alternative action, alternative thinking

Διασκέδαση στα χρόνια της χολέρας (Ή αλλιώς της φυλακής τα σίδερα) | Think

1.24K 0

Έχει ριζώσει βαθιά μέσα μου η πεποίθηση πως η ικανότητα του ανθρώπου ξεπερνά την φαντασία του. Μιλάω για έναν πραγματικό εθισμό στο DNA του, στο να προσπαθεί να λύνει όλα (υπό συνθήκες) τα προβλήματα που θα βρεθούν στον δρόμο του. Απαραίτητη προϋπόθεση ασφαλώς η σοβαρή ενασχόληση, ο εντοπισμός της πηγής του κακού και η σωστή ιεράρχηση στην περίπτωση πληθυντικού αριθμού των προβλημάτων.

Άψογη η silver lining εισαγωγή μου, αλλά δεν δίνω συνέντευξη για δουλεία και ο καιρός γαρ εγγύς για να περάσουμε στο παρασύνθημα. Όχι πολλά βράδια πριν, αποφασίσαμε να εγκαινιάσουμε για την φετινή καλοκαιρινή σεζόν, το περσινό μας στέκι, Ικτίνου με Ζεύξιδος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για μία μπύρα χαλαρή πριν επιστρέψουμε σπίτι. Ο κόσμος αρκετός για μέρα καθημερινή, πρόσωπα χαμογελαστά τριγύρω και πρόβλημα κανένα. Ώσπου στον χώρο κατέφθασε μια ομάδα κρατικών οργάνων επιβολής του νόμου (μπάτσοι) και άρχισαν να ζητούν ταυτότητες. Έχοντας σταματήσει να κουβαλάω άσκοπα την δικιά μου από τότε που το δεκατετράχρονο πιτσιρίκι στην φωτογραφία άρχισε να μοιάζει περισσότερο στον Χάιμε Παλίγιο παρά σε εμένα, μου ζητήθηκε να τους ακολουθήσω στο τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων. Στο πλάι μου 50-60 άτομα που πιθανόν και αυτοί στα νιάτα τους να έφερναν σε λοιπούς χαρακτήρες του “Καρουζέλ” και δεν είχαν τις ταυτότητες τους.

Ειλικρινά, τα γουρούν…ε οι αστυνόμοι εννοώ, ήταν τόσο ευγενικοί που αρκετά ευδιάκριτα έβλεπες την αμηχανία στα πρόσωπα τους καθώς ούτε οι ίδιοι διαπίστωναν κάποιο νόημα στην παράσταση στην οποία συμμετείχαν. Έτσι λοιπόν βρέθηκα στο Α.Τ μαζί με τον Μπάμπη τον Σουγιά, τον Κώστα τον Γκοτζίλα, τον Πεταλούδα τον Νίκο και λοιπούς σεσημασμένους εγκληματίες. Ο αξιωματικός υπηρεσίας, αφού εξέφρασε και αυτός με την σειρά του την απορία του, σε τι αποσκοπούσε η παρουσία μας εκεί, μας κράτησε καμιά ωρίτσα (παραέξω λέμε πως φύγαμε ξημερώματα) και μας άφησε να ακούσουμε το γλυκό κελάηδημα της ελευθερίας. Τζάμπα λοιπόν η επιχείρηση-σκούπα στο συνδικάτο του εγκλήματος, Ικτίνου με Ζεύξιδος γωνία…

Σε μία πόλη όπου το λιμάνι της φυτοζωεί, τα έργα του μετρό έχουν περισσότερες πιθανότητες να χρησιμοποιηθούν για reunion των παιδιών της μάνας raver, σε κάποιο δημοτικό κάνουν μάθημα στην αυλή γιατί ξεκολλάνε τζαμαρίες και στις οποίας την θάλασσα είδα τις προάλλες να επιπλέει ένα καπάκι τουαλέτας(!), το πρόβλημα που κέρδισε στο φώτο φίνις είναι το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι στην καρδιά της.

Ξεχάσαμε να αναφέρουμε πως πρωί της ίδια ημέρας είχε λάβει χώρα μια έκρηξη σε τοπικά και όχι μόνο site σχετικά με τις διαμαρτυρίες περιοίκων και καταστηματαρχών. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως υπάρχει θέμα παραβατικότητας και σίγουρα μια μερίδα κόσμου, δικαιολογημένα παραπονιέται για τις ώρες κοινής ησυχίας. Αλλά το να παρουσιάζονται όσοι επιλέγουν το εξής σημείο για να αράξουν ως ορδές εξαγριωμένων Ούρουκ-Χάι σε μια ξέφρενη πορεία προς την κατάκτηση της Μέσης Γης, ε είναι ολίγον υπερβολικό. Για το γεγονός πάλι ότι το πρωί, για να διασχίσεις τους δρόμους πρέπει να κατέχεις ιδιαίτερες ικανότητες στο παρκούρ λόγω των τραπεζοκαθισμάτων, ούτε λόγος. Ίσως για αυτό τα βράδια μένουν άδεια. What goes around, comes around…

Έτσι λοιπόν στις μέρες, απ’ ότι φαίνεται, αν θέλει να βγει κάποιος έξω και δεν έχει τη διάθεση να πολεμήσει για την εδαφική του ακεραιότητα που δύσκολα θα ξεπεράσει στη διάρκεια της βραδιάς τα 0,25 cm2, σε κάποιον κλειστό χώρο, πίνοντας παράλληλα υγρά σκουπίδια, οι επιλογές του περιορίζονται σημαντικά. Για την καγκουροκυριλέ αισθητική και την κουλτούρα του “γ@…μαι και δείχνομαι” που έχει επικρατήσει κατά κόρον στη νυχτερινή ζωή, δεν αξίζει να πατήσουμε ούτε ένα space παραπάνω στο πληκτρολόγιο.

Παράλληλα, ενώ η Θεσσαλονίκη έχει όλες εκείνες τις προοπτικές που μπορούν να την κάνουν Βαρκελώνη των Βαλκανίων (φιλόδοξο μεν-ακατόρθωτο δε) αυτή προτίμησε να είναι απλώς η συμπρωτεύουσα στην Ελλάδα, σε μία μόνιμη υποσυνείδητη σύγκριση με την Αθήνα. Σε μία χώρα όμως που λίγο πριν τις πανελλήνιες, μοιράζονται στυλό αγιασμένα και την πιο καλή πολιτική ανάλυση τείνει να την κάνει ο (συμπαθέστατα κατά τ’ άλλα) Νίκος Αλέφαντος, οι απαιτήσεις δυστυχώς είναι χαμηλοτάβανες.

Στην περίπτωση που έχεις να αντιμετωπίσεις περισσότερα από ένα προβλήματα, καλό είναι να κάνεις μια καταμέτρηση δυνάμεων. Να μην αφιερώσεις δηλαδή περισσότερη ενέργεια απ’ότι χρειάζεται σε ένα θέμα ελάσσονος σημασίας, απλά για να δείξεις στον εαυτό σου ή και στους άλλους ότι είσαι χρήσιμος και δραστήριος. Έτσι απλά δίνεις περισσότερο χρόνο και χώρο στα αληθινά σημαντικά ζητήματα. Όσο για την Θεσσαλονίκη; Έτσι την αγαπάμε, έτσι την μισούμε..

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DART Το cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων. Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close