alternative action, alternative thinking

Η αναμονή των προσφύγων στην Ελλάδα, μέσα από τα μάτια του Taher | Stories

347 0

Της Δώρας Βαγγή ●

«Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι θετικά. Αλλά ξέρεις… έχω κουραστεί. Τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο».
Ο Taher είναι ένας από όλους «αυτούς». Αυτούς τους 62,401 αιτούντες άσυλο που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην Ελλάδα. Αυτούς που ζουν σε δύσκολες συνθήκες και πρέπει να περιμένουν σε ένα ατελείωτο κενό, το οποίο επιτείνει το άγχος και την ταλαιπωρία που βιώνουν από τότε που εγκατέλειψαν τα σπίτια και τις ζωές τους. Αυτούς που έχουν καταγραφεί από την Υπηρεσία Ασύλου, αλλά πρέπει να περιμένουν για να εξεταστεί το αίτημά τους, και αυτούς που έχουν το δικαίωμα να εργαστούν στην Ελλάδα αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσουν εκτός από το υψηλό επίπεδο ανεργίας που πλήττει τη χώρα και το γλωσσικό εμπόδιο.

Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, ήξερα ότι πρόκειται για έναν ταλαντούχο και αποφασισμένο να πάρει τη ζωή στα χέρια του, νεαρό. Η θετική του ενέργεια έκανε την όποια αμηχανία της πρώτης μας συνάντησης να εξαφανιστεί μέσα σε μία στιγμή. Ωστόσο, σήμερα, τη δεύτερη φορά που τον συνάντησα, κάτι έλειπε από το φωτεινό πρόσωπό του. Στο ζεστό καλωσόρισμά μου, απάντησε μέ ένα ειλικρινές αλλά προβληματισμένο χαμόγελο «Καλά είμαι. Ε ξέρεις… όχι πολύ καλά αλλά καλά».

Ο Taher είναι από το Χαλέπι της Συρίας και έφτασε στην Ελλάδα περίπου ένα χρόνο πριν. Έχει σπουδάσει Οικονομικά και Μάρκετινκ αλλά το πάθος του για τη μαγειρική τον κέρδισε και έγινε ένας πετυχημένος σεφ! Η οικογένειά του είναι ακόμα στο Χαλέπι. «Είναι ασφαλείς για την ώρα» με καθησυχάζει. «Έχω την δυνατότητα να τους φέρω εδώ στην Ελλάδα γιατί τα αδέρφια μου είναι κάτω από 18 χρονών, αλλά δεν μπορώ. Τι θα κάνουν εδώ; Είμαι υπεύθυνος για εκείνους. Αν φύγουν από το σπίτι μας κάποιος άλλος θα το πάρει και μετά δεν θα έχουμε πραγματικά τίποτα. Θα χάσουμε τα πάντα. Πρέπει να βρω μία δουλειά πρώτα. Αν δεν μπορώ να τους στηρίξω, γιατί να τους φέρω εδώ; Ναι ξέρω, είναι επικίνδυνα εκεί αλλά και εδώ είναι δύσκολα».

Στην αρχή είχε κάνει αίτηση για μετέγκατασταση αλλά το αίτημα του απορρίφθηκε και πέρασε μία πολύ δύσκολη περίοδο, όπως μου εξομολογείται. Άρχισε να χάνει την ελπίδα του για ένα καλύτερο μέλλον. «Δεν γνωρίζω πως αποφασίζουν ποιος θα φύγει και ποιος όχι. Πήραν κάποιους και απέρριψαν κάποιους άλλους που έχουν κοινά στοιχεία. Είναι σαν να είναι τυχαία η επιλογή. Στην αρχή απελπίστηκα…ένιωσα πολύ άσχημα, αλλά είπα εντάξει. Θα μείνω στην Ελλάδα τώρα και θα προσπαθήσω να βρω μία δουλειά. Είναι όμως σχεδόν αδύνατο».

