alternative action, alternative thinking

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη: Στον γάμο | Think

398 0

Της Βάσως Χόντου ●

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Ό,τι και να πεις, θα έχεις δίκιο. Χάθηκα, εξαφανίστηκα, έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου. Αλλά με ‘φαγαν τα κυκλώματα και οι κοινωνικές εκδηλώσεις. Όπως σου έχω πει επανειλημμένως, αλλά εσύ σιγά μην το θυμάσαι, έχω μια θεία η οποία είναι όμορφη, καλή, γλυκιά και με χαρτζιλικώνει γερά, πράγμα το οποίο και με ενδιαφέρει πρωτίστως. Όμως τέρμα τα κατοστάρικα και τα «αυτό, για να φας ένα γλυκό», που με το «αυτό» αγοράζεις το μισό μαγαζί του Παρλιάρου μαζί με τον Παρλιάρο. Η θεία μου λοιπόν, στραβώθηκε, και όχι μόνο στραβώθηκε, αλλά πήγε και παντρεύτηκε. Τον Σκρουτζ Μακ Ντακ. Ο Μακ Ντακ, δηλαδή ο καινούργιος θείος μου, είναι νευρολόγος ή νεφρολόγος, κάτι με νεύρα ή νεφρά τελοσπάντων. Έχει καράφλα, ένα ελαφρύ ψεύδισμα και βγάζει πολλά λεφτά. Εγώ δεν τον χωνεύω καθόλου γιατί όπως λέει κι ο μαμά μου, που αν δαγκώσει τη γλώσσα της θα ψοφήσει, «ο γιατρός δεν δίνει του αγγέλου του νερό. Αν είναι όμως για το στάτους, ποτίζει με μάνικα πυροσβεστικής μέχρι και τον διάολο».

Ο γάμος της θείας έγινε στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη στο Κολωνάκι, που σιγά μην διάλεγε ο Μακ Ντακ την εκκλησία της γειτονιάς. Οι γονείς μου μας ξύπνησαν αξημέρωτα, μας ένιψαν με το ζόρι, μας χτένισαν συνοδεία ΜΑΤ και μας έντυσαν σαν ταμένα. Ο αδερφός μου φόρεσε το παλιό κουστούμι του ξαδερφού μου του Τάκη, με αποτέλεσμα το σακάκι να τού είναι σαν φράκο και να μοιάζει με τον Κορκολή εν ώρα κονσέρτου για ένα πιάνο και δυο βιολιά. Εμένα με ντύσανε Κάντι-Κάντι με ένα ροζ ταφταδένιο φόρεμα κι η μαμά μου μού κότσαρε στο μαλλί έναν φιόγκο, να μετά συγχωρήσεως, που ήταν σαν την προπέλα του Τιτανικού.

Με το που φτάσαμε στην εκκλησία, είδαμε μια μπάντα. Οι μουσικοί φόραγαν σκούρα μπορντώ σακάκια, γκρι παντελόνια και λευκά καπέλα με μια μαύρη φούντα στην κορυφή. «Ουστ μωρέ ψωριάρη γιατρέ, που μου θες και ορχήστρα. Που βάζω στοίχημα πως όταν ήσουν μικρός στο χωριό σου, νόμιζες πως όμποε ήταν νιγηριανός παίχτης του Αστέρα Κερατσινίου», είπε ο μπαμπάς μου κι εγώ τον κοίταξα έντρομη. Φοβόμουν μην τυχόν και δαγκώσει τη γλώσσα του κι άντε μετά να βρούμε οδηγό να μας πάει στο τραπέζι. Από την είσοδο της εκκλησίας ξεκινούσε ένας παχύς κόκκινος διάδρομος που στερεωνόταν με χρυσές βέργες σε κάθε σκαλί κι έφτανε μέχρι το πεζοδρόμιο. Στην κορυφή της σκάλας, η καράφλα του Μακ Ντακ φεγγοβολούσε σαν ντισκομπάλα. Κι εγώ τότε θυμήθηκα το τραγούδι «στην ντισκοτέκ, στην παλιά ντισκοτέκ» και μου ‘ρθε να φέρω μια γυροβολιά. Όμως δεν το έκανα γιατί στο καπάκι μου ‘ρθε να βάλω τα κλάματα για το πώς είναι δυνατόν η θεία μου να παντρεύεται αυτόν τον χλιμίτζουρα.

Ο κόσμος ήταν πολύς. Και καλός. Μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλομαλάκες που λέει κι ο μπαμπάς μου. Έμοιαζαν όλοι ίδιοι, ή περίπου ίδιοι. Οι κύριοι φορούσαν καλοραμμένα κρεπ κοστούμια, χειροποίητα πουκάμισα και σοφιστικέ γυαλιά ηλίου. Να μην μιλήσω για τα χρυσά ρόλεξ που πήγαιναν σύννεφο. Μερικοί κάπνιζαν πούρο, κάποιοι γέλαγαν δυνατά και κοιτούσαν αν τους κοιτάνε, ενώ άλλοι καμάκωναν τις πιτσιρίκες που πέρναγαν απ’ τη Σκουφά. Οι κυρίες πάλι είχαν ντυθεί Όλγα Τρέμη, χωρίς το ψεύτικο μαλλί. Φορούσαν κοκτέιλ φορέματα ή ταγιέρ, είχαν φυσικό μακιγιάζ, λευκές πέρλες στο λαιμό κι όλες κρατούσαν σανέλ τσάντες. «Βρωμίσαμε πολυκαιρισμένη αριστοκρατία κι απεγνωσμένο χρήμα», ψιθύρισε ο μπαμπάς μου που ακόμα απορώ πώς του επέτρεψε το κόμμα να πάει σε καπιταλιστικό γάμο και δη στο Κολωνάκι.

