alternative action, alternative thinking

LOCAS BOTAS | Trekking στην Ελβετία!

3.8K 0

Του Γιώργου Σπυράκη ●

Η Ελβετία γεμίζει ορειβατικά μποτάκια και μια τρελή παρέα είναι αποφασισμένη να κατακτήσει κορυφές, διάσελα, μονοπάτια, vie ferrate και μοναδικές εμπειρίες που κρύβονται γύρω απ’ τα βουνά και τις λίμνες του Interlaken.

Τα ορειβατικά σακίδια ετοιμάζονται, οι προμήθειες έχουν επιλεγεί, ο εξοπλισμός ξεχειλίζει απ’ τις θήκες και απομένουν τόσα χαμόγελα όσες και οι διαδρομές.

Είκοσι τέσσερις ορειβάτες θα ταξιδέψουν οδικώς από Αθήνα για Πάτρα και για τις επόμενες ώρες –μέχρι το καράβι να φτάσει στην Ancona– θα έχουν όλον τον χρόνο να ξεκουραστούν, να συζητήσουν, να γνωριστούν και να «χαθούν» σε χάρτες και σημειώσεις για τις πορείες.

Κάπως έτσι θα συνεχιστεί και το ταξίδι απ’ την Ancona για το γραφικό Interlaken, όσες ώρες κι αν χρειαστεί για να φτάσουν οδικώς στο σημείο διαμονής. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς φαντασία για όσα θα ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες… ψηλά στα βουνά και ακόμα πιο ψηλά στη φαντασία του νου. Γιατί τελικά όλα είναι μια ιδέα, ακόμα κι αν χρειαστεί να πεζοπορείς στις Άλπεις για περίπου δέκα ώρες. Η κούραση έρχεται στο τέλος. Εκεί που η παρέα γίνεται ακόμα πιο δυνατή και η προσδοκία για την επόμενη μέρα δεν σ’ αφήνει να κοιμήσεις την κούρασή σου, αλλά αγωνιάς… για τις επόμενες κορυφές.

Ας φτάσουμε πρώτα εκεί και θα σας μιλήσω και για τα υπόλοιπα…

Τρίτη, 2 Αυγούστου | Eiger Trail (2320 μ.) & Via Ferrata Rotstock:

Το πρωινό ξύπνημα μας βρίσκει πολύ νωρίς στο Interlaken και με λίγο ύπνο. Η άφιξή μας το προηγούμενο βράδυ ήταν ένα ατελείωτο ταξίδι. Μετά από είκοσι δύο ώρες στο καράβι για Ancona και περίπου επτακόσια πενήντα χιλιόμετρα μέχρι την Ελβετία, η ώρα ήταν ήδη 2.30 τα ξημερώματα όταν καταλήξαμε στον προορισμό μας. Στο Intelaken όλα ήταν έρημα, ήσυχα και δροσερά. Η πόλη κοιμόταν και η παρέα των LOCA BOTAS μόλις είχε απλώσει τα χαμόγελά της στην απόλυτη ηρεμία.

Αφήνοντας πίσω τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες της Ελλάδας, αλλά και την υγρασία της Ιταλίας, η Ελβετία μας αποζημίωσε σε επίπεδο καιρού και θερμοκρασίας. Μόλις δέκα βαθμοί κελσίου και τα ορειβατικά μας «φλισάκια» ήταν η καλύτερη ιδέα.

Μετά από περίπου δέκα ώρες οδικής πορείας η κούραση ήταν για όλους μια πρόκληση. Από την άλλη, όμως, ο ενθουσιασμός ήταν αρκετός για να μας κρατήσει ξύπνιους έστω και όσο αργά χρειαζόταν για να είμαστε έτοιμοι για την αυριανή μας διαδρομή.

Το ραντεβού για την πρώτη ορειβατική μέρα των LOCAS BOTAS ανανεώθηκε για νωρίς το πρωί. Όλοι θα ήμασταν έτοιμοι για την πορεία στο βουνό, αλλά και σχεδόν άυπνοι. Τίποτα, όμως, δεν μας σταματούσε.

Λίγες ώρες ύπνου ήταν αρκετές ώστε να ξεγελάσουμε τους εαυτούς μας. Πρωινά χαμόγελα, ανυπομονησία για τις διαδρομές και κάποιες μικρές συντονιστικές ενέργειες σχετικά με τις μετακινήσεις μας στα βουνά.

Μπατόν, σακίδια, μποντριέ, ferrata kit, ιμάντες, καραμπίνερ ασφαλείας και κυρίως αδιάβροχα. Πρώτες μέρες του Αυγούστου και τα προγνωστικά δεν μας έκαναν τα χατίρια. Υπήρχε ένα μικρό «παράθυρο» για συννεφιά, ενώ από το μεσημέρι και μετά όλοι μιλούσαν για βροχή!

Σύντομες σκέψεις για αναπροσαρμογή στο πρόγραμμα, αλλά ξεκινήσαμε για την πορεία μας κανονικά. Το τρένο ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κινηθούμε μέχρι το Eigergletcher. Διασχίσαμε το Interlaken μέσω του Zweilutschinen, με την πανέμορφη θέα του εντυπωσιακού καταρράκτη κάτω από το Winteregg και τα παραδοσιακά χωριά να μας αφήνουν άφωνους. Αλλάξαμε τρένο και χρησιμοποιήσαμε τον οδοντωτό για να «ανέβουμε» ακόμα πιο ψηλά και να καταλήξουμε στον προορισμό μας, σε υψόμετρο 2.320 μέτρα (Eigergletcher).