Καθόμαστε σε ένα μικρό καφέ στο κέντρο της Αθήνας και ακριβώς δίπλα μας ένας αδέσποτος σκύλος έχει ξαπλώσει και κοιμάται. Ο Taher τον χαϊδεύει καθώς μιλάμε και δεν παίρνει το βλέμμα του από αυτόν. «Είναι πολύ δύσκολο όπως ξέρεις. Όλα τα σχέδια που κάνεις πέφτουν πάνω σε ένα τοίχο. Πρέπει να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή και είναι λες και όλοι παίζουν μαζί σου. Ό,τι βοήθεια και να έχω από οργανισμούς δεν θα κρατήσει για πάντα. Σε ένα μήνα πρέπει να φύγω από το διαμέρισμα που μένω. Τι θα γίνει μετά; Που θα πάω; Και πολλοί μου λένε -μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά στο τέλος-. Αλλά πώς, αν δεν βρω μία δουλειά; Αυτό με αγχώνει πάρα πολύ. Τι κάνω εδώ; Αλλά ξέρεις επίσης μου λένε πολλοί πως πρέπει να συνηθίσω αυτήν τη κατάσταση. Δεν μπορείς να νιώσεις ασφάλεια εδώ. Πρέπει να μάθεις να ζεις με την ιδέα ότι μέσα σε μία στιγμή μπορεί να τα χάσεις όλα και ξανά από την αρχή».

Όταν ακούω αυτά τα λόγια, προσπαθώ να τον παρηγορήσω, αλλά γνωρίζω καλά ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Όλοι έχουν ήδη βιώσει πολύ δύσκολες και τραυματικές εμπειρίες και έχουν επιβιώσει. Δεν χρειάζονται λόγια παρηγοριάς και άδειες υποσχέσεις. Είναι δυνατοί. Απλώς χρειάζονται να μάθουν πώς και πότε θα έχουν ξανά τη δυνατότητα να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Που θα μείνουν, πώς θα στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, πότε θα ολοκληρωθεί η διαδικασία της μετεγκατάστασής τους, γιατί το αίτημα τους απορρίφθηκε. Όσο περισσότερες ερωτήσεις έχουν, τόσο μεγαλύτερη ανασφάλεια νιώθουν.

«Συνεχίζω να σκέφτομαι θετικά αλλά ξέρεις έχω κουραστεί. Ίσως θα πρέπει να φύγω ξανά. Την αγαπώ την Ελλάδα αλλά η κατάσταση εδώ σε αναγκάζει να φύγεις ξανά. Οι νέοι Έλληνες φεύγουν και αυτοί. Περπατάω στη πόλη και βλέπω Έλληνες άστεγους. Αγαπώ τους Έλληνες ξέρεις. Είμαι τόσο τυχερός που έχω τόσο καλούς φίλους. Δεν είναι η χώρα που με κάνει να θέλω να νιώθω έτσι, ή οι Έλληνες. Αυτοί είναι καταπληκτικοί άνθρωποι. Η κατάσταση είναι κακή για όλους εδώ» ολοκληρώνει, και όντας και εγώ Ελληνίδα, ξέρω ότι έχει δίκιο.

Στο τέλος της συζήτησής μας τον ρωτάω για τις σκέψεις του για το 2016 που πέρασε και ελπίζω ότι θα ακούσω μεταξύ άλλων και κάτι ελπιδοφόρο. Χρειαζόμουν ένα θετικό μήνυμα για να κλείσει η κουβέντα μας.

«Το 2016 ήταν ένας πολύ δύσκολος χρόνος αλλά μου άρεσε. Μαθαίνεις πολλά, βιώνεις πολλά, περνάς από τόσο διαφορετικές και δυνατές καταστάσεις και συναισθήματα, γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους. Ξέρεις ποιο είναι το πιο αξιοθαύμαστο από όλα; Γνώρισα τόσες πολλές ευγενικές και καλές ψυχές. Ανθρώπους που αγαπούν τους άλλους ανθρώπους. Είναι το πιο δυνατό πράγμα. Αλλά ξέρεις…δυστυχώς δεν είναι αρκετό. Εύχομαι το νέο έτος να είναι καλύτερο. Για όλους όχι μόνο για μένα. Πέτυχα το στόχο μου. Ήθελα να πάω σε μία χώρα που να είμαι ασφαλής και το ταξίδι μου σταμάτησε στην Ελλάδα. Εδώ προσπαθώ, προσπαθώ, προσπαθώ και τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Ξέρεις τι μου λέει ο πατέρας μου; «Πάντα να θυμάσαι πόσο τυχερός είσαι. Εδώ (στο Χαλέπι) οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να περπατήσουν στο δρόμο, δεν έχουν νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Αν έχεις νερό να πλύνεις το πρόσωπό σου κάθε πρωί, τότε είσαι τυχερός». Αυτό μου δίνει κουράγιο. Σκέφτομαι ναι, είμαι ζωντανός, είμαι εδώ, είμαι καλά».

