εκτίμησα και κρεμόμουν απ’ τα χείλια του. Περίμενα πότε θα γυρίσει στον κύριο Σρόιτερ και θα του πει: «ψιτ μάστορα, πιάκο τρία κιλά παϊδάκια και σβέλτα». Τώρα που είπα παϊδάκια, θυμήθηκα τον Καμμένο. Που έχει πέντε παιδιά και που πρέπει να τρώει εικοσιπέντε κιλά παϊδάκια στην καθισιά του. Βασικά απορώ ακόμα πώς χωρούσε σ’ αυτή την καρέκλα. Που αν είχε μιλιά θα ούρλιαζε, «πεθαίνω, σβήνω, χάνομαι, πάρτε τον χοντρό από πάνω μου». Ο Θοδωράκης πάντως ξεχώριζε. Κάτι που έλεγε συνέχεια «τη τρόικα», κάτι που περίμενα πότε θα πει «αποσπού κιοσπού», πολύ μου άρεσε. Αυτός ο Λαζάνης μου την έσπαγε, γιατί όπως σου έχω πει, θέλει να μας γυρίσει στη δραχμή και ξέχνα Μαιρούλα την ντουλάπα της Μπάρμπι. Eπίσης, ούτε ο κύριος από το ΚΚΕ, που ξεχνάω το όνομά του, μου άρεσε, γιατί μου θυμίζει την κυρα-Ρηνιώ την Κιουρτσόγλου που έχει είκοσι γάτες, μένει στον έκτο και κάθε φορά που με φιλάει, με σαλιώνει σαν γραμματόσημο. Και για το τέλος σου άφησα τη Φώφη. Αχ, τί καλή η κυρία Φώφη. Πολύ τη συμπάθησα. Κι ήταν τόσο ωραία ντυμένη. Σαν τον καμαρώτο στη γραμμή Πάτρα-Κεφαλλονιά, που με είχε κεράσει πέρσι το καλοκαίρι μια κουρού κι ένα μίλκο.

Τώρα αν με ρωτήσεις τί είπαν, δεν έχω να σου πω πολλά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είπαν τίποτα. Ο Αλέξης έλεγε στον Μεϊμαράκη «εσείς φταίτε, τα κάνατε σαν τα μούτρα σας 40 χρόνια τώρα», ο Μεϊμαράκης απαντούσε «όχι εσείς τα κάνατε σαν τα μούτρα σας, 7 μήνες τώρα», και γενικά αυτοί οι δύο μου θύμισαν τον μπαμπά μου και τη μαμά μου όταν τσακώνονται για το ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια, τα οποία παρεπιπτόντως τα κατεβάζω πάντα εγώ. Από την άλλη, ο κύριος του ΚΚΕ, που ξεχνάω το όνομά του, έλεγε συνέχεια τη λέξη «λυκοσυμμαχίες» κι εγώ σκιαζόμουνα μ’ αυτόν τον λύκο. Ο Θοδωράκης πάλι κι αυτός όλο μίλαγε αλλά δεν καταλάβαινα Χριστό, η μία στις δυο λέξεις του Λαζάνη ήταν «μνημόνιο» κι η Φώφη την είχε δει Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, που τον βλέπω στο Ελένη και πολύ τον συμπαθώ, γιατί έλεγε για χρυσά βατόμουρα και τρενάκια του τρόμου.

Βασικά άγιε μου Βασίλη κι αν με ρωτάς, το ντιμπέιτ ήταν σαν την γιορτή της 25ης Μαρτίου στο σχολείο, όπου ο κάθε μαθητής λέει κι από ένα ποίημα. Περίμενα πότε θα ακουστεί η δασκάλα μου η κυρία Αγοραστού να φωνάζει από το καμαρίνι, «Μεϊμαράκη, πιο ψηλά το μικρόφωνο παιδί μου», «Τσίπρα, ανέβασε το σώβρακο, βγαίνεις», «Γεννηματά, μην ποζάρεις στον φωτογράφο, τον Κολοκοτρώνη κοίτα», «Κουτσούμπα (τώρα τον θυμήθηκα αυτόν του ΚΚΕ), σταμάτα να τραγουδάς Θηβαίο, δεν είσαι στο φεστιβάλ της ΚΝΕ», «Λαζάνη, μην γράφεις στον πίνακα Σκίζω μνημόνια», «Καμμένε, άσε κάτω τα κοκκάκια παιδί μου». Και βασικά απ’ αυτό το ντιμπέιτ εγώ άλλο πράγμα ήθελα. Αφενός να ρίξει κανένα μπουνίδι ο Μεϊμαράκης, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε, κι αφετέρου κάθε πολιτικός αρχηγός να μιλήσει για το πρόγραμμα του κόμματός του. Που χίλιες φορές να μιλάγε για το πρόγραμμα του MEGA, καλύτερα θα τα ‘λεγε. Βασικά υποψιάζομαι, και μην το πεις πουθενά, πως κανένας δεν έχει πρόγραμμα. Κι ότι ζούμε από τύχη.

Γι’ αυτό σου λέω Άγιε μου Βασίλη, υπέφερα με το ντιμπέιτ. Απ’ όσο είδα δηλαδή, γιατί εκεί που λέγανε για την παιδεία, τον ψιλοπήρα λίγο. Ευτυχώς πάνω στο δίωρο, έγινε η μηλόπιτα, τάισα τον αδερφό μου, αυτός ξέρασε, κι έτσι χαρούμενοι πήγαμε για ύπνο. Γύρω στη μία άκουσα τον μπαμπά μου να λέει στη μαμά μου: «Και τί κατάλαβες με το ντιμπέιτ; Πες μου τί κατάλαβες; Καλύτερα θα περνάγαμε μέσα. Αλλά εσύ για να αποφύγεις το κοκό, μέχρι και τον αγώνα Αλμπινολέφε-Πολοκβάνε Σίτι, θα κάτσεις να δεις». Η μαμά μου δεν απάντησε. Όμως είμαι σίγουρη ότι το βράδυ ονειρεύτηκε τον Σρόιτερ με μαγιώ και δίχαλο, να της τραγουδάει το «μη μου μιλάς για καλοκαίρια, για ακρογιαλιές και αστέρια, πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ’ αγαπάς».

Περιμένω λοιπόν, Άγιε Βασίλη να διαβάσεις το γράμμα μου, να σταματήσουν τα ντιμπέιτ από τις τηλεοράσεις, κι εσύ να μου φέρεις μια πλάσμα 32 ιντσών για να βλέπω Nickelodeon. Άντε και κανέναν Παπακαλιάτη στις επαναλήψεις.

Με πολλή αγάπη,
Η φίλη σου πια
Μαιρούλα, μαθήτρια τρίτης δημοτικού

κείμενο: Βάσω Χόντου

Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close