Το αρχικό πλάνο μας ήταν να χωριστούμε σε δύο ομάδες και να ακολουθήσουμε δύο «μη απαιτητικές» διαδρομές για πρώτη μέρα. Η πρώτη ομάδα θα έκανε τη via ferrata Rotstock με σκοπό να «δοκιμαστούν» και κάποιοι αρχάριοι και η δεύτερη θα ακολουθούσε ένα μεγάλο τμήμα από το Eiger Trail.

Δυστυχώς τα προγνωστικά του καιρού, αλλά και η αρκετή ομίχλη ήταν αρνητικός παράγοντας για «δοκιμές» και η ομάδα κινήθηκε ενιαία μέχρι και τη διασταύρωση για τη via ferrata Rotstock. Μικρή ανασυγκρότηση και με δεδομένο ότι ακόμα η βροχή δεν μας έχει ανατρέψει ολοκληρωτικά τον προγραμματισμό, αποφασίστηκε κάποιοι πιο έμπειροι (μόλις επτά άτομα) να ακολουθήσουν τελικά την πορεία για την via ferrata, χωρίς όμως καθυστερήσεις και δοκιμές. Έτσι κι αλλιώς ο καιρός έπαιζε παιχνίδια, αλλά κανείς δεν θέλει να παίξει στις Άλπεις.

Χωριστήκαμε στο σημείο εκείνο –σχετικά στην αρχή του μονοπατιού– και οι υπόλοιποι συνεχίσαμε την πορεία μας για το Eiger Trail. Στα περίπου έξι χιλιόμετρα του μονοπατιού συναντήσαμε πεζοπόρους κάθε και εθνικότητας και ηλικίας. Διαφορετικοί ρυθμοί, παρέες, σολίστες, όλοι τους πάντα με την ευγένεια και το χαμόγελο που αρμόζει σε όσους περπατούν στο βουνό.

Η διαδρομή κινήθηκε στη βόρεια πλευρά του Eiger (the North Face) με το βουνό να ορθώνεται επιβλητικό ακριβώς στα δεξιά μας. Η τραβέρσα δεν είχε ιδιαίτερες υψομετρικές απαιτήσεις, κάτι που μας έδωσε την ευκαιρία και να είμαστε χαλαροί, αλλά και να απολαύσουμε το τοπίο: από τη μια πλευρά το βουνό (με κορυφή στα 3.970 μέτρα) και ακριβώς απέναντι τα παραδοσιακά χωριά του Grund και του Grindewald.

Χιονούρες, παγετώνες, απότομα περάσματα, επιβλητικοί βράχοι και μια ιστορία ολόκληρη για τη «μαγική» αυτή βόρεια πλευρά του βουνού. Όλοι μας κάτι είχαμε να πούμε απ’ τα όσα είχαμε διαβάσει κατά καιρούς για το τόλμημα της North Face. Είναι η πιο δύσκολη διαδρομή για την πρόσβαση στην κορυφή του βουνού, η οποία έχει ολοκληρωθεί μόνο από πολύ έμπειρους ορειβάτες-αναρριχητές, με πρώτη επιτυχημένη απόπειρα το έτος 1938 ενώ τα προηγούμενα χρόνια (1937, 1936 και 1935) όλες οι απόπειρες ήταν αποτυχημένες. Έκτοτε υπάρχουν καταγεγραμμένες απόπειρες –επιτυχημένες– υπό διάφορες συνθήκες και καταστάσεις, ακόμα μάλιστα και από γυναίκα έξι μηνών έγκυο!

Η τραβέρσα κατέληξε σε έναν απ’ τους αρκετούς φυσικούς καταρράκτες και μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, ξεκινήσαμε την κατάβαση προς το Alpigen. Εκεί η διαδρομή μας έφτασε στο τέλος της, οπότε και ξεκινήσαμε την επιστροφή μας στο Interlaken.

Εντωμεταξύ, η ομάδα των «ferratistas», με αρχηγό τον Γιάννη Αποστόλου, μας ενημέρωσε ότι είχαν ολοκληρώσει όλοι τους την ανάβαση, με όσες τεχνικές απαιτήσεις κι αν αυτό είχε και ήταν στον δρόμο της επιστροφής απ’ την κορυφή.

 

Καταλήξαμε όλοι μας στο κατάλυμα γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες και την προσδοκία ότι η επόμενη ορειβατική μας μέρα θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή.

Έτσι κι αλλιώς, μετά από ένα καλό ύπνο –ώστε ν’ αναπληρώσουμε και τη μερική αϋπνία απ’ το ταξίδι– μας περίμεναν 16,5 περίπου νέα χιλιόμετρα στις Άλπεις.

Τετάρτη 3 Αυγούστου | Schynige Platte – First

Η δεύτερη μέρα ξεκινά νωρίς το πρωί και το τρένο μας οδηγεί έξω απ’ το Interlaken, στο Winldeswil. Από εκεί ο «ξύλινος» οδοντωτός σιδηρόδρομος μας ανεβάζει υπομονετικά στο Schynige Platte, όπου ήταν και η αφετηρία της σημερινής διαδρομής μας. Η ορειβατική παρέα είχε να κάνει μια και μόνο πορεία: από το Schynige Platte στο First.

