alternative action, alternative thinking

«Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα» | Stories

1.05K 0

Του Γιώργου Σπυράκη ●

Έβαλα το εισιτήριο στην τσέπη μου και με το ποτήρι στο χέρι στριμώχτηκα ανάμεσα σε ένα κοινό που ήταν όλη η ενέργεια της βραδιάς. Είχα βρεθεί μόνος στην Τεχνόπολη, αλλά τελικά όλοι ήταν εκεί· ακόμα και όσοι δεν με γνώριζαν. Μια δυνατή αίσθηση για την προσπάθεια του Θάνου Ανεστόπουλου (τραγουδιστή από τα Διάφανα Κρίνα), ο οποίος έχει ένα δικό του λόγο να σκέφτεται στίχους πλέον.

Είδα τον κόσμο να αγωνιά για την επανένωση μετά από επτά ολόκληρα χρόνια και τα Διάφανα Κρίνα να γεμίζουν, για μια ακόμα φορά, την ατμόσφαιρα με τις μουσικές τους και την ποιητική επίγνωση του Θάνου Ανεστόπουλου στα φωνητικά.

Αντίκρισα μεγάλους, σε ηλικία, ανθρώπους να τραγουδούν με τα μάτια κλειστά, αλλά και μικρούς να δίνουν ζωή και ορμή σαν αντάλλαγμα για την ενέργεια που η σκηνή είχε εκείνη τη βραδιά.

Για λίγο έκλεισα και εγώ τα μάτια και αφέθηκα στη στιγμή. Και τα χρόνια έτρεξαν πίσω, στο τότε, που κι εγώ μικρός είχα έναν λόγο για να σηκώνω ψηλά τα χέρια και να τραγουδάω μέχρι οι φωνητικές μου χορδές να ξεπεράσουν κάθε όριο. Τότε που ο εγκέφαλός μας ήταν έρμαιο της υπέροχης αυτής μουσικής, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη χροιά του Θάνου Ανεστόπουλου. Τότε που κάθε καινούργιος στίχος του, ήταν ένα ακόμα δάκρυ μας.

Και όλα ήταν ίδια. Τότε και τώρα. Πίσω απ’ τα κλειστά βλέφαρα ο ήχος ήταν σαν όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, με τη μουσική απ’ τα Διάφανα Κρίνα να συντροφεύει τις πιο έντονες στιγμές μας στην παρέα, να ακολουθεί τη μοναχική πανσέληνο, να θυμίζει κάθε μια από τις αγκαλιές που έφυγαν και να σκαλίζει μια φράση πάνω στο δέρμα μόνο με αίμα, δεν είναι η αγάπη τίποτα άλλο παρά ένα ψέμα. Όπως και τότε, λοιπόν, έτσι και τώρα μπορώ να αφεθώ στη μοναξιά μιας δίνης.

«Βάλτε να πιούμε» τραγούδησε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης (δάσκαλος της σιωπής) και ο Θάνος Ανεστόπουλος μας φώναζε «Ζωή! Βάλτε να πιούμε ζωη!». Οι νότες, η φωνή, ο αντίλαλος, ακόμα και το παράφωνο εγώ μου ήταν όλα σαν ένα, σε μια συναυλία που είχε πραγματικά λόγο να υπάρχει και να γεμίζει το μυαλό μας με αναμνήσεις, αλλά και με την προσδοκία ότι όση δύναμη είχαμε όλοι μας, μπορούσαμε να την μεταδώσουμε στην προσπάθεια του Θάνου. Όχι σαν αντάλλαγμα, αλλά σαν ενδότερη υποχρέωσή μας για όλα αυτά τα χρόνια που δεν χάθηκε η μουσική τους.

Τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν θα αλλάξει και όλα θα είναι αλλιώς. Αυτή η «φωνή της ψυχής» θα υπάρχει όπως τότε και τώρα, μα και για πάντα, όχι μόνο στην δισκοθήκη μας, αλλά στο άκουσμα της μνήμης μας, γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν τελειώνουν ποτέ, όσο κι αν ο χρόνος κυλά.

11997903_10206304878318382_1283075267_n

«Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα!» είπε ο Θάνος Ανεστόπουλος στην σκηνή και αυτό θα μείνει για πάντα μέσα μας χαραγμένο βαθιά, όπως και τότε· την πρώτη φορά.

Μέρες Αργίας χθές στη Τεχνόπολη:

κείμενο: Γιώργος Σπυράκης
φωτογραφίες: Λαμπρινή Σωτηρίου

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close