alternative action, alternative thinking

Καλλιόπη Πασιά: «Λόγος» | Words & Poems

566 0

Ένα πέλμα εδώ και ένα εκεί.
Μέρες βιωμένες, πλήρεις καλών μα και λαθών,
για τα οποία στερεύουν τα τάλαντα.
Καρδιά μετέωρη όπως και το βήμα.
Μη ξεκάθαρη για τον τόπο,
παρεμποδίζει τον δρόμο προς και απ’ αυτήν.
Λεπτό σκοινί και ανισορροπία.
Ανακαλείς εκπλήξεις.
Στιγμές που κέρδισαν και έγιναν διάρκεια, επειδή έδωσες και είχε ουσία.
Κυρίως γοητευτικά – στιγμές απογοητευτικά.
Αυτό το κάτι.
Μπορεί να ήταν ο καιρός, μπορεί ο χρόνος ο τρελός.
Θρέφοντας εντός τον λύκο.
Δεν σε ενδιαφέρει να πράξεις και άλλως, να κρυφτείς.
Όλα τα άλλα υποκατάστατα, μικρές πρόβες.
Δύσκολα παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Όλα μαζί και τίποτε, χάδια και λέξεις που όσο και αν μοιράζονται σε άλλες «πρόβες» ζωής,
παραμένουν ρεπερτόριο φυλαχτό, αποθήκη, παρακαταθήκη.
Δεν ταιριάζει το καλούπι αν δεν είναι πλασμένο από σένα,
από όπου εσύ.
Ουσία και διαδρομή.
Πάντα θα χρησιμοποιείς τελείες και θαυμαστικά
γιατί πάντα θα κρατάς τα πέραν των ανέραστων σημεία.
Ερωτήσεις που ανακαλύπτεις μαζί.

Πώς ένα ολόγραμμα παραπέμπει σε σύνολο.
Ποια η πιο σκληρή αλήθεια, η ανομολόγητη αμαρτία,
η στιγμή απελευθέρωσης, η πρώτη επανάσταση, η στιγμή χωρίς επιστροφή,
το αξέχαστο χρώμα μιας εικόνας, το πιο πικρό δάκρυ,
το μυστικό που διέρρευσε, μια απροσδόκητη γοητεία, το ισχυρότερο άλλοθι.
Θα ζεις πάντα για και με εκείνον τον άλλο Λόγο,
τον σωστό, τον ισορροπιστή των όλων.
Με της γραφής τη σκέψη και της φωνής το θέλω,
που έρχεται να καλύψει
και του κενού να κρύψει την απόσταση.
Για εκείνον τον αναγκαίο Λόγο, που ποτέ δε δύνασαι να του ορίσεις την έννοια,
αλλά τον θέτεις ως μέτρο ζωής,
για να ’ναι κριτήριο,
το πιο σημαντικό στα επί γης.
Λόγια παραμύθια, που ζωγραφίζουν εικόνες προκαλώντας το σύμπαν,
για να αποδείξουν το ενάντιο στη φυσική ροή,
με μια αίσθηση αλαζονείας που πηγάζει από το μάταιο.
Τα θέλω να ξεφεύγουν του ανεκπλήρωτου,
έντονες συγκρούσεις που επαναλαμβάνουν φαντασιώσεις,
ελαττώματα να τ’ αγαπάς και αθεράπευτες ενοχές να γιάνεις,
όλα αυτά τα εκκωφαντικά πρέπει και τους ήχους να απελευθερώνεις,
στα πιο μελαγχολικά βράδια και στις στιγμές που αλλάζουν τη ροή των πραγμάτων
να γελάς,
όλες οι πληγές που ανοίξαν να λειαίνουνε, τα αταίριαστα να προβάρεις.
Λέξεις και ερωτήσεις τελευταίες για μια καινούρια_παλιά_αρχή_συνέχεια.

 

Ποίημα από τη συλλογή «πού πΑει το λευκό όταν το χιόνι λιΩνει;» | Κυκλοφορεί από τη LIBRON Εκδοτική

Comment

Your email address will not be published.