Όλοι γνωρίζαμε ότι η πορεία αυτή είναι μεγάλη, ότι απαιτεί αντοχή και ότι η θέα θα είναι μοναδική. Ξεκινήσαμε από τα 1.980 μέτρα και ήδη στα πρώτα πέντε χιλιόμετρα είχαμε κάνει σύντομες αναβάσεις, χωρίς απαραίτητα να μας δώσουν υψομετρικά, αλλά μια ιδέα του τι πραγματικά μας περίμενε. Βρεθήκαμε στην ηρεμία της φύσης, με το ήλιο να μας συντροφεύει σε όλη τη διαδρομή και καταπράσινα τοπία να χαλαρώνουν τον νου. Η ομάδα κινήθηκε σε κάπως πιο γρήγορους ρυθμούς, κάτι το οποίο μας το επέτρεπε και η φύση των πρώτων χιλιομέτρων (τραβέρσα με μικρά ανηφορικά και κατηφορικά τμήματα), αλλά και οι ακόμα ξεκούραστες ανάσες μας.

Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος απ’ τα μπατόν μας και σχόλια για τη θέα. Γρήγορες στάσεις για τις πρώτες φωτογραφίες και πάλι τα σακίδια στην πλάτη για να συνεχίσουμε. Εκτός απ’ την πολύωρη πορεία, η ομάδα έπρεπε να διαχειριστεί δύο ακόμα παράγοντες: πρώτον ότι για την επιστροφή με το τρένο απ’ το First είχαμε χρονικούς περιορισμούς (σχετικά νωρίς το απόγευμα) και δεύτερον ότι πάντα μια ορειβατική ομάδα που είναι πολυάριθμη είναι πιο αργή στο βουνό.

Ο ρυθμός μας ήταν καλός απ’ την αρχή και όλοι είχαμε κάτι καλό να δώσουμε στην ομάδα ακόμα και όταν οι πρώτες ανηφόρες άλλαξαν τον ρυθμό απ’ τις ανάσες μας. Όλοι μας πλέον κινηθήκαμε πιο αργά και σταθερά, ώστε να διατηρήσουμε δυνάμεις μέχρι και το τελείωμα της ανάβασης… το οποίο, όμως, καθυστερούμε αρκετά ακόμα.

Όλα θα τελείωναν περίπου στα δέκα και μισό χιλιόμετρα, αλλά είχαμε αρκετή πορεία μπροστά μας, ανάβαση και πολλά κιλά ιδρώτα να διώξουμε από πάνω μας.  Η πρώτη σοβαρή στάση για ξεκούραση έγινε με θέα τη λίμνη Sagistalsee, περίπου στα 2.280 μέτρα ψηλά. Οι ανάσες ήταν χρήσιμες γιατί μέχρι και την κορυφή στο Faulhorn (2.680 μ) σίγουρα έπρεπε όλοι μας να διατηρήσουμε τον έλεγχο.

Δεύτερη ευκαιρία για πολλές φωτογραφίες, αλλά και για στιγμές ηρεμίας και ξεκούρασης. Είχαμε τόσα πολλά να σχολιάσουμε απ’ την πορεία και τα χαμόγελα ήταν καλός οιωνός. Και μόνο που στα δεξιά μας είχαμε διαρκώς στη συντροφιά μας τις χιονισμένες κορυφές του Schreckhorn (4.078 μ), του Eiger (3.970 μ), του Monch (4.107 μ) και του Jungfrau (4.158 μ), αυτό ήταν αρκετό για να μας δίνει δύναμη και πείσμα ώστε όλα να καταλήξουν όπως τα είχαμε προγραμματίσει.

 Η προσέγγιση για το Faulhorn έγινε σχετικά εύκολα και με τον καιρό να είναι σύμμαχος. Οι πιο γρήγοροι της ομάδας έκαναν και τη μικρή τελική ανάβαση στο καταφύγιο, ενώ οι υπόλοιποι ακολούθησαν την περιμετρική πορεία και ξεκίνησαν την κατάβαση. Ήδη μέχρι εκείνο το σημείο η ομάδα είχε καλύψει περίπου δέκα χιλιόμετρα με 900 μέτρα υψομετρική.

Το μόνο που πλέον απέμενε ήταν να προσέξουμε τα γόνατά μας για την κατάβαση μέχρι και το First. Έξι ολόκληρα χιλιόμετρα μας έφεραν δίπλα απ’ τη λίμνη Bachalpsee και τη, για ακόμα μια φορά, μοναδική θέα της με τα χιονισμένα βουνά να υψώνονται στο φόντο. Εκεί όλοι μας ξεχαστήκαμε. Δεν υπήρχε κούραση, δεν μας ενδιέφερε που ήμασταν στο βουνό για περίπου ήδη έξι ώρες και ακόμα είχαμε κάποια χιλιόμετρα μέχρι τον προορισμό μας.

Μετά από δεκαέξι περίπου χιλιόμετρα, επτά ώρες πορείας, εννιακόσια μέτρα ανάβαση και επτακόσια κατάβαση, το καταφύγιο στο First μας υποδέχθηκε με πολύ κόσμο, χαμόγελα, δροσερές γουλιές μπύρας και μια εξέδρα στο κενό για να χαζεύουμε τη θέα των βουνών, του Grindelwald και κάποιων θαρραλέων που έκαναν βόλτες στον ουρανό με τα αλεξίπτωτά τους.

