alternative action, alternative thinking

Antar mouna [ अंतर मौना ] …απολαμβάνοντας τη σιωπή | ε.γώ

1.6K 0

κείμενο: Γιώργος Σπυράκης

Αυτή η δύναμη απλά πηγάζει από μέσα σου. Εκεί βαθιά που όλα δικαιολογούνται να κοχλάζουν, να αναμειγνύονται βασανιστικά και έπειτα να αφομοιώνονται από το υπόλοιπό σου. Κι εσύ; απλά προτιμάς να παραμένεις η ίδια και να αντιμάχεσαι τη στιγμή. Όλα περνούν απαρατήρητα από μπροστά σου, προκειμένου να μπορέσεις να πεις αυτό που θέλεις. Να επιμείνεις, να γίνεις εμφατική, ακόμα και υπερβολική κάποιες φορές, γνωρίζοντας ότι υπάρχει δικαιολογία για όλα αυτά, έστω κι αν αδικήσεις τον άλλον.

Η διαφορά είναι, όμως, ότι εσύ δεν περνάς από μπροστά σου και μάλιστα όχι απαρατήρητη.

Σκορπίζεις παντού εκφράσεις που τον αναγκάζουν να δαιμονιστεί στο πλαίσιο της ενστικτώδους αντίδρασης. Δεν σε ενδιαφέρει, καθόλου αυτό. Αρκεί που θα προλάβεις να ακουστείς… να ειπωθεί από εσένα όπως ακριβώς το έχεις φανταστεί και τέλος! Αυτή είναι η ικανοποίησή σου… ή τουλάχιστον, μέρος αυτής είσαι και εσύ. Απλά δεν το έχεις αντιληφθεί ακόμα.

Πυκνά λόγια καταβροχθίζουν ακόμα και τις πιο επιπόλαιες σκέψεις. Τίποτα δεν προλαβαίνει να ωριμάσει μέσα στο νου. Τίποτα που να κατασταλάξει και στο χρόνο του να ειπωθεί, έστω και με λόγια λίγα, σύντομα, απλά ή ακόμα και με ένα αντιδραστικό νεύμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η μια λέξη διαδέχεται την επόμενη ενώ οι συνειρμοί απλώνονται στο άπειρο του μυαλού, με δίχως αποτέλεσμα. Ίσως και αυτός να είναι πραγματικά ο σκοπός σου… η απόλυτη σύγχυση του ακροατή.

Δεν έχει, όμως, λογική.

Μιλάς για να ακουστείς, για να επιβληθείς και σε κάθε περίπτωση, για να επιβεβαιώσεις ότι ο άλλος πραγματικά σε πρόσεξε σε όσα είπες. Είναι έκδηλη η αγωνία στη ροή του λόγου σου. Απόλυτα απροσδιόριστη, όπως και η αδυναμία επιλογής των σωστών φράσεων. Αυτό ακριβώς σε διακατέχει… αρμονική αδυναμία. Παρασύρεσαι από την ορμή των άναρχων συναισθηματικών σκέψεων και στις εκφράσεις που σου προσφέρονται, αγωνιάς να καλύψεις ακόμα ένα κενό… δικό σου, βέβαια. Μετά, όμως, απλά το χάνεις και γίνεσαι πάλι κάτι μοναδικά δικό σου. Κάτι που δεν δικαιολογεί όλη αυτήν την κατάσταση.

Και ο λόγος εξατμίζεται πριν καλά – καλά προλάβει να αποτυπωθεί στον ακροατή σου. Ο λόγος σου χάνεται στην περιφραστικότητα του όλου, έτσι όπως εσύ επέλεξες να τον επιβάλεις. Είναι κρίμα, όμως, γιατί μαζί του αιωρούνται και ουσιαστικές στιγμές, πηγαία συναισθήματα και ίσως η ελπίδα να κάνεις τον άλλον, αυτόν που ακόμα και τώρα σε ανέχεται, απλά να σε κρατήσει κοντά του με μια και μόνο φράση…

– έχεις δίκιο καρδιά μου…

…κι ας μην το εννοεί. Ας είναι απλά μια πρόχειρη παρακίνηση για να γαντζωθείς και να ξεφύγεις από τον βούρκο της στιγμής. Αυτό ακριβώς διεκδικείς, το δίκαιο, το αυτονόητο και το μόνο που κάνεις είναι όλα όσα δεν θα έπρεπε να κάνεις.

