alternative action, alternative thinking

«Μέσα από τα Μάτια της» | Η ιστορία της R.J.,13 ετών από το Αφγανιστάν

678 0

Photo Credits: R.J./CARE 

«Είμαι κι εγώ μία Χαζάρα. Είμαστε μειονότητα στο Αφγανιστάν. Όταν η περιοχή μας, Μαϊντάν Ουαρντάκ, έγινε στόχος επιθέσεων, οι γονείς μου αποφάσισαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς μαζί με εμένα και τα αδέρφια μου. Στην αρχή πήγαμε στο Ιράν αλλά σύντομα καταλάβαμε ότι δεν θα είχαμε την ασφάλεια που αναζητούσαμε ούτε εκεί. Συνεχίσαμε το ταξίδι μας και τελικά φτάσαμε στην Ελλάδα. Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε. Ελπίζουμε ότι κάποια μέρα θα καταφέρουμε να πάμε στη Σουηδία που βρίσκεται ο αδερφός μας. Μέχρι τότε θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε σχολείο εδώ στην Αθήνα και θα περνάμε την ημέρα μας όπως τώρα, στη Μέλισσα, μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια».

Η Σάρα και η αδερφή της παρακολουθούν διάφορα μαθήματα και συμμετέχουν σε δραστηριότητες στο Δίκτυο Μέλισσα στην Αθήνα, ένα μοναδικό μέρος για γυναίκες και κορίτσια, πρόσφυγες και μετανάστριες. Η οικογένεια περιμένει να εξεταστεί το αίτημα τους για οικογενειακή επανένωση στη Σουηδία, ώστε να βρουν τον αδερφό τους που βρίσκεται εκεί.

Ένα Ιερό Καταφύγιο

Εκκλησία. Μία γνώριμη λέξη. Για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα ακούω συνεχώς για αυτό το μέρος. Συχνά περνάω περνώ απέξω καθώς περπατώ στους δρόμους της Αθήνας. Πάντα ήθελα να μπω μέσα αλλά πάντα κάτι με σταματούσε. Πίστευα ότι δεν ανήκω εκεί και ότι ίσως να υπάρχει κάποιος που δεν θα με αφήσει, αν μπω μέσα.

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2016, η δασκάλα μας στο σχολείο είπε στη τάξη: «Αύριο το σχολείο μας θα επισκεφτεί την εκκλησία της γειτονιάς. Ποιος θέλει να έρθει;» Κοιτούσα αμήχανα τα υπόλοιπα παιδιά. Υπέθεσα ότι θα απευθύνεται μόνο σε εκείνους που είναι Χριστιανοί. Κάτι με κρατούσε από το να δώσω το όνομα μου. Η δασκάλα μου μάλλον κατάλαβε ότι ήθελα να πάω, με κοιτούσε για μερικά δευτερόλεπτα αμίλητη, περιμένοντας με να μιλήσω. Δεν μίλησα. Ένιωθα αμήχανα. Κατέβασα το βλέμμα μου και έκανα ότι γράφω κάτι στο τετράδιό μου. «Σάρα!». Με έβγαλε απότομα από τις σκέψεις μου.
«Θα ήθελες να έρθεις;»
«Γιατί; Μπορώ;»
«Ναι φυσικά και μπορείς, αν και εφόσον θέλεις».
«Ναι αλλά δεν ανήκω εκεί».
«Καταλαβαίνω τι εννοείς αλλά και πάλι, αν θες, μπορείς να έρθεις».

Αμέσως έδωσα το όνομα μου με ενθουσιασμό. Θα μπορούσα επιτέλους να μπω μέσα σε μία ελληνική εκκλησία για πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι. Την επόμενη μέρα, ξύπνησα νωρίς και έφαγα το πρωινό μου βιαστικά. Έτρεξα στη στάση του λεωφορείου, όμως δεν το πρόλαβα. Έμεινα εκεί και περίμενα με ανυπομονησία το επόμενο.

Δυστυχώς μέχρι να φτάσω στο σχολείο όλοι είχαν φύγει ήδη για την εκκλησία. Εκνευρίστηκα. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη και τελικά δεν έφτασα στην ώρα μου. Γύρισα σπίτι και σκεφτόμουν συνεχώς ότι μάλλον δεν ήταν γραφτό.

Μερικούς μήνες αργότερα, τα κατάφερα.
Ήταν Πάσχα, κι όταν η δασκάλα μας έκανε την ίδια ερώτηση έδωσα πάλι το όνομα μου χωρίς να το πολυσκεφτώ αυτή τη φορά.

Μπήκα μέσα κι άρχισα να παρατηρώ τον χώρο. Πολλά κεριά. Μια ηλικιωμένη κυρία φορούσε μία μαντήλα στο κεφάλι. Έμοιαζε με τη δική μου μαντήλα. Το φως έμπαινε μέσα στο χώρο από πολλά χρωματιστά παράθυρα. Πολλές εικόνες στόλιζαν τους τοίχους, ακόμα και το ταβάνι. Ένας ηλικιωμένος κύριος που φορούσε ένα μακρύ μωβ ρούχο είχε γυρισμένη τη πλάτη του σε εμάς και τραγουδούσε. Έμοιαζε σαν προσευχή. Μόλις γύρισε προς το μέρος μας είδα ότι κρατούσε κάτι που έβγαζε λευκό καπνό. Τραγουδούσε και το κουνούσε ρυθμικά προς το μέρος μας.

Κοίταξα το πρόσωπό του. Ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία και είχε μακρύ λευκό μούσι. Με κοίταξε κι εκείνος κατάματα. Ίσως να σκέφτηκε ότι ήμουν περίεργη. Όπως ήταν και εκείνος για μένα λίγο περίεργος. Ένιωθα όπως την πρώτη φορά που πήγα με τους γονείς μου στο Τζαμί. Τώρα ξέρω. Οι εκκλησίες και τα Τζαμιά έχουν πολλά κοινά. Και στους δύο χώρους μπορείς να μιλήσεις στον Θεό σου και Εκείνος θα ακούσει την καρδιά σου και θα σε κάνει να νιώσεις ηρεμία και ασφάλεια.

Η ιστορία αυτή είναι μέρος του φωτογραφικού πρότζεκτ «Μέσα από τα Mάτια της» που πραγματοποίησε η CARE International σε συνεργασία με το Δίκτυο Μέλισσα. Πέντε κοπέλες από το Αφγανιστάν μοιράστηκαν τη μοναδική προσωπική τους ματιά για τη ζωή στην Ελλάδα μέσα από τις φωτογραφίες και τα κείμενά τους. Τα ονόματα των συμμετεχόντων έχουν αλλάξει για λόγους προστασίας. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο [email protected] Η CARE International, με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποστηρίζει πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα με προγράμματα στέγασης, χρηματικής βοήθειας και κοινωνικής ένταξης.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close