alternative action, alternative thinking

Χανόμαστε

857 0

κείμενο: Φώτης Γιάντσιος

Ο Κώστας κάθεται στα αριστερά μου και ο Αλέξης στα δεξιά μου. Φωνάζουμε ο ένας τον άλλον με τα επίθετα συνήθως κι ας ξέρουμε τα μικρά μας ονόματα πάνω από μήνα πια. Είναι ο στρατός.

Παύση και ανάσα. Όχι άλλο άρθρο για τον στρατό. Απλώς ένα lead όπως λέγαμε στη σχολή Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ, γύρω στις τριάντα λέξεις, για να τραβήξουμε την προσοχή σας. Το θέμα είναι τρεις φαντάροι που κάθονται σε ένα ίντερνετ καφέ.

Έχω μπροστά μου ανοιχτό το Facebook, το Skype και τα mail μου, και το κινητό μου μπροστά στα μάτια μου μπας και έρθει καμιά κλήση να μην τη χάσω. Δε μου μιλάει και κανένας επειδή μιλάμε τόσο συχνά πια που δεν έχουμε και τίποτα ίσως να πούμε.

Μου λείπουν οι φίλοι μου. Η αδερφή μου και η πόλη μου. Και αυτό είναι το θέμα του σημερινού άρθρου. Ο Κώστας κι ο Αλέξης, όταν έρθει η στιγμή, θα μου λείψουν και αυτοί.

Όταν ζούσα στη Δανία (συγκινηθείτε κυρίες μου), ο παππούς μου και η γιαγιά μου μου μίλησαν με βιντεοκλήση. Υποθέτω το έχετε κάνει κι εσείς με τους αντίστοιχους παππούδες και γιαγιάδες σας. Λες και είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου, χωρίς καν να αναρωτηθούμε πως πρέπει να τους φάνηκε αυτό. Είναι ίσως το ίδιο με την περιγραφή του πατέρα του πρωταγωνιστή στα “Ματωμένα Χώματα,” όταν είδε για πρώτη φορά κινηματογράφο. Ένα θαύμα, το είχει αποκαλέσει.

Η γιαγιά και ο παππούς μου έζησαν χωρίς τηλέφωνο. Χωρίς ρεύμα. Ο μπαμπάς μου χωρίς κινητό, Facebook, και mail. (Τώρα βέβαια έχει.) Εγώ χωρίς υπολογιστή.

Θέλω να μου λείψουν οι άνθρωποι. Φέτος, (το 2015 δηλαδή) στα 27 μου, έχω συνάντηση με τους παλιούς μου συμμαθητές του Δημοτικού. Και ξέρω ακόμα, πάνω κάτω, που είναι όλοι τους και τι κάνουν. Μιλάμε και στο Facebook.

Είμαι παράλογος. Θέλω να μου λείψουν άνθρωποι. Θέλω να χαθούμε και να ξαναβρεθούμε . Δε θέλω να ξέρω το τι έφαγε ο καθένας εχτές.

Και παρ’ όλα αυτά, εδώ, στους ίδιους λογαριασμούς, στην ίδια σκλαβιά, βολτάρωντας σε μια εικονική ζωή, ζώντας τις ζωές των άλλων.

Χιλιάδες οι δικαιολογίες. Να ενημερώνομαι, να μη γίνει τίποτα, να διαβάζω άρθρα που διαβάζουν άλλοι και τα ανεβάζουν ως ενδιαφέροντα, άνθρωποι των οποίων την κρίση εμπιστεύομαι.

Να κάνω ενέσεις πληροφοριών, καθημερινά, συνέχεια, να έχω άποψη.

Σαν τον παλιό, κλασσικά στερεοτυπικό μπάρμπα, που διαβάζει εφημερίδα καθημερινά αλλά είναι πάντα απληροφόρητος.

Μέσα στη μαυρίλα, μια χαρά μου μένει.

Μου λείπουν οι φίλοι μου, η αδερφή μου και η πόλη μου.

Άντε, και ο υπολογιστής μου.

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close