 

P1090889 P1090891 P1090895 P1090897 P1090898 P1090900 P1090901 P1090902 P1090907 P1090909 P1090910 P1090911 P1090913 P1090914 P1090917 P1090921 P1090927

Μια ακόμα ορειβατική μέρα είχε ολοκληρωθεί και η κούραση ήταν μέρος της ικανοποίησης, οι πόνοι στα πόδια μάς κράτησαν όρθιους μπροστά στη θέα, ενώ όλοι μας είχαμε κερδίσει κάτι ακόμα, κάτι που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Τα βουνά μας φιλοξένησαν, μας ανέχθηκαν και εμείς απ’ την πλευρά μας προσπαθήσαμε να τα σεβαστούμε και να «κλέψουμε» κάτι απ’ την αλήθεια τους.

Πέμπτη 4 Αυγούστου | Murren – Schilthorn & via ferrata Murren

Όταν η καθημερινότητα γίνεται όλο και καλύτερη, τότε μόνο λίγα μπορείς να πεις. Μετά τη χθεσινή μας ορειβατική εμπειρία, όλοι ξυπνήσαμε έχοντας κατά νου τη σύγκριση. Κάτι από βουνά, λίγο από τις διαδρομές, η διάσχιση, οι αναβάσεις, η αίσθηση που μας γεμίζει και οι εικόνες απ’ τα μαγευτικά τοπία κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια μας είναι μόνο λίγα απ’ όσα θα μπορούσα να απαριθμήσω.

Η παρέα των LOCAS BOTAS χωρίστηκε σε δύο ομάδες και ξεκινήσαμε οι μεν για την ανάβαση και οι υπόλοιποι για τη via ferrata. Ο προορισμός ήταν κοινός, οπότε όλοι μαζί κινηθήκαμε για το Murren. Εκεί οι δρόμοι μας χώρισαν: οι ορειβάτες ξεκινήσαμε το μονοπάτι και οι  «ferratistas» κατέβηκαν στο κάτω μέρος της πόλης για να ξεκινήσουν τη via ferrata.

Η σημερινή μας πορεία ήταν μια διαρκής ανάβαση. Ξεκινήσαμε από τα 1.610 μέτρα και θα καταλήγαμε στην κορυφή του Schilthorn με υψόμετρο 2.970 μέτρα σε μόλις επτά χιλιόμετρα. Από τα πρώτα βήματα καταλάβαμε ότι η διαδρομή μάς επιφύλασσε εκπλήξεις. Οι μεγάλες κλίσεις ήταν από την αρχή αισθητές. Οι ανάσες μας δυσκόλεψαν, ο ήλιος ήταν ήδη εκεί και ακόμα δεν είχαμε συμπληρώσει το πρώτο χιλιόμετρο. Μικρή ανασύνταξη δυνάμεων για όλους και αποφασίσαμε τελικά να κινηθούμε σε αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς. Μετά από περίπου τρία χιλιόμετρα οι πρώτες απότομες ανηφόρες έδειχναν να ηρεμούν. Το αισθανθήκαμε κιόλας στην πορεία μας· όλα φάνηκαν πιο εύκολα!

Κοιτάζοντας πίσω μας αντικρίσαμε το τμήμα της διαδρομής που είχαμε ήδη περπατήσει και η θέα ήταν πραγματικά μαγική. Όλες οι ελπίδες μας στηρίχθηκαν σ’ ένα μικρό τμήμα ξύλινης στέγης που ξεπρόβαλλε πίσω απ’ τους λόφους. Εκεί στο καταφύγιο ξεκουραστήκαμε για λίγο, αφήσαμε τα σακίδιά μας και χαλαρώσαμε στη θέα των βουνών.  Για ακόμα μια φορά η απολυτότητα της φύσης είχε κερδίσει κάτι απ’ τη φαντασία μας.

Η συνέχεια μας βρήκε να τραβερσάρουμε το βουνό για περίπου ένα χιλιόμετρο –ευτυχώς σε ήπια κλίση– κάτι το οποίο μας βοήθησε να αναπτύξουμε λίγο ταχύτητα και να αναπληρώσουμε λίγο απ’ τον χρόνο που είχαμε αφιερώσει στην ξεκούρασή μας. Έτσι κι αλλιώς το βουνό ήταν μπροστά μας και η κορυφή κρατούσε ακόμα χιονούρες στις πλαγιές της.

Η χαρά μας κράτησε μόνο τόσο! Οι απότομες κλίσεις επανήλθαν και κράτησαν μέχρι και το τέλος. Η διαδρομή συνέχισε σ’ έναν πλατύ χωματόδρομο, αλλά με αργούς ρυθμούς. Τόσο αργούς που τελικά ήταν και η απόλυτη σωτηρία μας. Το πεδίο άλλαξε χαρακτηριστικά και για τα τελευταία χιλιόμετρα βρεθήκαμε να σκορπάμε τα βήματά μας σε κροκάλες, βράχια, ανοιχτό μονοπάτι, περάσματα με πέτρινες σκάλες, μικρή εκτεθειμένη κορυφογραμμή και όλα στις μαγικές κλίσεις που ήταν και περίπου 40 με 45 μοίρες. Δεν είχε όμως καμία σημασία πιά· η κορυφή ήταν εκεί και μας περίμενε. Ανεβήκαμε στο Schilthorn και από τα 2.970 μέτρα ψηλά όλος ο κόσμος φάνταζε μοναδικός… για ακόμα μια φορά.

