alternative action, alternative thinking

«Χιονοστιβάδα» | Think

627 0

Της Ευγενίας Χορού ●

– «Έ Τζέν»!
Ένα χέρι με ταρακουνάει απαλά στον ώμο. Τα μάτια μου εστιάζουν μα πάλι σαν φακός μηχανής που είχε απορρυθμιστεί.
– «Έ, τί;» , γυρνάω και λέω στον Νίκ σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
– «Τι φάση; Πού κοιτάς;» , με ρωτάει γέρνοντας προς τα μπρός και κοιτώντας με προσπαθώντας να καταλάβει.
– «Α, τίποτα συγκεκριμένο. Το κάνω συχνά αυτό. Σε άκυρες φάσεις,. Απλά κοιτάω το κενό και σκάνε ένα εκατομμύριο σκέψεις και ξεχνιέμαι!» , του λέω περιμένοντας να ακούσω το δούλεμα της ζωής μου.
– «Α, χιονοστιβάδα!» , μου λέει και επιστρέφει στην αρχική χαλαρή στάση του στην καρέκλα.
– Ε;
– «Χιονοστιβάδα. Έτσι λέγεται αυτό που παθαίνεις, αυτό που κάνεις,» είπε δαγκώνοντας το καλαμάκι του φραπέ. «Όπως η χιονοστιβάδα που ξεκινάει σιγά-σιγά και παίρνει φόρα και παρασύρει κι’ άλλο χιόνι και διογκώνεται, έτσι και οι σκέψεις σου ξεκινούν από κάτι άσχετο, μικρό και στο τέλος καταλήγεις να λύνεις το Μακεδονικό στο μυαλό σου.»

Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μου είχε δώσει μια «ορολογία» για αυτή μου τη συνήθεια. Ίσως γιατί όσες φορές και εάν είχα αναρωτηθεί για ποιό λόγο το παθαίνω αυτό, κατακλυζόμουν και παρασυρόμουν από άλλες σκέψεις, που στο τέλος ξεχνούσα γιατί έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει.

Είναι κάτι που λογικά πολλοί άνθρωποι το παθαίνουν. Έχω δει αρκετό κόσμο με το «βλέμμα της χιονοστιβάδας». Τα μάτια εστιασμένα σε ένα σημείο, σαν υπνωτισμένα, το κορμί κόκαλο και σε κάθε ανάσα η κόρη του ματιού να συστέλλεται και να διαστέλλεται σαν συγχρονίζονται σε απόλυτη αρμονία. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να περιέχει αυτή η χιονοστιβάδα. Με τι άσχετες μεταξύ τους σκέψεις να υπερφορτώνει άραγε κανείς το μυαλό του;

Εάν μπορούσαμε να καταγράψουμε τις σκέψεις αυτές, εγώ φαντάζομαι τις δικές μου σαν τη γραφή του Κέρουακ. Ο τύπος απλά καθόταν να γράψει και έγραφε, έγραφε, έγραφε και ας μην έβγαζαν νόημα όλα αυτά που έβαζε στο χαρτί. Απλά έφτυνε τις σκέψεις του και δεν άφηνε τίποτα να του διακόψει τον ειρμό. Ούτε σημεία στίξης, ούτε παράγραφοι, καμία νόρμα που θα μπορούσε έστω και στο ελάχιστο να τον επαναφέρει και να τον κάνει να γράψει συνειδητά. Γι’ αυτό και άλλωστε είναι ένας συγγραφέας που λίγοι κατανοούν. Λίγοι μπορούν να σταθούν ακλόνητοι μέσα σ’ αυτόν τον τυφώνα σκέψεων δίχως να συνθλιφθούν. Αυτό το καταραμένο “On the road” πόσες φορές το είχω πιάσει στα χέρια μου και πόσες φορές το είχα παρατήσει.

Τώρα διαβάζω το “The Sun also rises” του Χεμινγουέι. Σκέφτηκα πώς ίσως αν διαβάσω κάτι σχετικά με τη ζωή κάποιου που πέρασε άσχημα να αισθανθώ καλύτερα για τη δική μου. Να μου πείς «Σιγά μωρή που περνάς άσχημα και εσύ, τι να πουν και άλλοι;»