Μέχρι να φτάσω στον Μακ Ντακ, είδα κι έπαθα. Περίπου στη μέση της σκάλας, τα πόδια μου βυθίστηκαν στο κόκκινο χαλί. Προσπάθησα να συνεχίσω αλλά ένα χέρι μου ‘κοψε το δρόμο. Γύρισα και κοίταξα. Ένας παπάς, με σωματότυπο Γρηγόρη Αρναούτογλου, περιποιημένο μούσι και μεγάλη κοιλιά, ανέβαινε με αέρα τα σκαλοπάτια. Τα άμφιά του ανέμιζαν περήφανα, γυάλιζαν κάτω απ’ τον ήλιο κι έμοιαζαν με φτερά γιγαντιαίας χρυσόμυγας. Ο παπάς χαιρετούσε δεξιά κι αριστερά, χτυπούσε πλάτες και μοίραζε χαμόγελα. Ήμουν στο τσακ να ζητήσω αυτόγραφο. «Την ευχή σας Δέσποτα», ακούστηκε ένας τζιτζιφιόγκος και ‘γω του ‘κοψα μια δαγκωνιά αλλά βρήκα στο ρόλεξ κι ακόμα πονάνε τα δοντάκια μου. Ύστερα από κανένα δεκάλεπτο αναρρίχησης μετά κόπων και βασάνων, ήμασταν οικογενειακώς στην είσοδο της εκκλησίας και στεκόμασταν δίπλα στον γαμπρό. «Έχετε ξαναδεί ποτέ τόσο χλιδάτο κόσμο;», μας είπε ο Μακ Ντακ και κορδώθηκε σαν παγώνι. Δεν του απάντησε κανένας.

Η ώρα περνούσε. Για να μην κουράζομαι, ο μπαμπάς μου με πήρε αγκαλιά και τότε εγώ είδα ένα μηχανάκι ν’ ανεβαίνει σφαίρα τη Σκουφά. Είχε φτάσει περίπου στο ύψος της εκκλησίας, όταν έκοψε απότομα ταχύτητα. Ο οδηγός τέντωσε το χέρι του και σαν να ξεκρέμαγε μπουφάν από καλόγερο, πήρε την τσάντα μιας κυρίας που μέχρι τότε κρεμόταν ανέμελη απ’ τη δεξιά μεριά του δρόμου. Ύστερα γκάζωσε, πέρασε με κόκκινο κι εξαφανίστηκε στο επόμενο στενό. Η κυρία όταν κατάλαβε τί συνέβη, άρχισε να ουρλιάζει λες και της είχαν αρπάξει το παιδί. «Πιάστε τον, πιάστε τον…Φέρτε πίσω τη σανέλ μου, κύριε…Σας εκλιπαρώ…Είναι η συλλεκτική 2.55…Μόνο είκοσι υπάρχουν στον κόσμο….Θέλω πίσω την τσάντα μου…Την τσαντούλα μου…Ρε αρχίδι…Μπάσταρδε…Πούστη… Πουτάνας γιε…». Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια κι ύστερα έπεσε αναίσθητη στο πεζοδρόμιο.

Μετά δεν είδα τί έγινε γιατί εν τω μεταξύ κατέφτασε η θεία μου που έμοιαζε με την Μπάρμπι Αμαζόνα. Τότε εγώ έβαλα τα κλάματα για την κακή της τύχη και καταράστηκα από μέσα μου τον Μακ Ντακ ο οποίος μου έδωσε να του φυλάω το ρόλεξ. «Μαιρούλα, κρύψτο καλά στην τσέπη σου και μου το ξαναδίνεις στο τραπέζι. Δεν παίζουμε μ’ αυτά τα πράγματα. Πέντε χιλιαρικάκια έσταξα. Χλιδάτοι, ξεχλιδάτοι, είναι και μακρυχέρηδες. Α, και φύλαξε στην άλλη τσέπη αυτό το δώρο για τη θεία», μου είπε πριν μπούμε στην εκκλησία. «Louisse Buitton», έγραφε το κουτάκι. Με σήμα τη μαϊμού. Τότε εγώ ζήτησα τα κλειδιά του μπαμπά μου, πήγα στην Τζάγκουαρ του Μακ Ντακ και χάραξα με μεγάλα γράμματα πάνω στο παρμπρίζ ένα «Κάτω οι πουθενάδες».

Οπότε, δια παν ενδεχόμενο καλέ μου Άγιε Βασίλη, θα ήθελα να σου ζητήσω έναν καλό ποινικολόγο με ειδίκευση στην παιδική παραβατικότητα ή εναλλακτικά ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την Παταγονία.

Με πολλή αγάπη

Η φίλη σου

Μαιρούλα

Μαθήτρια 3ης δημοτικού

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close