Μείνε εκεί τότε, αρκεί.

Αψηφώντας αδικαιολόγητα κάθε εκφραστική του αντίδραση, προτιμάς να συνεχίσεις τον μονόλογο. Τον παρατηρείς που ξεκολλά τα χείλη του για να σχολιάσει κάτι και προτρέχεις να ακουστείς… πάλι! Θέλεις όλα να έχουν ειπωθεί πριν ακόμα ξεκινήσει να σου μιλά. Να απαντήσεις για όλα όσα φαντάζεσαι ότι ίσως επικαλεστεί. Φοβάσαι πραγματικά τι θα ακούσεις… τι θα σου απευθύνει και για αυτό προτρέχεις βίαια να μιλήσεις κι ας σφάλεις.

Κι όμως κάνεις λάθος… ξεκόλλησε τα χείλη του, μόνο και μόνο για να ανασάνει κάπως πιο βαθιά, πιο έντονα. Μόνο έτσι θα μπορούσε να σε αντέξει στη συνέχεια που του επιβάλεις και να σε ανεχθεί λίγο ακόμα, μήπως και εν τέλει…

Τον αντικρίζεις να πνίγεται, να σουφρώνει τη μάζα του προσώπου του, θέλοντας να προστατεύσει κάθε υπόλοιπο από τις στιγμές που βιώνει. Χωρίς να έχει ακουστεί, διαλαμβάνεσαι ότι αγωνιά για την απειλή του νοήματος όλων όσων του προσφέρεις και κάπου εκεί… αρχίζεις να τον χάνεις από μπροστά σου. Έτσι απλά, γίνεται πιο διάφανος και απαθής για όλα όσα τον προκαλείς σαρκαστικά.

Το βλέμμα του στρίβει. Στέκει κάπου αλλού και έτσι απλά προσποιείται ότι σε ακούει.

Όχι πια.

Του είναι αρκετό που άντεξε μέχρι τώρα και στην κρίσιμη στιγμή… εκεί που ο νους του χάθηκε αξιολογώντας την πολυπλοκότητα όλων όσων του φόρτωσες, επέλεξε συνειδητά να σε αγνοήσει… ακόμα κι αν έφτασες στο σημείο που λες αλήθειες. Δεν τον αφορά πια.

Είχες την ευκαιρία σου μόλις λίγο πιο πριν.

Τώρα το νοιώθεις ότι όλα είναι αλλιώς. Αισθάνεσαι πως με δυσκολία θα μπορέσεις να επαναδιεκδικήσεις την απόλυτη προσοχή του. Τον παρατηρείς να χαλαρώνει το βλέμμα του, να αφήνεται σε σκέψεις άλλες και εσύ απλά υπάρχεις για να γαργαλάς ηχητικά το τοπίο απέναντί του. Αυτός με τη σειρά του πλανάται και καρτερικά αδιαφορεί μέχρι να παύσεις.

Αντιμάχεσαι τα συναισθήματά σου, αλλά δεν έχεις δίκιο. Επέλεξες τόση ώρα να ακροβατείς στον απόλυτο μονόλογο, κάνοντάς τον να υπάρχει εκεί σαν δέκτης. Λέξεις, φράσεις, νοήματα, ακόμα και βαθιές συγκινήσεις που στερήθηκες ή λαχτάρισες, αλλά χωρίς να επιτρέψεις να σου πει, να σου μιλήσει… έστω και να βήξει πρόχειρα κάποιους φθόγγους.

Άσ’ τον τώρα να αιωρείται. Όχι εκεί που τον ανέβασες, αλλά εκεί από όπου μόνος του διεκδίκησε και βρήκε τρόπο διαφυγής. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Έτσι κι αλλιώς, είναι προφανές ότι με την πρώτη ευκαιρία θα επαναλάβεις κάτι από όλα όσα ασθενικά του φόρτωσες μέσα σε λίγα λεπτά. Πίστεψέ με, το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.

