alternative action, alternative thinking

Το χαμόγελο της φυγής σε τόπους «ειρηνικούς» | Think

680 0

Της Νέλλης Στεντούμη

Σε μία εποχή που το… «απολιτίκ» έχει δαιμονοποιηθεί και την ίδια στιγμή οποιοσδήποτε επιλέγει να βλέπει λίγο παραπέρα από τη μαυρίλα της καθημερινότητας επικρίνεται ως αναίσθητος, ανεπίκαιρος, ονειροβάτης,  έρχονται κάποιες εικόνες που πολύ απλά σβήνουν κάθε έννοια πολιτικής τοποθέτησης.

Όχι μόνο επειδή συγκρούονται βίαια με κάτι που εγώ ονομάζω «κοινό αίσθημα ανθρωπιάς», αλλά επειδή αποτυπώνουν με τρόπο κατάφωρο το πραγματικό πρόσωπο του πόνου. Άνθρωποι αποδιωγμένοι από τους εμπόλεμους τόπους τους, χωρίς πατρίδα, χωρίς στέγη για τα όνειρα τα δικά τους και των παιδιών τους, άνθρωποι που στριμώχνονται σε φίλια κι εχθρικά σύνορα, επιβιώνουν στοιβαγμένοι κατά εκατοντάδες σε ψαρόβαρκες που πλέουν στη Μεσόγειο, έχοντας ξεκινήσει ένα ταξίδι με προορισμό έναν λιγότερο εχθρικό τόπο. Κι ανάμεσά τους βρέφη, μικρά παιδιά, έγκυες γυναίκες, άρρωστοι, ηλικιωμένοι.

Είναι, ωστόσο, τόσο φλύαρο να προσπαθώ να περιγράψω με λόγια ένα πρόβλημα τέτοιου μεγέθους, σε μία προσπάθεια να προκαλέσω το κοινό αίσθημα. Γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται άλλη πρόκληση το κοινό αίσθημα. Οι τηλεοπτικές οθόνες έχουν κατακλυστεί από εικόνες στα ελληνικά λιμάνια, στα ελληνοσκοπιανά σύνορα, από συγκρούσεις κι επεισόδια μεταξύ των εξαντλημένων προσφύγων και των δυνάμεων ασφαλείας, από εικόνες διακινητών, που πουλάνε «χρυσή» την ελπίδα φυγής σ’ έναν ειρηνικό τόπο. Το φετινό καλοκαίρι το προσφυγικό πρόβλημα μπήκε στην… ημερήσια διάταξη όχι μόνο των μίντια, αλλά και του καθενός από εμάς. Είναι άλλωστε ένα πρόβλημα, το οποίο, αν και υπερβαίνει τα ελληνικά – και τα ευρωπαϊκά ακόμα- σύνορα και καθιστά τις εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις ανεπίκαιρες, αποτελεί, αν μη τι άλλο, κορυφαίο προϊόν προεκλογικής εκμετάλλευσης.

Λένε ότι ο καθένας βλέπει με τα «δικά του» μάτια. Αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς βλέπουν τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από τις στοίβες ανθρώπων στα λιμάνια και τις ουρές στα σύνορα. Πίσω απ’ αυτά τα πρόσωπα είμαι σίγουρη ότι κρύβονται πολλές σπαρακτικές ιστορίες. Δεν χρειάστηκε καν να παρακολουθήσω τη συντονισμένη επιχείρηση διακαναλικής ευσπλαχνίας για να το διαπιστώσω.

Εκτός όμως από σπαραγμό, βλέπω αγκαλιές, βλέπω χαμόγελα, πρόσωπα γεμάτα ελπίδα, που κουβαλούν ίσως μία άγνοια κινδύνου ξένη προς εμάς, τους «πολιτισμένους» και «προστατευμένους» δυτικούς.

Βλέπω εικόνες που δε μπορώ να περιγράψω, όπως αδυνατώ εξίσου να περιγράψω τα συναισθήματα που μου προκαλούν. Προτιμώ λοιπόν να αφήσω τις εικόνες του Νίκου Χριστοφάκη να μιλήσουν αντί για εμένα.

Ίσως τελικά ο καθένας να βλέπει με τα δικά του μάτια, ανάλογα με τη θέση από την οποία κοιτάζει. Εμένα μ’ αρέσει να βλέπω τις αγκαλιές, τα χαμόγελα και την ολοζώντανη ελπίδα στα ταλαιπωρημένα πρόσωπα των προσφύγων. Δυστυχώς όμως είμαι αναγκασμένη να τα βλέπω όλα.

 

κείμενο: Νέλλη Στεντούμη

Φωτογραφίες: Νίκος Χριστοφάκης

 Βρείτε το Alternactive στο Facebook, Twitter και στο Instagram.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close