Εκεί ήταν. Το θετικό και ελπιδοφόρο κλείσιμο της κουβέντας μου με τον Taher είναι κρυμμένο στην ανθρωπιά και την αγάπη που βίωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του και φυσικά στο γεγονός ότι είναι ζωντανός. Αλλά γρήγορα αναρωτιέμαι… Μας είναι όντως αρκετό αυτό;

Όλοι θέλουμε να ακούσουμε κάτι θετικό, να σιγουρευτούμε ότι κάτι πάει καλύτερα. Θέλουμε να δούμε αποτελέσματα, να πούμε ότι τα πήγαμε καλά. Η Ευρώπη και όλα τα κράτη μέλη, οι Ευρωπαίοι αρχηγοί των κρατών, η ευρωπαϊκή και η τοπική κοινωνία των πολιτών και οι οργανισμοί, οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες πολίτες, όλοι τα πήγαμε καλά. Θέλουμε να έχουμε την δυνατότητα να πούμε ότι είμασταν εκεί. Ότι σταθήκαμε στο πλευρό όλων εκείνων. Αλλά όχι. Δυστυχώς ακόμα δεν έχει έρθει αυτή η στιγμή. Ο Taher είναι μόνο ένας ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που συνεχίζουν να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, σε μία αναμονή χωρίς τέλος.

Με τον πολλαπλασιασμό των συγκρούσεων σε διάφορες περιοχές παγκοσμίως, τη συνεχή εισροή προσφύγων και την ενδυνάμωση των ακροδεξιών λαϊκίστικών αισθημάτων στην Ευρώπη και παγκοσμίως, το έργο των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών θα συνεχίσει να είναι περισσότερο απαραίτητο από ποτέ τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες του κόσμου. Η CARE, χρηματοδοτούμενη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αυτήν τη περίοδο υποστηρίζει αιτούντες άσυλο, όπως ο Taher, με σκοπό να καλύψουν διάφορες έκτακτες ανάγκες τους, μέσα από προγράμματα στέγασης, οικονομικής υποστήριξης και παροχής ιατρικής και νομικής βοήθειας. Η ζωή υπό τέτοιες συνθήκες και αυτό το αίσθημα ανασφάλειας, κάνουν αυτού του είδους την υποστήριξη πιο σημαντική από ποτέ.

Ωστόσο έχουμε ακόμα, όλοι μας, μακρύ δρόμο μέχρι να μπορέσουμε να πούμε τη φράση «τα πήγαμε καλά» που ποθούμε. Οι προκλήσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι πρόσφυγες στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή τονίζουν την ανάγκη για μακροχρόνια σχέδια και έργα που θα προωθούν την πραγματική ενσωμάτωση τους.

Συνεπώς θα κλείσω, μεταφέροντας σας τη δική μου ευχή για το 2017. Εύχομαι να μπορέσουμε να πούμε δυνατά «είμαστε καλά». Εύχομαι να χτίσουμε γέφυρες μεταξύ μας και να προωθήσουμε όλοι μαζί τον ουσιαστικό σεβασμό και την αλληλοκατανόηση για το διαφορετικό. Εύχομαι να συνεχίσουμε να δείχνουμε έμπρακτα και ακόμα πιο δυνατά την υποστήριξή μας στους πρόσφυγες. Και τέλος ελπίζω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση να τηρήσει τη δέσμευσή της και να σεβαστεί τις βασικές ανθρωπιστικές αξίες και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας, ως Ευρωπαίοι πολίτες, ότι αν ποτέ θέλουμε να κάνουμε πραγματικότητα τα Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης ή έστω να πλησιάσουμε αυτό το όραμα, θα πρέπει να επενδύσουμε στους μετανάστες και τους πρόσφυγες που προέρχονται από διαφορετικές ηπείρους του κόσμου. Είτε επειδή θα συνεισφέρουν εδώ, είτε επειδή θα ανοίξουν δρόμους επικοινωνίας, συνεργασίας και ειλικρινών σχέσεων μεταξύ διάφορων Ευρωπαϊκών κρατών και των χωρών καταγωγής τους. Τα μεταναστευτικά ρεύματα όντως χρειάζονται πολιτικές διαχείρισης και σχετίζονται με θέματα ασφάλειας, αλλά δεν είναι ούτε το βασικό πρόβλημα ούτε η διασπαστική δύναμη μέσα σε μία κοινωνία. Όπως είπε και ο Taher «Δεν είναι οι άνθρωποι το πρόβλημα. Έχω γνωρίσει τόσους ευγενικούς ανθρώπους που με αγάπησαν και με βοήθησαν. Είναι τα συστήματα».

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close