Κι εσύ, εκεί. Ακόμα και τώρα, να εξακολουθείς να μιλάς με τον ίδιο στόμφο και νόημα όπως και στην αρχή, δικαιώνοντας τις προβλέψεις του και απλά παράγοντας βουή.

Δεν αλλάζει ο άνθρωπος…

Και αυτός από την πλευρά του, απλά να αιωρείται στον χώρο. Ήδη απαλλάχθηκε από την υποχρέωση του ακούειν και στοχεύει στην απάντησή του. Αν δεν καταφέρει να στην εκφράσει, θα βρει απλά άλλον τρόπο να την μάθεις.

– Μα τι κάνεις τώρα εκεί; σου μιλάω! Άκου με!

Σε αγνοεί και βγάζει πρόχειρα από την τσέπη του ένα μικρό χαρτάκι. Δήθεν σαν σκισμένη ελπίδα. Ούτε που στρέφει κάτι από τη ματιά του προς το μέρος σου κι ας τον προκάλεσε ο τόνος της ερώτησής του, όχι όμως και το νόημά της. Αυτό εδώ και ώρα το έχει διαγράψει. Αρκείται σε όλα όσα συνεχίζεις να του λες κι ας μην ακούγεσαι. Αυτός, όμως, εξακολουθεί να χαράζει στο χαρτί. Έτσι σου απαντά… με τον τρόπο του.

Σηκώνει το βλέμμα και σε πλησιάζει ακόμα περισσότερο. Δεν έχεις τελειώσει τη φράση σου, αλλά σκύβει χαρακτηριστικά και με στοργή σε φιλά στο λαιμό. Τραβιέσαι δήθεν ξαφνιασμένη, ενοχλημένη και εκνευρίζεσαι που σε διακόπτει. Ας άφησες το φιλί μισό… εκείνος τοποθετεί το χαρτάκι στην αμήχανη παλάμη σου, χαμογελάει και εξατμίζεται για τα καλά από μπροστά σου, λοιδορώντας πλέον.

– Μα που πας; μείνε ένα λεπτό… μόνο να σου πω θέλω…! συνεχίζεις να λες, τα δικά σου.

Τίποτα δεν τον γύρισε πίσω. Απολύτως τίποτα.

Κι εσύ στέκεις εκεί, όπως ποτέ ως τώρα… άναυδη.

Κάπου στην αδύναμη παλάμη σου υπάρχει ακόμα το σημείωμά του, νοτισμένο από τον ιδρώτα της αγωνίας του. Η μελάνη του, όμως, κρατά καλά… αντέχει για να μη χαθεί το νόημα όλων όσων κρύβει.

Για μια και μόνο φορά παύεις τον εαυτό σου και διαβάζεις όλα όσα αποτυπώθηκαν με αυτόν τον ιδιαίτερο γραφικό χαρακτήρα του αριστερόχειρα…

«…καλύτερα να σιωπάς, κοιτάζοντάς με κατάματα… πιο πολλά θα έχεις να μου πεις».

 

 πηγή: http://loco-ego.blogspot.gr/2013/12/antar-mouna.html

Comment

Your email address will not be published.

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας. πληροφορίες

Διαφημιστικά Μηνύματα και cookie DoubleClick DARTΤο cookie DoubleClick DART χρησιμοποιείται από την Google στις διαφημίσεις που προβάλλονται στους ιστότοπους των συνεργατών της, όπως σε ιστότοπους που προβάλλουν διαφημίσεις του AdSense ή συμμετέχουν σε πιστοποιημένα από την Google δίκτυα διαφημίσεων.Όταν οι χρήστες επισκέπτονται τον ιστότοπο alternactive.gr και βλέπουν ή κάνουν κλικ σε μια διαφήμιση, ενδέχεται να αποθηκευτεί ένα cookie στο πρόγραμμα περιήγησης του εν λόγω τελικού χρήστη. Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από αυτά τα cookie θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να βοηθήσουν στην καλύτερη προβολή και διαχείριση των διαφημίσεων στον(στους) ιστότοπο(-ους) του εκδότη και στον ιστό.

Close