Η χαρά μας ολοκληρώθηκε όταν από τον ασύρματο μας ενημέρωσαν οι ferratistas ότι  είχαν κι αυτοί ολοκληρώσει τη διαδρομή με ασφάλεια και με τον ενθουσιασμό να είναι έκδηλος στα λόγια τους.

Όταν οι ομάδες ξαναβρέθηκαν, οι «ferratistas» είχαν τόσα πολλά να μας πουν για την εντυπωσιακή διαδρομή και την εμπειρία τους αυτή. Είχαν ξεκινήσει στο όριο του χωριού και τα πρώτα μέτρα ήταν σε κάθετη κλίση, αλλά ακόμα μέσα σε αρκετή βλάστηση. Αμέσως μετά βρέθηκαν εκτεθειμένοι στο απόλυτο κενό για να κινηθούν σε σημεία με σκάλες, αρνητικά σημεία, σιδερένιους πασσάλους, αλλά και τραβερσαριστά περάσματα. Όλη η ομάδα ήταν «κρεμασμένη» στον βράχο με τη θέα των παραδοσιακών χωριών στην πεδιάδα, περίπου επτακόσια μέτρα πιο χαμηλά!

Η αδρεναλίνη άγγιξε τα όρια για όλους στις δύο εκτεθειμένες στο κενό γέφυρες με ισορροπία σε μονό συρματόσχοινο, αλλά και στην τρίτη κατά σειρά «νεπαλέζικη» γέφυρα. Η ομάδα βρήκε το κουράγιο που έπρεπε και οι πιο έμπειροι οδήγησαν τους νεότερους με ασφάλεια.

Αρκετές ώρες μετά και οι «ferratistas» είχαν ολοκληρώσει την πορεία τους με επιτυχία, είχαν επιστρέψει απ’ τον τελικό προορισμό και τα χαμόγελα όλων μας ήταν κάτι απ’ την αλήθεια μας.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος οι ομάδες είχαν τόσα πολλά να «ανταλλάξουν» που τελικά ήταν λες και όλοι είχαμε βρεθεί παντού. Γιατί έτσι κάνουν οι παρέες: μοιράζονται και μοιράζουν, υπάρχουν μόνο για τα καλύτερα.

Ένα μόνο απέμενε να δούμε. Τον καιρό της επόμενης μέρας, μιας και τα σύννεφα πλέον ήταν κάτι απ’ την απογευματινή παρέα μας.

Παρασκευή 5 Αυγούστου | Bern & Thun

Η επόμενη μέρα μας απομάκρυνε απ’ τα βουνά. Βροχή και πάλι βροχή. Κοιμηθήκαμε με καταιγίδα και ξυπνήσαμε χωρίς κάτι να έχει αλλάξει. Η παρέα μας, όμως, ήταν αποφασισμένη να μην χάσει την ευκαιρία. Αποδεχθήκαμε το  «active rest» που μας χάρισε ο καιρός και ταξιδέψαμε στη Βέρνη. Χαθήκαμε για λίγο στα σοκάκια της παλιάς πόλης, επισκεφθήκαμε διάφορα αξιοθέατα, ξεκουραστήκαμε στις πλατείες της και βρήκαμε χρόνο να μιλήσουμε για όλα: για τις ορειβατικές στιγμές, για τον ενθουσιασμό απ’ τις διαδρομές, τη διαφορετικότητα της φύσης, τα συντροφικά βουνά, αλλά και όλα όσα θα ακολουθούσαν.

Η επιστροφή μας βρήκε με μια εξίσου όμορφη στάση για περιήγηση και στη γραφική πόλη της Θουν, λίγο πριν το Interlaken. Η συζήτηση συνεχίστηκε στα καφέ δίπλα απ’ το ποτάμι, η βροχή διαμόρφωσε ένα γοητευτικό τοπίο και τα παραδοσιακά πλακόστρωτα της πόλης «ανέχθηκαν» όσες άναρχες βόλτες μπορέσαμε να κάνουμε.

Παρ’ όλο που η κορυφή του Swartzhorn παρέμεινε απάτητη απ’ τους LOCAS BOTAS –λόγω βροχής και χιονόπτωσης–, τίποτα δεν μας χάλασε το κέφι και την όρεξη για τις επόμενες εξορμήσεις μας αφού εν τέλει κάποιες φορές δεν είναι τυχαίο που τα πράγματα συμβαίνουν όπως δεν τα έχουμε φανταστεί. Κι εμείς απλώς ακολουθήσαμε τη φύση στο μεγαλείο της και σε όσες «έμμεσες προσταγές» υπονόησε με τον τρόπο της.

Σάββατο 6 Αυγούστου | Εggishorn trek & Via ferrata

Το πιο πρωινό ξύπνημα μάς βρήκε να ξεκινάμε οδικώς με το λεωφορείο πριν ακόμα ο ήλιος ανέβει ψηλά. Η σημερινή μας πορεία και πάλι χώριζε την παρέα σε δύο ομάδες. Όλοι μας θα ανεβαίναμε στο Horli-Hitta και μετά η καθεμία θα ακολουθούσε τον σκοπό της.