– « Δίκιο έχεις αλλά καμιά φορά όταν κάθεσαι πολύ μόνος, διογκώνεις τα πράγματα μέσα σου. Σαν τη σκιά ένα πράγμα, που ανάλογα τη θέση σου μπορεί να φαντάζει πελώρια!»
– «Μπα, και για πες, τι είναι αυτό που σου κίνησε την όρεξη για κλάψα;»
– «Να σήμερα είναι 13 Σεπτέμβρη και βρέχει. Έτσι ήταν και πέρυσι. Έβρεχε και στο Tattoo Convention έβρεχε και στο γάμο της Μαρίας. Α! Το πιστεύεις ότι έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που παντρεύτηκε η Μαρία; Σαν χθες μου φαίνεται. Ή σαν πολύ μακριά, δεν είμαι πολύ σίγουρη.»
– «Πλάκα κάνεις; Εδώ θα χάσουμε εκλογές για 4η φορά μέσα σ’ ενάμιση χρόνο! Αν είναι δυνατόν ρε φίλε! Πάλι εκλογές! Όχι ότι ψήφιζα δηλαδή, αλλά είναι αλλιώς η φάση όταν παρακολουθείς τα πολιτικά. Αχ, θυμάσαι τότε που ήμασταν σπίτι της γιαγιάς του Φώτη μ στους άλλους και πίναμε μπύρες και τρώγαμε πίτσες και βλέπαμε εκλογές; Πότε ήταν, πριν κανά 2-3 χρόνια;»
– «Κάτσε, πότε είχαμε καταλήψεις;»
– «Πωωω, καταλήψεις. Μαλάκα τότε ήμασταν τρίτο έτος! 3ο! Το νοείσαι; Και τώρα έχεις τελειώσει μεταπτυχιακό και τα ξύνεις!»
– «Έ όχι και τα ξύνω! 4 μήνες τώρα, ξυπνάω, στέλνω 10 βιογραφικά την ημέρα. Αυτή είναι η δουλειά μου. Το κέρατό μου..»
– «Ρε, θα καταφέρουμε να πάμε πίσω; Έστω κοντά, ξες…»
– « Δεν ξέρω. Πρέπει. Δεν πρέπει, αλλά καταλαβαίνεις πώς το εννοώ. Νιώθω ότι λείπω από πολλά. Μιλούσα με τον άλλο σήμερα και με είπε ότι ο ένας παντρεύτηκες, ο άλλος πήρε γατί, ο τάδε έτσι, ο κείθε αλλιώς. Και έχω και τον Τσίπρα να κάνει εκλογές και εγώ κάθομαι και βλέπω τους Μοντρεαλέζους να κάνουν πορείες για λιτότητα ρε φίλε. Οι Καναδοί ρε φίλε, λιτότητα, θα μας τρελάνουν!»
– «Έλα ξεκόλλα, αφού ξες ότι έτσι είναι. Μαλάκα συνειδητοποιείς ότι πέρασαν δύο μήνες από το δημοψήφισμα; Έχουμε Σεπτέμβρη. Θυμάσαι τι γινόταν πέρυσι τέτοια εποχή;»
– « Φυσικά και θυμάμαι. Είναι αυτή η γελοία η άριστη μνήμη μου που δεν μ’ αφήνει να κοιμηθώ και σκάνε αναμνήσεις μέχρι και ηλίθια ερωτήματα τύπου «άραγε οι πιγκουίνοι έχουν γόνατα;» »
– «Έχουν.»
– «Φίλε πώς περνάνε τα χρόνια;»
– «Άμα κάτσεις και το σκεφτείς ζήτω που καήκαμε. Άμα κλείσεις τα μάτια και προσπαθήσεις να το σκεφτείς θα νιώθεις ότι πνίγεσαι.»
– «[…] Κλείνεις τα μάτια και σε καταπίνει η γηηηη.»
– «Γιορτή, κομματάρα. Το αγαπημένο της Πετ.»
-« Φίλε, θυμάσαι εκείνα τα τσίπουρα στη Φάκα, με τους γίγαντες και τη φέτα;»
– «Πωωω! Καλά, επικές στιγμές. Γιατί τα Χριστούγεννα με το κρασί και τα συκωτάκια; Και τις απαράδεκτες πάστες;»
– «Πώς το λέγανε εκείνο το πουλόβερ του Τζόνι από το στρατό που φορούσες εκείνη τη μέρα;»
– «Ούτε καν θυμάμαι. Όσες φορές και αν μου το πεί, το ξεχνάω.»
– «Τώρα που είπες πουλόβερ, πρέπει να βγάλεις και τα ζεστά. Ξεκίνησαν τα κρύα.»
– «Γαμώ την ξενιτιά μου γαμώ.»
– «Έλα σκάσε, και ο Ρίτος έφυγε.»
– « Δεν είναι το ίδιο! Ο Ρίτος πήγε Ολλανδία. Και έχει κάνει ήδη φίλους! Πίνουν Heineken με δυο ευρώ. Εμείς εδώ δεν μπορούμε να πιούμε μπύρα στο δρόμο.»
-«Καλά, άστο! Θυμάσαι εκείνο το ωραίο άραγμα στη Ροτόντα μετά τη θεατρική; Με τις Βεργίνες; Ποιος τραγουδούσε το «Μαραμένα τα γιούλα κι’οι βιόλες;»»
– « Ο Θανάσης.»
– «Τι να κάνει ο καλούλης;»
– «Ξέρω γώ; Έχουμε χαθεί. Βασικά συνειδητοποιώ ότι έχω χαθεί με πολύ κόσμο. Σήμερα βασικά άρχισα να το συνειδητοποιώ..»
– « Έλα ρεε..»
-« Έ μα ναι! Είναι σήμερα σαν να το είδα από άλλη οπτική. Και το συνέδεσα με τη βροχή, και το convention και το γάμο της Μαρίας και συνειδητοποίησα πάλι πόσο καιρό λείπω.»
– «Ε, δεν θα πάρεις τη Ρούλα για το βιογραφικό;»
– «Ε;»
– «Δουλειά ρε, γι ’αυτό δεν έκατσες μπροστά από τον υπολογιστή;»
– «Α ναι!»
– « Πόση ώρα γράφω;»
– «Κανά μισάωρο τώρα.»
– «Αι καλά.»
– «Και γιατί ξεκίνησα να γράφω για την χιονοστιβάδα και γιατί κατέληξα να κάνω διάλογο με τον εαυτό μου;»

Γιατί κάπως έτσι ξεκινάει κάθε φορά η χιονοστιβάδα σου.

Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close