alternative action, alternative thinking

«Ida»: μια ταινία για αγγέλους, αγίους και δαίμονες | Cinema

1.75K 0

κείμενο: Βάσω Χόντου

Δεν είμαι ειδική ως προς τα κινηματογραφικά αλλά πάντα είχα την αίσθηση ότι οι ταινίες που καταλήγουν υποψήφιες για Όσκαρ, διακρίνονται σε δυο γενικές κατηγορίες: α) τις χολυγουντιανές υπερπαραγωγές με τον απεριόριστο προϋπολογισμό, τα εντυπωσιακά σκηνικά και τους πρωτοκλασάτους ηθοποιούς και β) τις ταινίες-πρόταση που όταν τις παρακολουθήσεις, δεν θα σου θυμίσουν τίποτε απ’ όσα έχεις δει μέχρι τώρα. Σ’ αυτή την τελευταία κατηγορία εντάσσονται συνήθως οι υποψηφιότητες για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, όπως ήταν πέρσι το «La grande bellezza», πρόπερσι το «The hunt», και φέτος το «Ida» που αποτελεί την αντίστοιχη υποψηφιότητα της Πολωνίας.

Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1962 κι έχει πρωταγωνίστρια την Άννα, μια ορφανή δόκιμη μοναχή που ζει σ’ ένα απομακρυσμένο μοναστήρι. Λίγες μέρες πριν πάρει το χρίσμα, πηγαίνει στην πόλη για να συναντήσει για πρώτη φορά την αδερφή της μητέρας της. Μια γυναίκα τσακισμένη και σιωπηλή, που σβήνει τις φωτιές μέσα της με αλκοόλ κι ετερόκλητους εραστές. Αποκαλύπτει στην ανηψιά της ότι είναι εβραϊκής καταγωγής, το πραγματικό της όνομα είναι Ida και ξεκινούν μαζί ένα ταξίδι προκειμένου να ανακαλύψουν τον τρόπο θανάτου και τους τάφους των γονιών της κοπέλας, οι οποίοι χάθηκαν στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Σ’ αυτή τη διαδρομή η Άννα ακούει για πρώτη φορά τους παλμούς της ζωής. Χορεύει, πίνει, ντύνεται με όμορφα φουστάνια κι ερωτεύεται ένα νεαρό σαξοφωνίστα. Πλησιάζοντας οι μέρες για τη χειροτονία της, καλείται ν’ ακολουθήσει την καρδιά της που θα την οδηγήσει εντός ή εκτός μοναστηριού.

Κατά τη γνώμη μου, το «Ida» αποτελεί τον ορισμό της «καλλιτεχνικής» ταινίας. Ασπρόμαυρα καρέ, μεγαλειώδη πλάνα απ’ την γκρίζα πολωνική ύπαιθρο, χαλάσματα μέσα στις ερημιές κι ατμόσφαιρα παρακμής. Είναι τόσο δυνατή η εικόνα που κάθε πλάνο θα μπορούσε να παγώσει και να κρεμαστεί σαν ζωγραφικός πίνακας στον τοίχο. Η Άννα είναι όσο αγνή κι εσωστρεφής χρειάζεται, ενώ η θεία της, ιδίως στην τελευταία σκηνή της, σε κάνει κομμάτια. Ωστόσο, όσο τεχνικά άρτια κι αν είναι η ταινία, δε νοιώθεις πλήρης. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ευθύγραμμο σενάριο ή στην εικόνα-δυνάστη που καταπίνει όλα τα υπόλοιπα δομικά στοιχεία του φιλμ. Αν είστε λάτρης των λίγο αλλοιώτικων ταινιών και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, μην τη χάσετε. Διαφορετικά, αναζητήστε τη συγκίνηση σε πιο παραδοσιακές συνταγές.

Σκηνοθεσία: Pawel Pawlikowski, Πρωταγωνιστούν: Agata Kulesza, Agata Trzebuchowska, Dawid Ogrodnik

Trivia
– Σε μια σκηνή της ταινίας, όταν η Άννα ρωτάει τον σαξοφωνίστα τί μπορούν να κάνουν μαζί αφού παίξουν Κολτρέιν στις συναυλίες, παντρευτούν και κάνουν παιδιά, εκείνος της απαντάει: «Απλώς, θα ζήσουμε».
– Η ταινία είναι υποψήφια για δύο Όσκαρ (Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία και Διεύθυνση Φωτογραφίας).
– Επίσημο τρέϊλερ:

 

Comment

Your email address will not be published.