Η ορειβατική μας ομάδα κινήθηκε πάνω στη βραχώδη κορυφογραμμή για να καταλήξει στην κορυφή του Εggishorn (2.927 μ). Ο παγετώνας Aletsch απλωνόταν ακριβώς μπροστά μας, αλλά η έντονη ομίχλη ήταν το μόνο εμπόδιο. Μείναμε εκεί αρκετή ώρα και έτσι είχαμε την ευκαιρία μετά από κάποια «παράθυρα» του καιρού –σύντομα και μικρά– να θαυμάσουμε το μεγαλείο του παγετώνα. Έτσι κι αλλιώς μπορούσαμε μόνο να περιμένουμε… πίσω απ’ την ομίχλη κρυβόταν ο μεγαλύτερος παγετώνας των Άλπεων!

20160806_125937 20160806_132219 20160806_133256 20160806_133616 20160806_134008 20160806_140511

20160806_141854 20160806_142336 20160806_143116 20160806_144134 20160806_151925 20160806_153403

20160806_155548 20160806_160618 20160806_160916 20160806_164312 IMG_9074 IMG_9078 IMG_9080 IMG_9081 IMG_9083

Επιστρέψαμε στο καταφύγιο και συνεχίσαμε για τη διάσχιση μέρους απ’ την κορυφογραμμή του βουνού με πορεία προς το Bettmerhorn. Απότομες κατηφόρες, ανηφορικά τμήματα με τεράστια βράχια και ογκώδεις πλάκες, αλλά και σύντομα χωμάτινα περάσματα ήταν κάτι απ’ την απρόβλεπτη μορφολογία του εδάφους. Η διαδρομή ήταν σχετικά σύντομη, αλλά ο χρόνος κύλησε και η ομίχλη σχεδόν εξαφανίστηκε. Ο παγετώνας εμφανίστηκε στο οπτικό μας πεδίο και καθήλωσε τους πάντες. Με τον δροσερό αέρα να φτάνει μέχρι και τα ενδότερα σημεία του κορμιού μας, συνεχίσαμε να κινούμαστε παράλληλα με τη θέα του παγετώνα και σε κάθε εύκαιρο σημείο να φωτογραφίζουμε το τοπίο.

Για λίγο σταθήκαμε σε μια άκρη, χωρίς κανείς μας να έχει κάτι αν πει. Αρκεστήκαμε στην εικόνα. Αφεθήκαμε στους ήχους των τρεχούμενων νερών απ’ την απέναντι πλευρά των βουνών, στον αέρα που ανακάτευε τις ανάσες μας με τη δροσιά του παγετώνα και προσπαθήσαμε να γεμίσουμε τη ματιά μας με όσες πιο πολλές εικόνες και πληροφορίες. Οι οροσειρές απέναντί μας ορθώνονταν γεμάτες χιόνια, προσφέροντας μια απέραντη ηρεμία. Λίγη ώρα μετά ο ασύρματος μας επανέφερε στην πραγματικότητα, οπότε και είχαμε την πληροφόρηση ότι οι « ferratistas» είχαν ολοκληρώσει τη διαδρομή τους και επέστρεφαν με ασφάλεια στο καταφύγιο.

IMG_9094 P1100088 P1100089 P1100090 P1100097 P1100106 P1100109 P1100110 P1100112 P1100121     IMG_9085 P1100124 P1100126 P1100132 P1100134 P1100138 P1100143 P1100150 P1100172 P1100175 P1100176

Χωρίς να υπάρχουν πολλά ακόμα χρονικά περιθώρια, κινηθήκαμε κι εμείς προς την υπόλοιπη ομάδα. Ήδη στο καταφύγιο ο καιρός ήταν «ανοιχτός» και η θέα είχε εξαφανίσει κάθε ίχνος κούρασης απ’ τα πρόσωπά μας. Πλέον υπήρχαν μόνο χαμόγελα.

Για ακόμα μια φορά είχαμε έρθει όσο πιο κοντά μπορούσαμε στη φύση και αυτό ήταν ένα δώρο που κανείς δεν θα μπορούσε να μας το στερήσει. Επιστρέψαμε πίσω γεμάτοι εικόνες, εντυπώσεις και αύτην τη μοναδική αίσθηση που μας είχε επιβληθεί απ’ τον παγετώνα.

Όλα ήταν έτοιμα για την επόμενη μέρα: μια μεγάλη και δύσκολη πορεία για τους ορειβάτες μας, αλλά και μια απ’ τις πιο εντυπωσιακές και δύσκολες διαδρομές via ferrata που υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή.

Μόνο χαμόγελα σε όλους μας και ανυπόμονες κουβέντες για την τελευταία μας ορειβατική εμπειρία.

 extra info: κατά την οδική μας μεταφορά προς τη βάση του Eggishorn, κάναμε μια όμορφη παράκαμψη για να ανέβουμε το πασίγνωστο Furka Pass και να καταλήξουμε στον παγετώνα του Rhone και να περπατήσουμε μέσα σ’ αυτόν.

Κυριακή, 7 Αυγούστου | Griesalp – Kandersteg & via ferrata Allmenalp (K4)

Πάντα η τελευταία μέρα έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Απ’ τη μία όλοι είναι σκεπτικοί γιατί η δράση τελειώνει και απ’ την άλλη ξυπνά μέσα τους όλη η ικανοποίηση της ολοκλήρωσης των στόχων.

Για ακόμα μια φορά η παρέα χαρίστηκε στα δύο. Οι «ferratistes» με αρχηγό για ακόμα μια φορά τον Γιάννη Αποστόλου θα έκαναν μια απ’ τις πιο δύσκολες διαδρομές  via ferrata στην περιοχή του Kandersteg, ενώ οι ορειβάτες κινηθήκαμε στην άλλη πλευρά του βουνού για να ξεκινήσουμε τη διάσχισή μας.

Η σημερινή διαδρομή ήταν η πιο δύσκολη συνολικά της αποστολής γιατί έπρεπε να διανύσουμε αρκετά χιλιόμετρα, αλλά και να καλύψουμε μεγάλη υψομετρική  σε ανάβαση και κατάβαση. Ξεκινήσαμε λίγο πριν το Griesalp και τα πρώτα μέτρα της πορείας μας ήταν μια απότομη ανάβαση (οι ταμπέλες στον δρόμο είχαν ένδειξη 28%) με κλειστές στροφές, αλλά σε ένα τοπίο εκπληκτικό. Τα σκιερά περάσματα και ο διαρκής ήχος απ’ τον καταρράκτη μας βοήθησαν ώστε τα πρώτα αυτά τρία περίπου χιλιόμετρα μέχρι το Griesalp να μη μας κουράσουν, αλλά αντιθέτως να λειτουργήσουν σαν «ζέσταμα» για τη μετέπειτα πορεία στο βουνό.

P1100198 P1100202 P1100206 P1100212 P1100214 P1100215 P1100218 P1100221 P1100222 P1100225 P1100227 P1100229

Ξεκινήσαμε το μονοπάτι και γνωρίζαμε ότι είχαμε μπροστά μας περίπου οκτώ ώρες πορεία με 1.680 μέτρα υψομετρικής ανάβασης και μετά 1.760 μέτρα κατάβασης μέχρι τον προορισμό μας.

Η ομάδα συντονίστηκε σε έναν αργό αλλά σταθερό ρυθμό, κάτι που εκ του αποτελέσματος μας βοήθησε να φτάσουμε στο διάσελο χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Η αρχή του μονοπατιού κινήθηκε και πάλι σε σκιερό τοπίο με παρατεταμένη ανάβαση. Η πρώτη σύντομη στάση μας ήταν για λόγους ανεφοδιασμού νερού, μόλις είχαμε βγει απ’ το δασικό κομμάτι και ξεκινούσε το αλπικό τοπίο. Μπροστά μας ήδη ορθωνόταν το χιονισμένο βουνό, αλλά και ο ψηλότερος στόχος μας. Ο δυνατός ήλιος ήταν ήδη παρών, οπότε τα καπέλα, τα αντηλιακά, αλλά και οι μπαντάνες ήταν πλέον απαραίτητα για όλους μας. Έτσι κι αλλιώς όσο ανεβαίναμε η αίσθηση της ζέστης ήταν πιο έντονη· πλησιάζαμε τον ήλιο και αυτό αρκούσε.

Το μονοπάτι ήταν ευδιάκριτο ακριβώς μπροστά μας. Το παρατηρούσαμε να απλώνεται σ’ ένα καταπράσινο τερέν και να διασχίζει τις πλαγιές μέχρι την κορυφή. Η ανάβαση απέκτησε ακόμα πιο έντονη κλίση, χωρίς να επιτρέπει σε κανέναν μας να αλλάξει ρυθμό στον βηματισμό του, ούτε και να κινηθεί εκτός ομάδας. Περπατούσαμε στις μύτες των ποδιών, διατηρούσαμε το κέντρο βάρους όλο μπροστά και με περάσματα ακόμα και στο 45% περίπου, οι ανάσες έπρεπε να είναι τόσες όσες θα διατηρούσαν τους παλμούς της καρδιάς σε όσο το δυνατόν πιο φυσιολογικά επίπεδα. Εκτός απ’ τη δύναμη χρειαζόταν και αντοχή, μιας και μόνο η καλή διαχείριση δυνάμεων θα ήταν η λύση για να φτάσουμε όλοι στην κορυφή. Και ο δρόμος είχε ακόμα αρκετή πορεία.

Κάναμε μία ακόμα –πιο σύντομη– στάση για ξεκούραση και λίγη τροφή στην πλαγιά, ενώ λίγα λεπτά μετά και πάλι ήμασταν όλοι με τα σακίδια στην πλάτη να κερδίζουμε βήμα βήμα μέτρα απ’ την ανάβαση. Το πέρασμα απ’ τη χιονούρα ήταν εύκολο, χωρίς ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες και μετά από αρκετή ώρα ξεπρόβαλε μπροστά μας το διάσελο Hohturli (2.780 μέτρα) και η στέγη απ’ το καταφύγιο Blümlisalphütte. Χαμόγελα σε όλους και ανασύνταξη δυνάμεων. Το μεγαλύτερο μέρος της ανάβασης είχε ολοκληρωθεί και απέμεναν μόνο λίγα μέτρα για το τελευταίο διάσελο της ορειβατικής αποστολής.

P1100230 P1100231 P1100233 P1100235 P1100234 P1100241 P1100247 P1100248 P1100249 P1100251 P1100252 P1100255 P1100257 P1100258 P1100259

Με την κλίση να δυσκολεύει ακόμα περισσότερο, αλλά και τα προχθεσινά χιόνια να μην υπάρχουν πια, απέμεναν μόνο 463 ξύλινα σκαλοπάτια ώστε να πατήσουμε στα 2.806 μέτρα ψηλά.

Όταν φτάσαμε στο διάσελο, η δικαίωσή μας ήταν μια απίστευτη θέα απ’ τα τριγύρω χιονισμένα βουνά αλλά και γευστικές τάρτες στο καταφύγιο. Ξεκούραση και φωτογραφίες για όλους και ήρεμος νους στα ψηλά της φύσης.

Ξεκινήσαμε την κατάβαση λίγο πιο μετά ενώ ήδη στο βάθος φαινόταν το Kandersteg, ο τελικός μας προορισμός. Έτσι κι αλλιώς μέχρι το διάσελο είχαμε μόλις καλύψει περίπου τα πρώτα επτά χιλιόμετρα απ’ τα συνολικά δεκαέξι που ήταν η διαδρομή μας.

Τα πρώτα απότομα σημεία της κατάβασης κύλησαν σχετικά γρήγορα, αφού ο ενθουσιασμός της ανάβασης μας κρατούσε σε εγρήγορση. Όσο όμως κυλούσε ο χρόνος και οι αλλεπάλληλες ώρες πορείας σε όλους μας, τα γόνατα άρχισαν να «διαμαρτύρονται». Ο ρυθμός χαλάρωσε, κατεβήκαμε απ’ το αλπικό τοπίο και μόλις φτάσαμε στη λίμνη Oeschinensee κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία για ξεκούραση. Λίγη ώρα με τα πόδια στο νερό αλλά και μια σύντομη βουτιά ήταν για κάποιους μια φρόνιμη επιλογή.

P1100260 P1100261 P1100262 P1100263 P1100266 P1100267 P1100269 P1100270 P1100272 P1100273 P1100274 P1100276 P1100278 P1100280 P1100281 P1100283 P1100287 P1150728

Τίποτα δεν είχε τελειώσει, όσο κι αν το θέλαμε. Τα τελευταία τέσσερα χιλιόμετρα της κατάβασης μας οδήγησαν μέσα από μονοπάτια αλλά και δασικούς δρόμους για να καταλήξουμε στον τελικό προορισμό μας όπου μας περίμεναν οι «ferratistas». Κάπου εκεί ολοκληρώθηκε και η τελευταία μας διάσχιση, η οποία μάλιστα αποτελεί τμήμα της Alpine Pass Route και είναι το πιο ψηλό της πέρασμα από συνολικά 310 περίπου χιλιόμετρα.

Οι δύο ομάδες έγιναν και πάλι μια παρέα με πολλές εμπειρίες, εικόνες και χαμόγελα να ανταλλάξουν μεταξύ τους. Οι ορειβάτες προσπαθούσαν να περιγράψουν την ανάβαση και τη θέα απ’ τα ψηλά και οι «ferratistas» ανταπέδιδαν χαμογελαστοί για τα κατορθώματά τους στα αρνητικά σημεία της via ferrata, για τις ατελείωτες σκάλες, το διαρκές τέμπο της πορείας τους, το απέραντο κενό κάτω απ’ τα πόδια τους, αλλά και τη μαγική στιγμή όταν όλοι τους βρέθηκαν στην κορυφή.

Έτσι κι αλλιώς η σημερινή μας ανάβαση στο διάσελο ήταν αφιερωμένη στους «ferratistas» και η επιτυχής ολοκλήρωση της δύσκολης via ferrata αποτελούσε ένα ακόμα κατόρθωμα που μας χάρισαν.

P1150746 P1150758 P1150773 P1150785 P1150796 P1150802 P1150812 P1150825 P1150839 P1150853 P1150858 P1150866 P1150873 P1150890 P1150929 P1150938 P1150960 P1150961 P1150983 P1150985 20160807_121834 20160807_122827 IMG_9110 IMG_9111 IMG_9114 IMG_9118 IMG_9121 IMG_9122 IMG_9125 IMG_9126 IMG_9131 IMG_9135 IMG_9138 IMG_9150 IMG_9152 P1100180 P1100191 P1100194

Η πρώτη αποστολή των LOCAS BOTAS στο εξωτερικό είχε ολοκληρωθεί και υπήρχαν μόνο όμορφες αναμνήσεις για όλους μας. Εκτός, όμως, από γνωριμίες, κάποιες φιλίες και σκόρπια χνάρια σε πλαγιές βουνών, διάσελα, κορυφές και vias ferratas, αυτό που γεννήθηκε ήταν μια όμορφη προσδοκία για την επόμενη… και ήδη οι ιδέες και οι προθέσεις ήταν αρκετές· όλες τους βέβαια μέσα στην «τρέλα», μιας και μόνο κάτι από LOCAS BOTAS θα μπορούσαν να έχουν. Και ο Γιάννης Αποστόλου –ο αρχηγός και εμπνευστής του Choco Trek– χαμογέλασε και επιφυλάχθηκε. Σίγουρα ήδη κάτι είχε κατά νου.

Μέχρι τότε, λοιπόν; Και LOCAS και BOTAS!

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close